Fussilat

¹ Ха. Мім.

² Паслана ад Лiтасцiвага, Міласэрнага,

³ Пісанне, знакі якога патлумачаныя ў выглядзе арабскага Карана – для людзей, якiя маюць веды;

⁴ добрая вестка і засцярога. Але большасць з іх адхінулася і не слухае.

⁵ Яны кажуць: «Сэрцы нашыя закрытыя для таго, да чаго ты нас заклікаеш, вушы нашыя глухія, а паміж намі і табою – заслона. дзей, але і мы будзем дзеяць».

⁶ Скажы: «Я – чалавек, такі ж, як i вы. Мне толькі адкрыта тое, што ваш Бог – Бог Адзіны. Ідзіце да Яго простым шляхам i прасіце ў Яго прабачэння. Гора паганым,

⁷ якія не даюць закят і не вераць у наступнае жыццё!»

⁸ Сапраўды, на тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, чакае не¬вычэрпнае ўзнагароджанне.

⁹ Скажы: «Няўжо вы не верыце ў Таго, Хто стварыў зямлю за два дні, і дадаеце Яму роўных?» Але Ён – Госпад светаў.

¹⁰Ён усталяваў над ёй дужыя горы, блаславіў яе і размеркаваў срод¬кі для існавання – у чатыры поўных днi, для тых, хто ў гэтым мае па¬трэбу».

¹¹Потым Ён павярнуўся да неба – а яно было дымам – i сказаў яму і зямлі: «Прыйдзiце – добраахвотна ці прымусова». Яны сказалі: «Мы прыйдзем добраахвотна!»

¹²Ён закончыў сем нябёсаў за два дні і адкрыў кожнаму з іх ягоны абавязак. Мы ўпрыгожылі ніжняе неба свяціламі, і яны абараняюць яго. Так вызначыў Велiчны, Усеведаючы.

¹³Калі яны адхiнуцца, скажы: «Я засцерагаў вас ад гібелі, падоб¬най да згубы адытаў i самудытаў».

¹⁴Пасланцы прыходзілі да іх у розныя часы: «Не пакланяйцеся нікому, апроч Аллага!» Але тыя казалі: «Калі б наш Госпад пажадаў, дык паслаў б анёлаў. Сапраўды, мы не верым у тое, з чым вас паслалi».

¹⁵Адыты ўзвышаліся на зямлі без жоднага права на гэта і казалі: «Цi ёсць хтосьці, хто перавышаў нас моцаю?» Няўжо яны не бачылі, што Аллаг – Той, Хто стварыў іх, i Хто перавышаў іх моцаю? Але яны адмаўлялі Нашыя знакі.

¹⁶Мы паслалі на іх у няшчасныя дні халодны вецер, каб яны па¬спрабавалі ганебнае пакаранне ў зямным жыцці. Але ў наступным жыцці пакаранне будзе ганебней. I не будзе памагатых!

¹⁷Самудытам Мы паказалі просты шлях, але яны замiж простага шляху абралі невідушчасць. Iх спасцігла загуба і зневажальнае пака¬ранне за тое, што яны сабе набывалі.

¹⁸Мы выратавалі тых, якія паверылі і былі збожнымi.

¹⁹У той дзень, калі ворагаў Аллага збяруць перад агнём, іх затры¬маюць.

²⁰Калі яны прыйдуць туды, дык iхны слых, погляды і скура свед¬чыцьмуць супраць іх пра тое, што рабілі яны.

²¹Яны скажуць сваёй скуры: «Чаму ты сведчыш супраць нас?» А яна скажа: «Нам даў мову Аллаг, які дае мову кожнай рэчы». Ён ства¬рыў вас упершыню, і да Яго вы паварочаецеся.

²²Вы не закрываліся ад сведчанняў вашага слыху, вашых погля¬даў i вашай скуры. Але вы думалі, што Аллаг не ведае пра большасць вашых учынкаў.

²³здагадкі, якія вы рабілі пра вашага Госпада, прывялі вас да згу¬бы. Вы сталі аднымі з тых, хто нясе страты.

²⁴Нават калі яны будуць трываць, iхным прытулкам усё адно бу¬дзе агонь. Нават калі яны будуць прасіць літасці, да іх не будуць ла¬скавыя.

²⁵Мы прыставілі да іх таварышаў, якія ўпрыгожылі ім тое, што пе¬рад імі, і тое, што будзе пасля іх. Слова споўнілася над імі, як споўніла¬ся над папярэднімі народамі – джынамi і людзьмі. Яны панеслі страты.

²⁶Тыя, якiя не паверылі, кажуць: «Не слухайце гэты Каран, а ла¬пачыце – магчыма, вы пераможаце».

²⁷Тым, якія не паверылі, Мы дамо паспрабаваць цяжкага пакаран¬ня і абавязкова ўшануем ім за найгоршае з таго, што яны рабілі.

²⁸Такая адплата ворагам Аллага – агонь! Там будзе іхная векаістая мясціна – узнагароджанне за тое, што яны адмаўлялі Нашыя знакі.

²⁹Тыя, што не вераць, скажуць: «Госпадзе наш! Пакажы нам тых джынаў і людзей, якія збілі нас са шляху, – мы скінем іх сабе пад ногі, каб яны былі аднымі з самых нізкіх!»

³⁰Сапраўды, тым, якія кажуць: «Госпад наш – Аллаг!», а потым іду¬ць простым шляхам, [перад скананнем] сходзяць анёлы: «Не палохай¬цеся, не сумуйце і ўсцешвайцеся ад весткі пра Рай, які вам абяцаны.

³¹Мы – вашыя абаронцы ў жыцці зямной і наступнай. Там на вас чакае ўсё тое, чаго самі пажадаеце, чакае ўсё тое, чаго папросiце –

³²як частаванне ад Прабачаючага і Міласэрнага».

³³Чыi словы выдатней за словы таго, хто заклікае да Аллага, робі¬ць дабро і кажа: «Сапраўды, я – адзін з адданых Яму»?

³⁴Не роўныя паміж сабою дабро і ліха. Адштурхні ліха чымсьці добрым, і тагды той, з кім ты сварыўся, зробіцца для цябе нібы блізкі сябар.

³⁵Гэтага дасягнуты толькі тыя, якія маюць трыванне, дасягнуты толькі тыя, якія надзеленыя вялікім шчасцем.

³⁶А калі дакранецца да цябе насланнё ад шатана, дык шукай аба¬роны ў Аллага. Сапраўды, Ён – Усечуючы, Усеведаючы.

³⁷Сярод Ягоных знакаў – ноч i дзень, сонца і месяц. Не падайце на зямлю перад сонцам i месяцам, а падайце на зямлю перад Аллагам, які стварыў іх, каб вы пакланялiся Яму!

³⁸А калі яны гардавацьмуць гэтым, дык тыя, якія побач з тваім Госпадам, услаўляюць Яго i днём, i ноччу – i не стамляюцца.

³⁹Сярод Ягоных знакаў – тое, што ты бачыш зямлю сухою, а калі Мы пасылаем на яе ваду, яна пачынае рухацца i павялічвацца. Сапраў¬ды, Той, Хто ажывіў яе, абавязкова ажывіць i скананых. Сапраўды, Ён здольны на кожную рэч.

⁴⁰Сапраўды, тыя, якія не прызнаюць Нашых знакаў, не схаваюц¬ца ад Нас. Хто лепшы – той, каго кінуць у агонь, але той, хто ў дзень Адраджэння мецьме бяспеку? Рабіце, што пажадаеце. Сапраўды, Ён бачыць тое, што вы робіце.

⁴¹Сапраўды, тыя, якія не паверылі ў напамін, калі ён прыйшоў да іх, [будуць пакараныя за сваю няверу], бо гэта – Магутнае Пісанне.

⁴²Мана не падкрадзецца да яго ні спераду, ні з тылу. Яно паслана ад Мудрага, Пахвальнага.

⁴³Табе скажуць толькі тое, што ўжо казалі пасланцам раней за цябе. Сапраўды, твой Госпад – Уладар прабачэння і Ўладар пакутлiва¬га пакарання.

⁴⁴Калі б Мы зрабілі гэта [Пiсанне] Каранам на замежнай мове, дык яны спыталi б: «Чаму не патлумачаныя ягоныя знакi? Як гэта: яно – на замежнай мове, а ён – араб?» Скажы: «Гэта – просты шлях i загойван¬не для тых, якiя паверылi. А вушы тых, якія не паверылі, не чуюць, i яны невiдушчыя да яго. Такіх клічуць як з далёкага месца».

⁴⁵Мы даравалі Мусе Пісанне, а яны пачалі спрачацца пра яго. Калі б не папярэдняе слова Госпада твайго, дык паміж імі ўжо было б вы¬рашана. Но яны маюць глыбокія сумневы пра гэта.

⁴⁶Хто робіць дабро, робіць гэта для сябе самога, а хто робіць ліха, робіць гэта супраць сябе самога. Госпад твой не робіць з рабамі ня¬слушна.

⁴⁷Яму належыць веданне пра Час. Нiводзiн плод не выйдзе з за¬вязі, ніводная жанчына не зацяжарыць ды не народзіць, каб Ён пра гэта не ведаў. У той дзень, калі Ён спытае ў іх: «дзе ж вашыя саўдзель¬нікі?», яны скажуць: «Мы сказалі Табе, што сярод нас не будзе ніво¬днага сведкі гэтаму».

⁴⁸I пакінуць іх тыя, каго раней яны клікалі, i яны здагадаюцца, што не здолеюць уцячы.

⁴⁹Чалавек не стамляецца прасіць пра дабро, але, калі яго закране ліха, ён упадае ў адчай і роспач.

⁵⁰Калі Мы дамо яму паспрабаваць літасці пасля бедства, якое за¬кранула яго, дык ён абавязкова скажа: «Гэта – для мяне. Я не думаю, што наступіць Час. Але калі я вярнуся да майго Госпада, дык у Яго на мяне чакае нешта лепшае». Мы паведамім нявернiкам пра тое, што яны рабілі, а таксама дамо ім паспрабаваць суворага пакарання.

⁵¹Калі Мы даём чалавеку дабро, дык ён адхiнаецца i даліецца. А калі яго кранае ліха, дык ён прамаўляе доўгія малітвы.

⁵²Скажы: «Як вы думаеце, а калі [Каран] – ад Аллага, а вы ў яго не паверылі? Хто заблукаў мацней за таго, хто апынуўся ў вялікай няз¬годзе?»

⁵³Мы пакажам ім Нашыя знакi на нябёсах і ў іх саміх, пакуль яны не зразумеюць, што гэта – праўда. Няўжо недастаткова таго, што Ал¬лаг – кожнай рэчы Сведка?

⁵⁴Але яны маюць сумневы наконт сустрэчы са сваім Госпадам. Са¬праўды, Ён спасцігае кожную рэч.