Ash-Shura

¹ Ха. Мім.

² ‘Айн. Сiн. Кяф.

³ Так даруе адкрыццё табе і тым, якія былі раней за цябе, Аллаг – Велiчны, Мудры.

⁴ Яму належыць тое, што на нябёсах i тое, што на зямлі. А Ён – Уся¬вышнi, Вялікі.

⁵ Нябёсы гатовыя расшчапіцца наверсе; анёлы ўслаўляюць хвалою свайго Гаспадара і просяць прабачэння для тых, хто на зямлі. Сапраў¬ды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

⁶ Аллаг назірае за тымі, якія бяруць сабе абаронцаў замiж Яго. Але ты для іх – не абаронца.

⁷ Вось так Мы паслалi да цябе арабскі Каран, каб ты засцерагаў Маці паселiшчаў i тых хто, жыве па-за яе, а таксама папярэджваў пра дзень Сходу, у якім няма сумневу. Частка апынецца ў раі, а частка апы¬нецца ў полымі.

⁸ Калі б Аллаг пажадаў, дык зрабіў бы іх адзінаю грамадою. Але Ён уводзіць у Сваю лiтасць таго, каго пажадае. А ў прыгнятальнiкаў не будзе ні абаронцы, ні памагатага.

⁹ Няўжо яны бяруць сабе памагатых замiж Яго? Аллаг – Абарон¬ца; Ён адраджае скананых; Ён здольны на кожную рэч.

¹⁰Пра што б вы ні спрачаліся, канчатковая пастанова належыць Аллагу. «Такім ёсць Аллаг, мой Госпад. На Яго я ўскладаю надзеі i да Яго я звяртаюся!»

¹¹Стваральнік нябёсаў i зямлі. Ён стварыў вам жонак з вас саміх, а таксама стварыў жывёл парамі; так Ён памнажае вас. Няма нічога, падобнага да Яго. А Ён – Усечуючы, Усебачачы.

¹²Яму належаць ключы нябёсаў i зямлі; Ён павялічвае і памяншае ўдзел, каму пажадае. Сапраўды, Ён – пра кожнаю рэч дасведчаны.

¹³Ён усталяваў вам у веры тое, што адказаў Нуху, тое, што Мы ад¬крылі табе, тое, што Мы адказалi Iбрагiму, Мусе ды Icе: «Трымайцеся веры але не разыходзьцеся памiж сабою ў ёй». Цяжка паганым тое, да чаго ты заклікаеш іх. Аллаг абірае Сабе таго, каго пажадае і вядзе про¬стым шляхам таго, хто да Яго звяртаецца.

¹⁴Праз узаемную нянавісць яны разышліся паміж сабою толькі тагды, калі да іх прыйшло веданне. Калі б не папярэдняе слова Госпа¬да твайго пра ўсталяваны тэрмін, дык паміж імі ўжо разважылі б. Са¬праўды, тыя, якія атрымалі ў спадчыну Пісанне пасля іх, апынуліся ў глыбокіх сумневах.

¹⁵А таму заклікай іх. Трымайся простага шляху – так, як табе і за¬гадана. Не iдзi па іхных жаданнях, а скажы: «Я паверыў у тое Пісанне, якое паслаў Аллаг, i мне загадана быць слушным да вас. Аллаг – Госпад наш i Госпад ваш; нам – нашыя ўчынкі, вам – вашыя ўчынкі. Не мусі¬ць паміж намі спрэчак. Аллаг збярэ ўсіх нас, i да Яго – вяртанне».

¹⁶доказы тых, якія спрачаюцца пра Аллага пасля таго, як Яму ўжо адказалі, марныя перад Госпадам iхным. Гнеў упадзе на іх; чакае на іх суворае пакаранне!

¹⁷Аллаг – Той, Хто паслаў Пісання ў праўдзе і міры. Адкуль табе ведаць, магчыма, Час ужо блізка?

¹⁸Спрабуюць паскорыць яго тыя, якія ў яго не вераць. А тыя, якія паверылі, палохаюцца яго і ведаюць, што ён – праўда. Так! Сапраўды, тыя, якія спрачаюцца пра Час, трапілі ў глыбокую хлусню.

¹⁹Аллаг – Ласкавы да Сваіх рабоў, Ён дорыць долю таму, каму па¬жадае. Ён – Усемагутны, Велiчны.

²⁰Хто хоча плёну наступнага жыцця, таму Мы павялічым ягоны плён; а хто хоча плён зямнога жыцця, мы даруем яго, але яму не буд¬зе долі ў наступным жыцці.

²¹Няўжо яны маюць такіх саўдзельнікаў, якія ўсталявалі для іх у веры тое, што не дазволена Аллагам? Калі б не выразнае слова, паміж імі ўжо разважылі б. Сапраўды, беззаконнікаў чакае пакутлiвае пакаранне.

²²Ты ўбачыш, як беззаконнікi палохаюцца таго, што яны сабе атры¬малі, але яно здарыцца з імі. А тыя, якія паверылі i здзяйснялі дабро, апынуцца ў райскіх садах i ў Госпада свайго яны будуць мець усё, што пажадаюць. Гэта i ёсць вялікая шчодрасць,

²³тое, чым Аллаг паведамляе добрую вестку Сваім рабам, якія па¬верылі і здзяйснялі дабро. Скажы: «Я не прашу ў вас за гэта ўзнагарод-жанне, апроч любові праз сваяцтва». Хто набывае карысць, таму Мы павялічым карысць. Сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Удзячны.

²⁴Няўжо яны кажуць: «Ён зводзіць намову на Аллага»? Калі б Ал¬лаг пажадаў, дык запячатаў бы тваё сэрца. Сваімі словамі Аллаг зніш¬чае хлусню і сцвярджае праўду. Сапраўды, Ён ведае тое, што ў грудзях.

²⁵Ён – Той, Хто прымае каянне Сваіх рабоў, Хто даруе злыя ўчынкі, Хто ведае, што вы робіце.

²⁶Ён дае адказ тым, якія паверылі i здзяйснялі дабро, а таксама да¬дае ім са Сваёй шчодрасцi; нявернiкаў жа чакае жорсткае пакаранне.

²⁷Калі б Аллаг павялічыў долю Сваіх рабоў, дык яны сталі б рас-паўсюджваць на зямлі непрыхільнасць. Але Ён дае меры таго, чаго па¬жадае. Сапраўды, Ён для Сваіх рабоў – дасведчаны і Ўсебачачы.

²⁸Ён – Той, Хто пасылае дождж пасля таго, як яны ўпадаюць у ро¬спач, Хто распаўсюджвае Сваю лiтасць. Ён – Абаронца, Пахвальны.

²⁹Сярод Ягоных знакаў – стварэнне нябёсаў i зямлі, а таксама жы¬вых істот, якіх Ён там пасяліў. Ён прымее згуртаваць іх, калі пажадае.

³⁰Усялякае бедства паражае вас толькі за тое, што вы набылi сваімі рукамі; але шмат чаго Ён даруе вам.

³¹Вы не здолееце ўцячы на зямлі. У вас, замiж Аллага, ні абарон¬цы, ні памагатага.

³²Сярод Ягоных знакаў – караблі ў моры, падобныя да гор.

³³Калі Ён пажадае, дык супакоіць вецер, i яны стануць нерухо¬мымі на паверхнi мора. Сапраўды, у гэтым – знакі для кожнага трыву¬чага, удзячнага.

³⁴Альбо знішчыць іх – за тое, што [людзі] сабе набылi. Але шмат чаго Ён даруе.

³⁵Тыя, якія спрачаюцца пра Нашыя знакі, ведаюць, што не здоле¬юць уцячы.

³⁶Тое, што вам дадзена, ёсць асалодаю зямнога жыцця. А тое, што ў Аллага, з’яўляецца лепшым i векаістым – для тых, якія паверылі і спадзяюцца на свайго Госпада.

³⁷якія пазбягаюць цяжкіх грахоў i ўсялякiх брыдот, а калі злуюц¬ца, дык даруюць;

³⁸адказваюць свайму Госпаду, здзяйсняюць малітву, раяцца паміж сабою ў справах і ахвяруюць з таго, чым Мы надзялілі іх,

³⁹якія помсцяць таму, хто пакрыўдзіў іх, бо

⁴⁰адплатаю за ліха з’яўляецца такое ж ліха. Але калі хто даруе i ўсталюе мір, дык ягонае ўзнагароджанне будзе за Аллагам. Сапраўды, Ён не любіць прыгнятальнікаў.

⁴¹Хто адпомсціў пасля таго, як яго пакрыўдзілі, таму няма дакору;

⁴²дакор з’яўляецца толькі супраць тых, якія крыўдзяць людзей і распаўсюджваюць ліха на зямлі без усялякага права. На такіх чакае пакутлівае пакаранне!

⁴³Калі хто трывае i даруе, дык, сапраўды, гэта i з’яўляецца рашу¬часцю ў справах.

⁴⁴Каго Аллаг саб’е са шляху, таму ўжо не будзе абаронцы замiж Яго. Ты ўбачыш, як непакорлiвыя, убачыўшы пакаранне, скажуць: «Цi няма шляху да вяртання?»

⁴⁵Ты ўбачыш, як яны пакорліва ўстануць перад [агнём], употай кідаючы на яго свае погляды. А тыя, якія паверылі, скажуць: «Сапраў¬ды, страты ўведалі тыя, якія страцілі ў дзень Адраджэння i саміх сябе, i свае сем’і». Так! Сапраўды, прыгнятальнiкам – векаістае пакаранне.

⁴⁶У іх не будзе абаронцаў, якія дапамаглі б ім замiж Аллага. Каго Аллаг увёў у аблуду, таму не будзе шляху.

⁴⁷Адказвайце свайму Госпаду раней, чым прыйдзе той дзень ад Аллага, які ўжо не адцягнуць. У той дзень не будзе ў вас прытулка, i не здолееце вы нічога запярэчыць.

⁴⁸Калі ж яны адхінуцца, дык Мы ж не паслалі цябе ахоўнікам iх¬ным. Сапраўды, ты абавязаны толькі перадаць пасланне. Сапраўды, калі Мы даем чалавеку паспрабаваць Нашай літасці, дык ён цешыцца. А калі яго напаткае лiха за тое, што ён зрабіў сваімі рукамі, дык чала¬век робіцца няўдзячным.

⁴⁹Аллагу належыць улада над нябёсамі і зямлёю; Ён стварае, што пажадае. Ён дае дзяўчынку, каму пажадае, i дае хлопчыка, каму пажадае,

⁵⁰альбо пару – дачку і сына, а каго пажадае, пакідае безплённым. Сапраўды, Ён – Усеведаючы, Усемагутны.

⁵¹Ці не дадзена чалавеку таго, каб з iм гутарыў Аллаг, апроч як праз адкрыццё, праз заслону альбо накіраваўшы пасланца, які, з Яго дазволу, аб’яўляе, што Ён жадае. Сапраўды, Ён – Усявышні, Мудры.

⁵²Менавіта так, па Нашым загадзе, Мы адкрылі табе дух. Ты не ведаў, што такое Пісанне, што такое вера, але Мы зрабілі яго святлом, якім паказваем просты шлях тым з Нашых рабоў, каму пажадаем. Са¬праўды, ты вядзеш да простага шляху –

⁵³шляху Аллага, таму, каму належыць усё тое, што на нябёсах i тое, што на зямлі. Так! да Аллага вяртаюцца ўсе справы.