Al-Kahf

الكهف

The Cave • 110 ayahs • Meccan

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ عَلَىٰ عَبۡدِهِ ٱلۡكِتَٰبَ وَلَمۡ يَجۡعَل لَّهُۥ عِوَجَاۜ﴿١﴾

1[ყოველი] ქება ალლაჰს, რომელმაც გარდამოავლინა თავის მონაზე [შუამავალ მუჰამმადზე] წიგნი [ყურანი] და არ უქმნია მასში [ამ წიგნში] არანაირი სიმრუდე [გადახვევა ჭეშმარიტებისგან].

قَيِّمٗا لِّيُنذِرَ بَأۡسٗا شَدِيدٗا مِّن لَّدُنۡهُ وَيُبَشِّرَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ٱلَّذِينَ يَعۡمَلُونَ ٱلصَّٰلِحَٰتِ أَنَّ لَهُمۡ أَجۡرًا حَسَنٗا﴿٢﴾

2სწორად [წიგნად, რომელშიც არ არის წინააღმდეგობები და გამორჩენა], რათა გააფრთხილოს (ურწმუნონი) ჩვენი დიდი რისხვის შესახებ [ალლაჰის მკაცრი სასჯელის შესახებ], და გაახაროს მორწმუნენი, რომლებიც კეთილ საქმეს სჩადიან, იმით, რომ მათთვის მზად არის კარგი საზღაური [სამოთხე]

مَّٰكِثِينَ فِيهِ أَبَدٗا﴿٣﴾

3სადაც ისინი დარჩებიან სამუდამოდ.

وَيُنذِرَ ٱلَّذِينَ قَالُواْ ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ وَلَدٗا﴿٤﴾

4და რათა გააფრთხილოს ისინი [მრავალღმერთიანები], რომელთაც თქვეს: ალლაჰმა აიყვანა თავისთვის შვილი [ვაჟი ან ქალიშვილები].

مَّا لَهُم بِهِۦ مِنۡ عِلۡمٖ وَلَا لِأٓبَآئِهِمۡۚ كَبُرَتۡ كَلِمَةٗ تَخۡرُجُ مِنۡ أَفۡوَٰهِهِمۡۚ إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبٗا﴿٥﴾

5არ აქვთ მათ [მრავალღმერთიანებს] ამის შესახებ არანაირი ცოდნა, და არც მათ მამებს [წინაპრებს], [რომლებსაც ბრმად მისდევენ] [არ ჰქონიათ მსგავსი ცოდნა]. რა მძიმეა ეს სიტყვა, რომელიც გამოდის მათი პირიდან! ისინი არ ამბობენ არაფერს გარდა სიცრუისა!

فَلَعَلَّكَ بَٰخِعٞ نَّفۡسَكَ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمۡ إِن لَّمۡ يُؤۡمِنُواْ بِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ أَسَفًا﴿٦﴾

6ნუთუ შენ [ო, შუამავალო] მზად ხარ, რომ თავი დაიღუპო მწუხარებით მათ გამო [შენი ხალხის გამო], რადგან იმათ არ ირწმუნეს ეს შეგონება [ყურანი]?

إِنَّا جَعَلۡنَا مَا عَلَى ٱلۡأَرۡضِ زِينَةٗ لَّهَا لِنَبۡلُوَهُمۡ أَيُّهُمۡ أَحۡسَنُ عَمَلٗا﴿٧﴾

7ნამდვილად, ჩვენ ვქმენით ის, რაც მიწაზეა [ცხოველები, მცენარეები, წიაღისეული და სხვა], მისი სამკაულად, რათა გამოვცადოთ ისინი [ადამიანები] ვინ არის მათგან უკეთესი საქმეებით [უფრო მორჩილი ალლაჰისა].

وَإِنَّا لَجَٰعِلُونَ مَا عَلَيۡهَا صَعِيدٗا جُرُزًا﴿٨﴾

8და (ამ ქვეყნის დასასრულს) ჩვენ ნამდვილად ვაქცევთ იმას, [რაც მიწაზეა] ბრტყელ ველად, სრულიად უტყეოდ და უმცენაროდ

أَمۡ حَسِبۡتَ أَنَّ أَصۡحَٰبَ ٱلۡكَهۡفِ وَٱلرَّقِيمِ كَانُواْ مِنۡ ءَايَٰتِنَا عَجَبًا﴿٩﴾

9ან შენ [ო, შუამავალო] გგონია, რომ გამოქვაბულის ხალხი და დაფისა [სადაც მათი სახელები იყო დაწერილი] იყო ყველაზე საოცარი ჩვენ სასწაულებს შორის? [მაგრამ ცათა, მიწისა და იმის შექმნა, რაც მათშია უფრო დიდი სასწაულია, ვიდრე ეს ამბავი]

إِذۡ أَوَى ٱلۡفِتۡيَةُ إِلَى ٱلۡكَهۡفِ فَقَالُواْ رَبَّنَآ ءَاتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحۡمَةٗ وَهَيِّئۡ لَنَا مِنۡ أَمۡرِنَا رَشَدٗا﴿١٠﴾

10აი, [ერთ დღეს] მორწმუნე ჭაბუკებმა [თავიანთი ხალხის მხრიდან მრავალღმერთიანობის იძულებისა და საცდურის შიშით] შეაფარეს თავი გამოქვაბულს და თქვეს: უფალო ჩვენო! მოგვმადლე შენგან წყალობა [გაგვაძლიერე მისით და დაგვიფარე ბოროტებისგან], და გვიჩვენე ჩვენს საქმეში სისწორე [გაგვიმარტივე გზა, რომელიც მიგვიყვანს ისეთი საქმეების შესრულებამდე, რომლებიც შენ გიყვარს, და ჩვენ გავხდებით ისინი, ვინც სწორ გზას მიჰყვებიან]

فَضَرَبۡنَا عَلَىٰٓ ءَاذَانِهِمۡ فِي ٱلۡكَهۡفِ سِنِينَ عَدَدٗا﴿١١﴾

11და ჩვენ დავლუქეთ მათი ყურები [ჩავაგდეთ ღრმა ძილში] გამოქვაბულში მრავალი წლებით

ثُمَّ بَعَثۡنَٰهُمۡ لِنَعۡلَمَ أَيُّ ٱلۡحِزۡبَيۡنِ أَحۡصَىٰ لِمَا لَبِثُوٓاْ أَمَدٗا﴿١٢﴾

12შემდეგ გამოვაღვიძეთ ისინი, რათა გაგვეგო, რომელი ჯგუფი [ერთმანეთთან ამათ შესახებ დავაში მყოფი] უკეთ გამოითვლიდა რამდენი წელი დაჰყვეს [გამოქვაბულში]

نَّحۡنُ نَقُصُّ عَلَيۡكَ نَبَأَهُم بِٱلۡحَقِّۚ إِنَّهُمۡ فِتۡيَةٌ ءَامَنُواْ بِرَبِّهِمۡ وَزِدۡنَٰهُمۡ هُدٗى﴿١٣﴾

13აჰა, გიამბობთ შენ [ო, შუამავალო] მათ ამბავს ჭეშმარიტებით. ისინი იყვნენ ჭაბუკები [გამოქვაბულის მცხოვრებნი], რომელთაც ირწმუნეს თავისი ღმერთი; ხოლო ჩვენ მივუმატეთ მათ ჭეშმარიტი გზა.[მათ შევმატეთ რწმენა და სიმტკიცე ჭეშმარიტებაზე]

وَرَبَطۡنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ إِذۡ قَامُواْ فَقَالُواْ رَبُّنَا رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ لَن نَّدۡعُوَاْ مِن دُونِهِۦٓ إِلَٰهٗاۖ لَّقَدۡ قُلۡنَآ إِذٗا شَطَطًا﴿١٤﴾

14და სიმტკიცე მოვავლინეთ მათ გულებზე [რწმენით] [და ისინი განმტკიცდნენ მასში [ჭეშმარიტებაში], როცა ფეხზე წამოდგნენ [ურწმუნო მმართველის წინაშე, რომელიც საყვედურობდა მათ იმის გამო, რომ კერპებს თაყვანს არ სცემდნენ), და თქვეს (ამ ჭაბუკებმა]: ჩვენი ღმერთი [ის ერთადერთია, ვისაც ჩვენ თაყვანს ვცემთ და ის] ცათა და ქვეყნის ღმერთია! ჩვენ არ მოვუხმობთ მის გარდა არავის [ არ ვუქმნით მას თანაზიარს თაყვანისცემაში]. [და თუ რაიმე სხვას ვიტყოდით, მაშინ გამოვიდოდა, რომ] ჩვენ ვთქვით გადაჭარბებული და ჭეშმარიტებისგან შორს მყოფი.

هَٰٓؤُلَآءِ قَوۡمُنَا ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةٗۖ لَّوۡلَا يَأۡتُونَ عَلَيۡهِم بِسُلۡطَٰنِۭ بَيِّنٖۖ فَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبٗا﴿١٥﴾

15[შემდეგ თქვეს მათ ერთმანეთში]: ამ ჩვენმა ხალხმა დაიდგინა მის გარდა ღვთაებები [გახდნენ მრავალღმერთიანები]. რატომ არ მოიტანეს მათთვის ცხადი მტკიცებულება [ღმერთებად აღიარებულთა შესახებ] [თითქოს ისინი ღირსნი არიან თაყვანისცემისა]? და ვინ არის იმაზე უსამართლო [ცოდვილი][ყველაზე ბოროტი ადამიანი] [ვიდრე] , ვინც ალლაჰზე სიცრუეს თხზავს?

وَإِذِ ٱعۡتَزَلۡتُمُوهُمۡ وَمَا يَعۡبُدُونَ إِلَّا ٱللَّهَ فَأۡوُۥٓاْ إِلَى ٱلۡكَهۡفِ يَنشُرۡ لَكُمۡ رَبُّكُم مِّن رَّحۡمَتِهِۦ وَيُهَيِّئۡ لَكُم مِّنۡ أَمۡرِكُم مِّرۡفَقٗا﴿١٦﴾

16რაკიღა გაემიჯნეთ მათ [თქვენი ხალხისგან] და იმას [კერპებს], რასაც ისინი ეთაყვანებიან ალლაჰის გარდა, მაშ თავი შეაფარეთ გამოქვაბულს [რათა თაყვანი ეცეთ მხოლოდ ერთადერთი ალლაჰისთვის], მოგმადლით ღმერთი თავის წყალობას და დაგიდგენთ თქვენს საქმეში წინამძღოლს. [გაამარტივებს მათთვის საზრდოს მოპოვებას ამ გამოქვაბულში] [და ალლაჰმა მოავლინა მათზე ღრმა ძილი და დაიცვა ისინი].

۞ وَتَرَى ٱلشَّمۡسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَٰوَرُ عَن كَهۡفِهِمۡ ذَاتَ ٱلۡيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقۡرِضُهُمۡ ذَاتَ ٱلشِّمَالِ وَهُمۡ فِي فَجۡوَةٖ مِّنۡهُۚ ذَٰلِكَ مِنۡ ءَايَٰتِ ٱللَّهِۗ مَن يَهۡدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلۡمُهۡتَدِۖ وَمَن يُضۡلِلۡ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ وَلِيّٗا مُّرۡشِدٗا﴿١٧﴾

17და შენ [ო შემყურებელო] დაინახავ, რომ მზე როდესაც ამოდის გადაიხრება გამოქვაბულის ხალხის მარჯვენა მხარეს და როცა ჩადის - მარცხენა მხარეს. ისინი კი მის შუაში [გამოქვაბულში] იყვნენ. ეს [ის, რაც ასე იქნა გაკეთებული] არის ალლაჰის ერთი სასწაულთაგანი. და ვისაც ალლაჰი დაადგენს ჭეშმარიტ გზაზე [მიანიჭებს რწმენასა და მორჩილებას], ის ჭეშმარიტი გზით წავა, ხოლო ვისაც გზას აუბნევს [დატოვებს მას შეწევნის გარეშე, მის შემდეგ რაც იგი თავად აირჩევს ამას], შენ ვერ უპოვი მას შემწეს [დამხმარეს]

وَتَحۡسَبُهُمۡ أَيۡقَاظٗا وَهُمۡ رُقُودٞۚ وَنُقَلِّبُهُمۡ ذَاتَ ٱلۡيَمِينِ وَذَاتَ ٱلشِّمَالِۖ وَكَلۡبُهُم بَٰسِطٞ ذِرَاعَيۡهِ بِٱلۡوَصِيدِۚ لَوِ ٱطَّلَعۡتَ عَلَيۡهِمۡ لَوَلَّيۡتَ مِنۡهُمۡ فِرَارٗا وَلَمُلِئۡتَ مِنۡهُمۡ رُعۡبٗا﴿١٨﴾

18და შენ [ო, შემყურებელო] მათ მღვიძარედ მიიჩნევ, მაშინ, როცა ისინი [გამოქვაბულის ჭაბუკები] [ნამდვილად] მძინარენი იყვნენ. ვაბრუნებდით მათ მარჯვნივ და მარცხნივ; ხოლო მათი ძაღლი თათებწაწვდილი იწვა ზღურბლზე. ისინი რომ დაგენახა, პირს იბრუნებდი მათგან შეშინებული

وَكَذَٰلِكَ بَعَثۡنَٰهُمۡ لِيَتَسَآءَلُواْ بَيۡنَهُمۡۚ قَالَ قَآئِلٞ مِّنۡهُمۡ كَمۡ لَبِثۡتُمۡۖ قَالُواْ لَبِثۡنَا يَوۡمًا أَوۡ بَعۡضَ يَوۡمٖۚ قَالُواْ رَبُّكُمۡ أَعۡلَمُ بِمَا لَبِثۡتُمۡ فَٱبۡعَثُوٓاْ أَحَدَكُم بِوَرِقِكُمۡ هَٰذِهِۦٓ إِلَى ٱلۡمَدِينَةِ فَلۡيَنظُرۡ أَيُّهَآ أَزۡكَىٰ طَعَامٗا فَلۡيَأۡتِكُم بِرِزۡقٖ مِّنۡهُ وَلۡيَتَلَطَّفۡ وَلَا يُشۡعِرَنَّ بِكُمۡ أَحَدًا﴿١٩﴾

19ამგვარად აღვადგინეთ [გავაღვიძეთ] ისინი [იმავე სახით, როგორებიც იყვნენ.], რათა ერთურთისათვის ეკითხათ [იმაზე, რამდენ ხანს იმყოფებოდნენ ისინი გამოქვაბულში]. თქვა ვიღაცამ მათგან, რამდენხანს შევყოვნდითო?! თქვეს: ერთ დღეს ან დღის რაღაც მონაკვეთიო. [სხვებმა კი] თქვეს: თქვენმა ღმერთმა უკეთ იცის, რამდენხანს შეყოვნდით, გაგზავნეთ ერთი თქვენგანი ამ თქვენი ფულით ქალაქში. შეხედოს [ქალაქის მცხოვრებთაგან], ვისი საჭმელიც უფრო სუფთაა და მოგიტანოთ სარჩო მისგან. მაგრამ სიფრთხილე გამოიჩინოს და თქვენი არსებობა არ აგრძნობინოს არავის

إِنَّهُمۡ إِن يَظۡهَرُواْ عَلَيۡكُمۡ يَرۡجُمُوكُمۡ أَوۡ يُعِيدُوكُمۡ فِي مِلَّتِهِمۡ وَلَن تُفۡلِحُوٓاْ إِذًا أَبَدٗا﴿٢٠﴾

20ვინაიდან, თუ ისინი შეგამჩნევენ, ქვებით ჩაგქოლავენ (სასიკვდილოდ) ან ძალით შეგაქცევენ თავიანთ რწმენაზე [მრავალღმერთიანობაზე], და მაშინ [თუ ამას დაემორჩილებით] ვეღარასოდეს მიაღწევთ წარმატებას [სამოთხეში ვერ შეხვალთ].

وَكَذَٰلِكَ أَعۡثَرۡنَا عَلَيۡهِمۡ لِيَعۡلَمُوٓاْ أَنَّ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقّٞ وَأَنَّ ٱلسَّاعَةَ لَا رَيۡبَ فِيهَآ إِذۡ يَتَنَٰزَعُونَ بَيۡنَهُمۡ أَمۡرَهُمۡۖ فَقَالُواْ ٱبۡنُواْ عَلَيۡهِم بُنۡيَٰنٗاۖ رَّبُّهُمۡ أَعۡلَمُ بِهِمۡۚ قَالَ ٱلَّذِينَ غَلَبُواْ عَلَىٰٓ أَمۡرِهِمۡ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيۡهِم مَّسۡجِدٗا﴿٢١﴾

21ამგვარად ვაცნობეთ [იმ ჭაბუკებზე] მათ [იმ ხალხისთვის, ვინც მათ დროში ცხოვრობდა], რათა გაეგოთ, რომ ალლაჰის აღთქმა [აღდგომის დღეზე] ჭეშმარიტია, და რომ საათში [სამსჯავროს დღის დადგომა] ეჭვი არ არის. და ისინი კამათობდნენ ერთმანეთში მათი მდგომარეობის შესახებ. და თქვეს: ააგეთ მათ თავსზემოთ[ ამ გამოქვაბულის] შენობა [ტაძარი] [რათა მან დაფაროს ისინი] [და თავი დაანებეთ ამ ჭაბუკებს, რადგან] მათი ღმერთი მათ ყველაზე უკეთ იცნობსო. თქვეს იმათ, რომელთაც უპირატესობა მოიპოვეს მათ საქმეში: უსათუოდ ავაგებთ მათ თავსზემოთ სალოცავსო(მეჩეთს).

سَيَقُولُونَ ثَلَٰثَةٞ رَّابِعُهُمۡ كَلۡبُهُمۡ وَيَقُولُونَ خَمۡسَةٞ سَادِسُهُمۡ كَلۡبُهُمۡ رَجۡمَۢا بِٱلۡغَيۡبِۖ وَيَقُولُونَ سَبۡعَةٞ وَثَامِنُهُمۡ كَلۡبُهُمۡۚ قُل رَّبِّيٓ أَعۡلَمُ بِعِدَّتِهِم مَّا يَعۡلَمُهُمۡ إِلَّا قَلِيلٞۗ فَلَا تُمَارِ فِيهِمۡ إِلَّا مِرَآءٗ ظَٰهِرٗا وَلَا تَسۡتَفۡتِ فِيهِم مِّنۡهُمۡ أَحَدٗا﴿٢٢﴾

22იტყვიან ისინი [იმ ჭაბუკებზე დავაში მყოფნი] : სამნი იყვნენ, მეოთხე ძაღლიო. და იტყვიან: ხუთნი იყვნენ, მეექვსე კი მათი ძაღლიო. არგუმენტის გარეშე. და ამბობენ: შვიდნი იყვნენ, ხოლო მერვე მათი ძაღლიაო. უთხარი [ო, შუამავალო]: ჩემმა ღმერთმა უკეთ იცის მათი რიცხვი, მათ კი არაფერი არ იციან, მცირედის გარდა(მათ შესახებ მხოლოდ ცოტამ იცის). და ნუ იკამათებ მათ შესახებ, გარდა ცხადად, და მათ შესახებ მათგან არავის შეეკითხო

وَلَا تَقُولَنَّ لِشَاْيۡءٍ إِنِّي فَاعِلٞ ذَٰلِكَ غَدًا﴿٢٣﴾

23და არ თქვა რაიმეს შესახებ [რაიმე საქმის შესახებ]: „ნამდვილად, ხვალ მას გავაკეთებო

إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ وَٱذۡكُر رَّبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلۡ عَسَىٰٓ أَن يَهۡدِيَنِ رَبِّي لِأَقۡرَبَ مِنۡ هَٰذَا رَشَدٗا﴿٢٤﴾

24გარდა იმისა, რასაც ინებებს ალლაჰი. და გაიხსენე შენი ღმერთი როცა [რაიმე] დაგავიწყდება და თქვი: ეგებ, მიწინამძღვროს ჩემმა ღმერთმა სიმართლესთან უფრო ახლოს, ვიდრე ეს არის.

وَلَبِثُواْ فِي كَهۡفِهِمۡ ثَلَٰثَ مِاْئَةٖ سِنِينَ وَٱزۡدَادُواْ تِسۡعٗا﴿٢٥﴾

25და ისინი [ჭაბუკები] დარჩნენ თავიანთ გამოქვაბულში (ძილში მყოფნი) სამასი წლის განმავლობაში და დაამატეს კიდევ ცხრა წელი.

قُلِ ٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا لَبِثُواْۖ لَهُۥ غَيۡبُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ أَبۡصِرۡ بِهِۦ وَأَسۡمِعۡۚ مَا لَهُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَلِيّٖ وَلَا يُشۡرِكُ فِي حُكۡمِهِۦٓ أَحَدٗا﴿٢٦﴾

26უთხარი [ო, შუამავალო]: ალლაჰმა უკეთ იცის, რამდენ ხანს დაჰყვეს. მას ეკუთვნის ცოდნა დაფარული ცათა და ქვეყნისა. როგორ ხედავს იგი და როგორ ესმის! მათ არა ჰყავთ მის გარდა მფარველი და იგი არავის ჩაიზიარებს საკუთარ მსჯავრში

وَٱتۡلُ مَآ أُوحِيَ إِلَيۡكَ مِن كِتَابِ رَبِّكَۖ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمَٰتِهِۦ وَلَن تَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلۡتَحَدٗا﴿٢٧﴾

27და წაიკითხე [ო, შუამავალო] ის, რაც ზეშთაგეგონა შენი ღმერთის წიგნიდან [ყურანიდან]. არ არსებობს შემცვლელი მისი სიტყვისა და ვერავის იპოვი მის გარდა შემფარებელს.

وَٱصۡبِرۡ نَفۡسَكَ مَعَ ٱلَّذِينَ يَدۡعُونَ رَبَّهُم بِٱلۡغَدَوٰةِ وَٱلۡعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجۡهَهُۥۖ وَلَا تَعۡدُ عَيۡنَاكَ عَنۡهُمۡ تُرِيدُ زِينَةَ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَاۖ وَلَا تُطِعۡ مَنۡ أَغۡفَلۡنَا قَلۡبَهُۥ عَن ذِكۡرِنَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ وَكَانَ أَمۡرُهُۥ فُرُطٗا﴿٢٨﴾

28დაიმორჩილე შენი სული მათთან ერთად, რომელნიც ევედრებიან თავიანთ ღმერთს დილიდან [მზის ამოსვლიდან] საღამომდე [მზის ჩასვლამდე], და ილტვიან მისი წყალობისკენ. და არ აარიდო თვალი [ღვთის მსახურებს რათა მდიდარ ურწმუნოთა მიმართ გამოიჩინო ყურადღება] მათ ამქვეყნიური ცხოვრების სიტკბოების სურვილით და არ მოუხარო ქედი მათ, ვისი გულიც უგულისხმო ვაქციეთ ჩვენი ხსენებისადმი; და ვინც საკუთარ სურვილებსაა აყოლილი, ის ისედაც, თავის საქმეში ზღვარს გადასულა

وَقُلِ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكُمۡۖ فَمَن شَآءَ فَلۡيُؤۡمِن وَمَن شَآءَ فَلۡيَكۡفُرۡۚ إِنَّآ أَعۡتَدۡنَا لِلظَّٰلِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمۡ سُرَادِقُهَاۚ وَإِن يَسۡتَغِيثُواْ يُغَاثُواْ بِمَآءٖ كَٱلۡمُهۡلِ يَشۡوِي ٱلۡوُجُوهَۚ بِئۡسَ ٱلشَّرَابُ وَسَآءَتۡ مُرۡتَفَقًا﴿٢٩﴾

29და თქვი: ჭეშმარიტება თქვენი ღმერთისგანაა, ვისაც სურს, ირწმუნებს, და ვისაც სურს, არ ირწმუნებს! ჭეშმარიტად, გავუმზადეთ უსამართლოებს ცეცხლი, რომელიც გარემოიცავს მათ. თუკი შველას ითხოვენ, მიეშველებიან ადუღებული ზეთის მსგავსი წყლით რომელიც წვავს სახეებს. რა საძაგელი სასმელია და რა ავი თავშესაფარი [ჯოჯოხეთი]

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجۡرَ مَنۡ أَحۡسَنَ عَمَلًا﴿٣٠﴾

30რომელთაც ირწმუნეს და კეთილი საქმე აკეთეს, ჭეშმარიტად, არ დავუკარგავთ საზღაურს იმათ, ვინც კარგი საქმე აკეთა.

أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ جَنَّٰتُ عَدۡنٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهِمُ ٱلۡأَنۡهَٰرُ يُحَلَّوۡنَ فِيهَا مِنۡ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٖ وَيَلۡبَسُونَ ثِيَابًا خُضۡرٗا مِّن سُندُسٖ وَإِسۡتَبۡرَقٖ مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِۚ نِعۡمَ ٱلثَّوَابُ وَحَسُنَتۡ مُرۡتَفَقٗا﴿٣١﴾

31სწორედ მათთვისაა [გამზადებული] სამოთხის ბაღები, რომელთა ძირს მიედინებიან მდინარეები. შეიმკობენ იქ ოქროს სამკაულებს და შეიმოსავენ აბრეშუმისა და მწვანე ატლასის სამოსს. წამოწოლილნი იქნებიან სავარძლებზე. რა მშვენიერი ჯილდოა და რა მშვენიერი თავშესაფარია [სამოთხე].

۞ وَٱضۡرِبۡ لَهُم مَّثَلٗا رَّجُلَيۡنِ جَعَلۡنَا لِأَحَدِهِمَا جَنَّتَيۡنِ مِنۡ أَعۡنَٰبٖ وَحَفَفۡنَٰهُمَا بِنَخۡلٖ وَجَعَلۡنَا بَيۡنَهُمَا زَرۡعٗا﴿٣٢﴾

32და მოუყევი მათ [ო, შუამავალო] [შენს ხალხში მყოფ ურწმუნოებს] იგავი [მაგალითი] ორი კაცის შესახებ [რომლებიც ერთ-ერთი ძველი თემიდან იყვნენ ერთი მორწმუნე იყო, მეორე კი ურწმუნო]. ჩვენ ვჰქმენით ერთ-ერთ მათგანის (ურწმუნოს) ორი ვენახი, გარშემოვარტყით ისინი პალმის ხეებით და მათ შორის ნათესით.

كِلۡتَا ٱلۡجَنَّتَيۡنِ ءَاتَتۡ أُكُلَهَا وَلَمۡ تَظۡلِم مِّنۡهُ شَيۡـٔٗاۚ وَفَجَّرۡنَا خِلَٰلَهُمَا نَهَرٗا﴿٣٣﴾

33ორივე ბაღმა გამოიღო თავისი ნაყოფი და არაფერი გაუფუჭდათ [ნაყოფიდან]. და ჩვენ გავატარეთ მათ შორის [ამ ორ ბაღს შორის] მდინარე [რომ ბაღების და ნათესების მორწყვა მარტივად შესძლებოდათ]

وَكَانَ لَهُۥ ثَمَرٞ فَقَالَ لِصَٰحِبِهِۦ وَهُوَ يُحَاوِرُهُۥٓ أَنَا۠ أَكۡثَرُ مِنكَ مَالٗا وَأَعَزُّ نَفَرٗا﴿٣٤﴾

34და ჰქონდა მას [ამ ორი ბაღის მფლობელს] ნაყოფი (და სხვა სიმდიდრეც), და მან უთხრა თავის თანამგზავრს [მორწმუნეს], რომელსაც ესაუბრებოდა: მე მეტი ქონება მაქვს, ვიდრე შენ, და ხალხითაც (დამხმარეებით) ძლიერი ვარ შენზე

وَدَخَلَ جَنَّتَهُۥ وَهُوَ ظَالِمٞ لِّنَفۡسِهِۦ قَالَ مَآ أَظُنُّ أَن تَبِيدَ هَٰذِهِۦٓ أَبَدٗا﴿٣٥﴾

35და შევიდა იგი [ბაღის მფლობელი] თავის ბაღში, თვითონვე თავის თავს უსამართლოდ მოქცეული [იმით, რომ არ სწამდა აღდგომის და ეპარებოდა ეჭვი სამსჯავროს დღის დადგომაში], და თქვა [ნაყოფით აღფრთოვანებულმა]: არ ვფიქრობ, რომ ეს [ბაღი] ოდესმე განადგურდება

وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةٗ وَلَئِن رُّدِدتُّ إِلَىٰ رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيۡرٗا مِّنۡهَا مُنقَلَبٗا﴿٣٦﴾

36და არ ვფიქრობ, რომ საათი [სამსჯავროს დღე] დადგება. და თუ მაინც დავუბრუნდები ჩემს უფალს [როგორც შენ [მორწმუნე] ამტკიცებ], მაშინ, უეჭველად, მე ვპოვებ (ალლაჰთან) უკეთესს, ვიდრე ეს [ბაღი], დაბრუნების შემდეგ

قَالَ لَهُۥ صَاحِبُهُۥ وَهُوَ يُحَاوِرُهُۥٓ أَكَفَرۡتَ بِٱلَّذِي خَلَقَكَ مِن تُرَابٖ ثُمَّ مِن نُّطۡفَةٖ ثُمَّ سَوَّىٰكَ رَجُلٗا﴿٣٧﴾

37უთხრა მას [ბაღის მფლობელს] მისმა [მორწმუნე] თანამგზავრმა, მასთან საუბრისას: ნუთუ შენ ურწმუნოებას გამოხატავ იმაში, ვინც შეგქმნა მიწისგან, შემდეგ წვეთისგან [თესლის სითხისგან], მერე კი გაგასწორა და შეგქმნა სრულყოფილ ადამიანად? [ამრიგად, ვინც შეგქმნა თავდაპირველად, მა ძალუძს, კვლავ შეგქმნას აღდგომის დროსაც]

لَّٰكِنَّا۠ هُوَ ٱللَّهُ رَبِّي وَلَآ أُشۡرِكُ بِرَبِّيٓ أَحَدٗا﴿٣٨﴾

38მაგრამ იგი, ალლაჰი ჩემი ღმერთია. და მე არ დავუდგენ თანაზიარად ჩემს ღმერთს არავის

وَلَوۡلَآ إِذۡ دَخَلۡتَ جَنَّتَكَ قُلۡتَ مَا شَآءَ ٱللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِٱللَّهِۚ إِن تَرَنِ أَنَا۠ أَقَلَّ مِنكَ مَالٗا وَوَلَدٗا﴿٣٩﴾

39ჰოდა, რატომ არ თქვი, როცა შენს ბაღში შედიოდი [რომელიც ასე გახარებდა]: ეს — ის არის, რაც ალლაჰმა ისურვა [რომ მქონოდა] არ არსებობს ძალა (მისი მოპოვებისა) გარდა ალლაჰისა [მხოლოდ მისი შეწევნით]! თუკი შენ მხედავ მე შენზე ღარიბად, [როგორც] ქონებით, ასევე შვილებით,

فَعَسَىٰ رَبِّيٓ أَن يُؤۡتِيَنِ خَيۡرٗا مِّن جَنَّتِكَ وَيُرۡسِلَ عَلَيۡهَا حُسۡبَانٗا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ فَتُصۡبِحَ صَعِيدٗا زَلَقًا﴿٤٠﴾

40ეგების ჩემმა ღმერთმა მე მიბოძოს უკეთესი შენს ბაღზე და მოავლინოს მასზე ზეციდან მრისხანება, დაიქცეს ბრტყელ და გლუვ ადგილად [გაიგივდეს მიწასთან, და აღარაფერი აღარ ამოვიდეს მასზე]

أَوۡ يُصۡبِحَ مَآؤُهَا غَوۡرٗا فَلَن تَسۡتَطِيعَ لَهُۥ طَلَبٗا﴿٤١﴾

41ან კი მისი [ბაღის] წყალი ჩაიძირება მიწის სიღრმეში, და შენ ვეღარ შეძლებ მისი მოძებნასაც კი.

وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِۦ فَأَصۡبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيۡهِ عَلَىٰ مَآ أَنفَقَ فِيهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي لَمۡ أُشۡرِكۡ بِرَبِّيٓ أَحَدٗا﴿٤٢﴾

42და (სწორად აღმოჩნდა ის, რაც მორწმუნემ თქვა) მისი [ურწმუნოს] ნაყოფი(შემოსავალი) განადგურებამ მოიცვა, და ხელების ქნევა დაიწყო [მწუხარებით] იმ ხარჯისათვის რაც გაიღო[თავის] ბაღისთვის, ახლა კი ის [ბაღი] დაცარიელდა საფუძვლიანად [დაემხო საყრდენი, რომელიც ვაზს ეჭირა], და ამბობს (ყოფილი ბაღის მფლობელი): ნეტავ, არავინ დამედგინა თანაზიარად ჩემი ღმერთისათვისო.

وَلَمۡ تَكُن لَّهُۥ فِئَةٞ يَنصُرُونَهُۥ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَمَا كَانَ مُنتَصِرًا﴿٤٣﴾

43და არ ჰყავდა მას ადამიანები (ვინც აქამდე ეამაყებოდა), ვინც დაეხმარებოდა მას (ალლაჰის სასჯელისგან თავის დაღწევაში), ალლაჰის გარდა, და თვითონაც ვერ შეძლო დახმარება საკუთარ თავზე

هُنَالِكَ ٱلۡوَلَٰيَةُ لِلَّهِ ٱلۡحَقِّۚ هُوَ خَيۡرٞ ثَوَابٗا وَخَيۡرٌ عُقۡبٗا﴿٤٤﴾

44იქ(იმ მდგომარეობაში) დახმარება მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის, ჭეშმარიტს (მხოლოდ მას შეუძლია შეწევნა). იგი არის საუკეთესო, როგორც ჯილდოს მიმნიჭებელი, და საუკეთესო, როგორც საბოლოო შედეგის განმსაზღვრელი [საკუთარი მორწმუნე მონებისთვის, რომლებსაც იგი თავის მფარველობაში იღებს]

وَٱضۡرِبۡ لَهُم مَّثَلَ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا كَمَآءٍ أَنزَلۡنَٰهُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ فَٱخۡتَلَطَ بِهِۦ نَبَاتُ ٱلۡأَرۡضِ فَأَصۡبَحَ هَشِيمٗا تَذۡرُوهُ ٱلرِّيَٰحُۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ مُّقۡتَدِرًا﴿٤٥﴾

45და მოუყევი მათ [ო, შუამავალო] [ხალხს] მაგალითი ამქვეყნიური ცხოვრების შესახებ, ის ჰგავს წყალს, რომელიც ჩვენ ზეციდან გარდმოვავლინეთ [წვიმის სახით] ამ წყალს შეერწყა მიწის მცენარეულობა და ამოიზარდა, და მალე ის იქცა გამომშრალ, მტვრად ქცეულ ბალახად, რომელსაც ქარი აქეთ-იქით ფანტავს. ნამდვილად, ალლაჰი ყოველი საქმის ზედამხედველი და ყოვლისშემძლეა.

ٱلۡمَالُ وَٱلۡبَنُونَ زِينَةُ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَاۖ وَٱلۡبَٰقِيَٰتُ ٱلصَّٰلِحَٰتُ خَيۡرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابٗا وَخَيۡرٌ أَمَلٗا﴿٤٦﴾

46ქონება და შვილები სამშვენისია მიწიერი ცხოვრების, ხოლო წარუვალი კეთილი საქმენი უკეთესია შენი ღმერთის წინაშე საზღაურით და უკეთესია იმედით!

وَيَوۡمَ نُسَيِّرُ ٱلۡجِبَالَ وَتَرَى ٱلۡأَرۡضَ بَارِزَةٗ وَحَشَرۡنَٰهُمۡ فَلَمۡ نُغَادِرۡ مِنۡهُمۡ أَحَدٗا﴿٤٧﴾

47და (გაიხსენე) ის დღე [სამსჯავროს დღე], როცა ჩვენ გადავძრავთ მთებს თავიანთ ადგილებიდან, და შენ იხილავ მიწას გაშლილად [გამჭვირვალედ, სადაც ყველაფერი ნათლად ჩანს], და ჩვენ შევკრებთ მათ [პირველთ და უკანასკნელთ] (განკითხვის ადგილზე) და არავის არ დავტოვებთ მათგან.

وَعُرِضُواْ عَلَىٰ رَبِّكَ صَفّٗا لَّقَدۡ جِئۡتُمُونَا كَمَا خَلَقۡنَٰكُمۡ أَوَّلَ مَرَّةِۭۚ بَلۡ زَعَمۡتُمۡ أَلَّن نَّجۡعَلَ لَكُم مَّوۡعِدٗا﴿٤٨﴾

48და წარსდგებიან შენი ღმერთის წინაშე მწკრივებად . ვფიცავ, მოხვედით ჩემთან ისეთნი, როგორც გაგაჩინეთ თავდაპირველად. თქვენ კი ამბობდით, რომ არ აღვასრულებდით თქვენზე აღთქმულს. და წარსდგებიან ისინი შენი უფლის წინაშე მწკრივებად. [და ურწმუნოებს ეთქმებათ:]აი, თქვენ მოხვედით ჩვენს წინაშე [ სამაგიეროს მისაღებად], ზუსტად ისე, როგორც შეგქმენით პირველად დაუცველნი, შიშველნი და უპოვარნი, უშვილოები. თქვენ კი [ამქვეყნად] ამტკიცებდით რომ ჩვენ არ განვსაზღვრავდით თქვენთვის ვადას/ ადგილს [აღდგომის, საზღაურისა და სამაგიეროს დღისათვის].

وَوُضِعَ ٱلۡكِتَٰبُ فَتَرَى ٱلۡمُجۡرِمِينَ مُشۡفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَٰوَيۡلَتَنَا مَالِ هَٰذَا ٱلۡكِتَٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةٗ وَلَا كَبِيرَةً إِلَّآ أَحۡصَىٰهَاۚ وَوَجَدُواْ مَا عَمِلُواْ حَاضِرٗاۗ وَلَا يَظۡلِمُ رَبُّكَ أَحَدٗا﴿٤٩﴾

49დაიდება წიგნი და ნახავ ცოდვილებს შეშინებულთ იმისაგან, რაც მასშია, და იტყვიან: სიმწარე ჩვენდა, ეს რა წიგნია, არაფერია გამოტოვებული, არც მცირე, არც დიდი, ყველაფერი აღნუსხულია. და ნახავენ იმას, რაც გააკეთეს დადებულს მათ წინაშე, და არავის მოექცევა შენი ღმერთი უსამართლოდ

وَإِذۡ قُلۡنَا لِلۡمَلَٰٓئِكَةِ ٱسۡجُدُواْ لِأٓدَمَ فَسَجَدُوٓاْ إِلَّآ إِبۡلِيسَ كَانَ مِنَ ٱلۡجِنِّ فَفَسَقَ عَنۡ أَمۡرِ رَبِّهِۦٓۗ أَفَتَتَّخِذُونَهُۥ وَذُرِّيَّتَهُۥٓ أَوۡلِيَآءَ مِن دُونِي وَهُمۡ لَكُمۡ عَدُوُّۢۚ بِئۡسَ لِلظَّٰلِمِينَ بَدَلٗا﴿٥٠﴾

50და აკი, ვუთხარით ანგელოზებს: სეჯდე აღასრულეთ ადამისთვის! სეჯდე აღასრულეს, იბლისის გარდა. იგი იყო ჯინთაგანი, არ შეასრულა თავისი ღმერთის ბრძანება. ნუთუ დაიდგენთ მას და მის შთამომავლობას მეგობრებად ჩემს მაგივრად, მაშინ, როცა ისინი თქვენი მტრები არიან? და უსამართლოთათვის რა ცუდი არჩევანია!

۞ مَّآ أَشۡهَدتُّهُمۡ خَلۡقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَلَا خَلۡقَ أَنفُسِهِمۡ وَمَا كُنتُ مُتَّخِذَ ٱلۡمُضِلِّينَ عَضُدٗا﴿٥١﴾

51არ ამიყვანია მე ისინი [იბლისი და მისი შთამომავლობა] მოწმეებად [ან თანამონაწილეებად] ცათა და მიწის შექმნისას, და არც მათი თავიანთი თავის შექმნისას. და არ დამიდგენია გზააბნეულნი თანაშემწეებად.

وَيَوۡمَ يَقُولُ نَادُواْ شُرَكَآءِيَ ٱلَّذِينَ زَعَمۡتُمۡ فَدَعَوۡهُمۡ فَلَمۡ يَسۡتَجِيبُواْ لَهُمۡ وَجَعَلۡنَا بَيۡنَهُم مَّوۡبِقٗا﴿٥٢﴾

52და იმ დღეს ეტყვის: მოუხმეთ ჩემს თანაზიარებს, რომლებზედაც ამტკიცებდით [თითქოს ისინი ღირსნი არიან თაყვანისცემისა], მოუხმობენ, მაგრამ ისინი არ უპასუხებენ და დავადგენთ მათ შორის წარწყმედას.

وَرَءَا ٱلۡمُجۡرِمُونَ ٱلنَّارَ فَظَنُّوٓاْ أَنَّهُم مُّوَاقِعُوهَا وَلَمۡ يَجِدُواْ عَنۡهَا مَصۡرِفٗا﴿٥٣﴾

53დაინახავენ ცოდვილები [ურწმუნონი] ცეცხლს და იფიქრებენ, რომ იქ იქნებიან ჩაგდებულნი. და ვერ ჰპოვებენ იქიდან გამომყვანს [ისინი იქიდან უკვე ვეღარასოდეს გამოვლენ.]

وَلَقَدۡ صَرَّفۡنَا فِي هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ لِلنَّاسِ مِن كُلِّ مَثَلٖۚ وَكَانَ ٱلۡإِنسَٰنُ أَكۡثَرَ شَيۡءٖ جَدَلٗا﴿٥٤﴾

54ჩვენ უკვე მოვიყვანეთ ამ ყურანში ყველა სახის მაგალითები [რათა ისინი მიჰყოლოდნენ მათ] [რათა მათგან მიეღოთ შეგონება და ერწმუნათ], მაგრამ ადამიანი ყველაზე მეტად [ყველა ქმნილებაზე მეტად] მიდრეკილია დავისა და შეწინააღმდეგებისკენ!

وَمَا مَنَعَ ٱلنَّاسَ أَن يُؤۡمِنُوٓاْ إِذۡ جَآءَهُمُ ٱلۡهُدَىٰ وَيَسۡتَغۡفِرُواْ رَبَّهُمۡ إِلَّآ أَن تَأۡتِيَهُمۡ سُنَّةُ ٱلۡأَوَّلِينَ أَوۡ يَأۡتِيَهُمُ ٱلۡعَذَابُ قُبُلٗا﴿٥٥﴾

55და ხალხს არ აბრკოლებდა არაფერი იმისგან, რომ ერწმუნათ და ეთხოვათ თავიანთი უფლის მიტევება, მას შემდეგ რაც მათთან მოვიდა მართალი გზის მაჩვენებელი [ყურანი], გარდა იმისა, რომ ისინი ელოდნენ ან წარსულ თემებზე მოსულ სასჯელის მაგალითს [რაც დაცინვით სთხოვეს შუამავალს], ან რომ მათ დაატყდებოდათ სასჯელი პირდაპირ თვალწინ.

وَمَا نُرۡسِلُ ٱلۡمُرۡسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَۚ وَيُجَٰدِلُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِٱلۡبَٰطِلِ لِيُدۡحِضُواْ بِهِ ٱلۡحَقَّۖ وَٱتَّخَذُوٓاْ ءَايَٰتِي وَمَآ أُنذِرُواْ هُزُوٗا﴿٥٦﴾

56და არ წარმოგვიგზავნია შუამავლები, თუ არა მახარობლებად და შემგონებლებად. და სიცრუით წინაღუდგნენ ისინი [დაობენ სიცრუეზე დაფუძნებული არგუმენტებით], რომელთაც არ ირწმუნეს, რათა ამაოექმნათ მისით ჭეშმარიტება. და მასხრად იგდებდბენ ჩემს სასწაულებს და იმას, რითაც შეაგონებდნენ.

وَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِـَٔايَٰتِ رَبِّهِۦ فَأَعۡرَضَ عَنۡهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُۚ إِنَّا جَعَلۡنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ أَكِنَّةً أَن يَفۡقَهُوهُ وَفِيٓ ءَاذَانِهِمۡ وَقۡرٗاۖ وَإِن تَدۡعُهُمۡ إِلَى ٱلۡهُدَىٰ فَلَن يَهۡتَدُوٓاْ إِذًا أَبَدٗا﴿٥٧﴾

57და ვინ არის იმაზე უსამართლო [ცოდვილი], ვისაც შეახსენეს მისი ღმერთის სასწაულები, მან კი ზურგი აქცია მათ და დაივიწყა ის, რაც გაამზადეს მისმა ხელებმა? ჩვენ დავადგინეთ მათ გულებზე საბურველნი, რათა ვერ გაიაზრონ იგი და მათ ყურებში - სიყრუე. და თუ მათ ჭეშმარიტი გზისკენ მოუხმობენ, სწორ გზას მაინც არ დაადგებიან არასოდეს.

وَرَبُّكَ ٱلۡغَفُورُ ذُو ٱلرَّحۡمَةِۖ لَوۡ يُؤَاخِذُهُم بِمَا كَسَبُواْ لَعَجَّلَ لَهُمُ ٱلۡعَذَابَۚ بَل لَّهُم مَّوۡعِدٞ لَّن يَجِدُواْ مِن دُونِهِۦ مَوۡئِلٗا﴿٥٨﴾

58და შენი ღმერთი [ო, შუამავალო] მპატიებელია, წყალობის მფლობელი. რომ დაესაჯა ისინი იმისათვის, რაც მოიხვეჭეს, დაუჩქარებდა სასჯელს, მაგრამ მათ დათქმული დრო აქვთ [განსჯის დღე] და ვერ იპოვიან მისგან თავშესაფარს

وَتِلۡكَ ٱلۡقُرَىٰٓ أَهۡلَكۡنَٰهُمۡ لَمَّا ظَلَمُواْ وَجَعَلۡنَا لِمَهۡلِكِهِم مَّوۡعِدٗا﴿٥٩﴾

59და ეს სოფლები დავღუპეთ იმისათვის, რომ უსამართლოდ მოიქცნენ და დავადგინეთ ჟამი მათი აღსასრულისა [რომელიც, როცა დგებოდა, ალლაჰის სასჯელი გარდმოდიოდა].

وَإِذۡ قَالَ مُوسَىٰ لِفَتَىٰهُ لَآ أَبۡرَحُ حَتَّىٰٓ أَبۡلُغَ مَجۡمَعَ ٱلۡبَحۡرَيۡنِ أَوۡ أَمۡضِيَ حُقُبٗا﴿٦٠﴾

60და უთხრა [შუამავალმა] მუსამ თავის მსახურს: არ გავჩერდები, ვიდრე არ მივაღწევ ორთავე ზღვის შესართავს, ან ვივლი წლები (რათა შევხვდე იმ ღვთისმოსავს, რომლისგანაც ვისწავლი იმას, რაც არ ვიცი)

فَلَمَّا بَلَغَا مَجۡمَعَ بَيۡنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَٱتَّخَذَ سَبِيلَهُۥ فِي ٱلۡبَحۡرِ سَرَبٗا﴿٦١﴾

61და როცა მიაღწიეს შესართავს მათ შორის, დაივიწყეს თავიანთი თევზი, და აიღო თავისი გზა [გაეშურა] ზღვაში, თითქოს იგი გვირაბში დაცურავდა.

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتَىٰهُ ءَاتِنَا غَدَآءَنَا لَقَدۡ لَقِينَا مِن سَفَرِنَا هَٰذَا نَصَبٗا﴿٦٢﴾

62და როცა გადალახეს (ის ადგილი სადაც თევზი დაავიწყდათ) უთხრა თავის მსახურს: მოგვართვი ჩვენი სადილი. ამ მგზავრობით ძალიან დავიღალეთ

قَالَ أَرَءَيۡتَ إِذۡ أَوَيۡنَآ إِلَى ٱلصَّخۡرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ ٱلۡحُوتَ وَمَآ أَنسَىٰنِيهُ إِلَّا ٱلشَّيۡطَٰنُ أَنۡ أَذۡكُرَهُۥۚ وَٱتَّخَذَ سَبِيلَهُۥ فِي ٱلۡبَحۡرِ عَجَبٗا﴿٦٣﴾

63[მუსას მსახურმა] უთხრა: გახსოვს, როგორ შევაფარეთ თავი იმ კლდეს? ნამდვილად, მე დამავიწყდა (მეთქვა შენთვის), რაც თევზს დაემართა. და მხოლოდ სატანამ მაიძულა დამვიწყებოდა იგი, რათა არ მეთქვა [შენთვის] ამის შესახებ. და თევზმა აიღო თავისი გზა ზღვაში საოცარი ფორმით

قَالَ ذَٰلِكَ مَا كُنَّا نَبۡغِۚ فَٱرۡتَدَّا عَلَىٰٓ ءَاثَارِهِمَا قَصَصٗا﴿٦٤﴾

64[შუამავალმა მუსამ თქვა: აი ეს არის ზუსტად ის, რასაც ვეძებდით [რადგან რაც მოხდა, მან მიმანიშნა იმ ადგილზე, სადაც უნდა შევხვდე იმ ღვთისმოსავს]. და ორივე ისინი დაბრუნდნენ უკან (იმ კლდისკენ) თავიანთ კვალზე მიმყოლნი.

فَوَجَدَا عَبۡدٗا مِّنۡ عِبَادِنَآ ءَاتَيۡنَٰهُ رَحۡمَةٗ مِّنۡ عِندِنَا وَعَلَّمۡنَٰهُ مِن لَّدُنَّا عِلۡمٗا﴿٦٥﴾

65და მათ [მუსამ და იუშა᾿მა] იქ იპოვეს ერთი ჩვენი მორჩილი [ღვთისმოსავი ხიდრი], რომელსაც ჩვენ მივანიჭეთ ჩვენი წყალობა და ვასწავლეთ ჩვენგან (ერთ) ცოდნას [მისთვის გავხსენით დაფარული, საიდუმლო ცოდნა].

قَالَ لَهُۥ مُوسَىٰ هَلۡ أَتَّبِعُكَ عَلَىٰٓ أَن تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمۡتَ رُشۡدٗا﴿٦٦﴾

66და უთხრა მუსამ: შეიძლება თუ არა, რომ შენ მოგყვე, რათა მასწავლო იმ ცოდნიდან, რაც შენ მოგეცა სწორ გზაზე?

قَالَ إِنَّكَ لَن تَسۡتَطِيعَ مَعِيَ صَبۡرٗا﴿٦٧﴾

67(ხადრმა) უთხრა (მუსას): ნამდვილად, შენ ვერ შეძლებ ჩემთან ერთად საჭირო მოთმინების გამოვლენას

وَكَيۡفَ تَصۡبِرُ عَلَىٰ مَا لَمۡ تُحِطۡ بِهِۦ خُبۡرٗا﴿٦٨﴾

68და როგორ შეძლებ (ო, მუსა) მოთმინებას იმაზე, რასაც არ ფლობ ცოდნით [რაც შენ არ იცი ]?

قَالَ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ صَابِرٗا وَلَآ أَعۡصِي لَكَ أَمۡرٗا﴿٦٩﴾

69[შუამავალმა მუსამ] უთხრა: შენ მპოვებ მე, ინშაალლაჰ, მოთმინებით აღსავსეს [იმის მიმართ, რასაც შენგან ვიხილავ], და არ შეგეწინააღმდეგები არც ერთ შენს საქმეში

قَالَ فَإِنِ ٱتَّبَعۡتَنِي فَلَا تَسۡـَٔلۡنِي عَن شَيۡءٍ حَتَّىٰٓ أُحۡدِثَ لَكَ مِنۡهُ ذِكۡرٗا﴿٧٠﴾

70ხიდირმა უთხრა [მუსას]: თუ გამომყვები, არაფრის შესახებ არ მკითხო, ვიდრე თვითონ არ შეგახსენებ

فَٱنطَلَقَا حَتَّىٰٓ إِذَا رَكِبَا فِي ٱلسَّفِينَةِ خَرَقَهَاۖ قَالَ أَخَرَقۡتَهَا لِتُغۡرِقَ أَهۡلَهَا لَقَدۡ جِئۡتَ شَيۡـًٔا إِمۡرٗا﴿٧١﴾

71და გაეშურნენ, როგორც კი ხომალდზე ავიდნენ მან გახვრიტა იგი; ჰკითხა: განა იმისთვის გახვრიტე ის, რომ ჩაგეძირა მისი მგზავრები? ნამდვილად შენ ჩაიდინე მძიმე საქმე

قَالَ أَلَمۡ أَقُلۡ إِنَّكَ لَن تَسۡتَطِيعَ مَعِيَ صَبۡرٗا﴿٧٢﴾

72(ხიდირმა) უთხრა: ნუთუ არ გითხარი, რომ ვერ შეძლებ ჩემთან მოთმინებას?

قَالَ لَا تُؤَاخِذۡنِي بِمَا نَسِيتُ وَلَا تُرۡهِقۡنِي مِنۡ أَمۡرِي عُسۡرٗا﴿٧٣﴾

73[მუსამ] უთხრა: ნუ გამკიცხავ იმის გამო, რომ დამავიწყდა, და ნუ დამიმატებ ჩემი საქმისათვის სიმძიმესო

فَٱنطَلَقَا حَتَّىٰٓ إِذَا لَقِيَا غُلَٰمٗا فَقَتَلَهُۥ قَالَ أَقَتَلۡتَ نَفۡسٗا زَكِيَّةَۢ بِغَيۡرِ نَفۡسٖ لَّقَدۡ جِئۡتَ شَيۡـٔٗا نُّكۡرٗا﴿٧٤﴾

74და განაგრძეს გზას [მუსა და ხადირი], და როცა შეხვდნენ ერთ ბიჭს [რომელიც თამაშობდა სხვა ბავშვებთან ერთად], მან [ხადირმა] მოკლა იგი, [მუსამ] თქვა: ნუთუ შენ მოკალი უმანკო სული არა სამაგიეროდ [არა სულის წილ]? ნამდვილად, შენ ჩაიდინე მეტად გაუმართლებელი და დაგმობილი საქმე!

۞ قَالَ أَلَمۡ أَقُل لَّكَ إِنَّكَ لَن تَسۡتَطِيعَ مَعِيَ صَبۡرٗا﴿٧٥﴾

75(ხიდირმა) უთხრა: ნუთუ არ გითხარი, რომ ვერ შეძლებ ჩემთან მოთმინებას?

قَالَ إِن سَأَلۡتُكَ عَن شَيۡءِۭ بَعۡدَهَا فَلَا تُصَٰحِبۡنِيۖ قَدۡ بَلَغۡتَ مِن لَّدُنِّي عُذۡرٗا﴿٧٦﴾

76[მუსამ] თქვა: თუ ამის შემდეგ კიდევ რამეზე გკითხავ, ნუ ამიყვან შენს თანამგზავრად [დამტოვე] და შენ მიიღე ჩემგან გამართლება.

فَٱنطَلَقَا حَتَّىٰٓ إِذَآ أَتَيَآ أَهۡلَ قَرۡيَةٍ ٱسۡتَطۡعَمَآ أَهۡلَهَا فَأَبَوۡاْ أَن يُضَيِّفُوهُمَا فَوَجَدَا فِيهَا جِدَارٗا يُرِيدُ أَن يَنقَضَّ فَأَقَامَهُۥۖ قَالَ لَوۡ شِئۡتَ لَتَّخَذۡتَ عَلَيۡهِ أَجۡرٗا﴿٧٧﴾

77და გაემართნენ [მუსა და ხიდრი], ვიდრე ერთი სოფლის ბინადრებს შეხვდებოდნენ. საჭმელი სთხოვეს მის ბინადართ; მათ კი უარი უთხრეს, რომ გამასპინძლებოდნენ. და ნახეს [დაინახეს] იქ კედელი, რომელიც ჩამონგრევის პირას იყო. ხოლო იმან გაასწორა იგი. უთხრა[მუსამ]: თუ შენ მოინდომებდი, ნამდვილად აიღებდი ამის სანაცვლოდ ანაზღაურებას.

قَالَ هَٰذَا فِرَاقُ بَيۡنِي وَبَيۡنِكَۚ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأۡوِيلِ مَا لَمۡ تَسۡتَطِع عَّلَيۡهِ صَبۡرًا﴿٧٨﴾

78[ხიდრმა] მიუგო [მუსას]: ეს კი ნამდვილად განშორებაა ჩემი და შენი, მე შენ გაცნობებ განმარტებას იმისას, რისი მოთმენაც ვერ შეძელი

أَمَّا ٱلسَّفِينَةُ فَكَانَتۡ لِمَسَٰكِينَ يَعۡمَلُونَ فِي ٱلۡبَحۡرِ فَأَرَدتُّ أَنۡ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَآءَهُم مَّلِكٞ يَأۡخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصۡبٗا﴿٧٩﴾

79რაც შეეხება ხომალდს, იგი ეკუთვნოდა ღარიბებს, რომელნიც მუშაობდნენ ზღვაში. მე მსურდა ხომალდის დაზიანება, რადგან მათ უკან მეფე იყო, რომელიც იძულებით ითვისებდა ყველა ხომალდს

وَأَمَّا ٱلۡغُلَٰمُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤۡمِنَيۡنِ فَخَشِينَآ أَن يُرۡهِقَهُمَا طُغۡيَٰنٗا وَكُفۡرٗا﴿٨٠﴾

80რაც შეეხება ყმაწვილს, მისი მშობლები მორწმუნენი იყვნენ, და ჩვენ შევშინდით [ვიცოდით], რომ თუ იგი [იცოცხლებდა] მოუტანდა ზიანს მათ ზღვარგადასულობითა და ურწმუნოებით

فَأَرَدۡنَآ أَن يُبۡدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيۡرٗا مِّنۡهُ زَكَوٰةٗ وَأَقۡرَبَ رُحۡمٗا﴿٨١﴾

81და ჩვენ გვსურდა, რომ სანაცვლოდ [ანუ მოკვლული ყმაწვილის სანაცვლოდ] მიეცა მათთვის მათ ღმერთს უკეთესი სიწმინდით და უფრო ახლო მოწყალებასთან

وَأَمَّا ٱلۡجِدَارُ فَكَانَ لِغُلَٰمَيۡنِ يَتِيمَيۡنِ فِي ٱلۡمَدِينَةِ وَكَانَ تَحۡتَهُۥ كَنزٞ لَّهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَٰلِحٗا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَن يَبۡلُغَآ أَشُدَّهُمَا وَيَسۡتَخۡرِجَا كَنزَهُمَا رَحۡمَةٗ مِّن رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلۡتُهُۥ عَنۡ أَمۡرِيۚ ذَٰلِكَ تَأۡوِيلُ مَا لَمۡ تَسۡطِع عَّلَيۡهِ صَبۡرٗا﴿٨٢﴾

82რაც შეეხება კედელს, იგი ეკუთვნოდა ორ ობოლ ყმაწვილს ამ ქალაქში, მის ქვეშ კი იყო განძი მათთვის, მათი მამა მართალი კაცი იყო და ამიტომაც შენმა ღმერთმა ისურვა, რომ მათ სრულწლოვანებამდე მიეღწიათ, მერე კი ამოეღოთ თავიანთი განძი მოწყალებით შენი ღმერთისაგან. და რაც მე გავაკეთე — ეს არ იყო ჩემი გადაწყვეტილებით [საკუთარი სურვილით], არამედ ალლაჰის ბრძანებით. აი, ესაა განმარტება იმისა, რისი მოთმენაც ვერ შეძელი.

وَيَسۡـَٔلُونَكَ عَن ذِي ٱلۡقَرۡنَيۡنِۖ قُلۡ سَأَتۡلُواْ عَلَيۡكُم مِّنۡهُ ذِكۡرًا﴿٨٣﴾

83და გეკითხებიან [მრავალღმერთიანები და იუდეველები] შენ [ო, შუამავალო] ზულყარნაინის შესახებ. უთხარი [მათ]: მე წაგიკითხავთ თქვენ მის შესახებ შეხსენებას

إِنَّا مَكَّنَّا لَهُۥ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَءَاتَيۡنَٰهُ مِن كُلِّ شَيۡءٖ سَبَبٗا﴿٨٤﴾

84ჩვენ იგი [ზულ-ყარნანინი] დავამკვიდრეთ ქვეყანაზე და ვუბოძეთ მას გზა ყოველივესაკენ [ყველაფერი, რაც მას სჭირდებოდა თავისი მიზნის მისაღწევად მაგალითად, ცოდნა, უნარები, ძალა…].

فَأَتۡبَعَ سَبَبًا﴿٨٥﴾

85და ის ერთ გზას გაუყვა

حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ مَغۡرِبَ ٱلشَّمۡسِ وَجَدَهَا تَغۡرُبُ فِي عَيۡنٍ حَمِئَةٖ وَوَجَدَ عِندَهَا قَوۡمٗاۖ قُلۡنَا يَٰذَا ٱلۡقَرۡنَيۡنِ إِمَّآ أَن تُعَذِّبَ وَإِمَّآ أَن تَتَّخِذَ فِيهِمۡ حُسۡنٗا﴿٨٦﴾

86ვიდრე მზის დასავალს მიაღწევდა და დაინახა, რომ იგი ჩადიოდა ცხელ, ამღვრეულ წყაროსთვალში, რომელთანაც ნახა ხალხი. ვუთხარით: ჰეი ზულყარნაინ, ან დასჯი [თუ არ ირწმუნებენ], ან დაადგენ მათში სიკეთეს [მოუწოდებ რწმენისკენ და ასწავლო ჭეშმარიტი გზა]

قَالَ أَمَّا مَن ظَلَمَ فَسَوۡفَ نُعَذِّبُهُۥ ثُمَّ يُرَدُّ إِلَىٰ رَبِّهِۦ فَيُعَذِّبُهُۥ عَذَابٗا نُّكۡرٗا﴿٨٧﴾

87[ზულ-ყარნაინმა] თქვა: რაც შეეხება იმას, ვინც უსამართლოდ [საკუთარ თავთან კერპთაყვანისცემლობით] იქცევა, დავსჯით [ამქვეყნად], შემდგომ დაბრუნებულ იქნებიან თავიანთ ღმერთთან და იგი დასჯის მას საშინელი სასჯელით [ჯოჯოხეთით]

وَأَمَّا مَنۡ ءَامَنَ وَعَمِلَ صَٰلِحٗا فَلَهُۥ جَزَآءً ٱلۡحُسۡنَىٰۖ وَسَنَقُولُ لَهُۥ مِنۡ أَمۡرِنَا يُسۡرٗا﴿٨٨﴾

88რაც შეეხება იმას, ვინც ირწმუნა და კეთილი საქმენი აკეთა, მიეგება საუკეთესო საზღაური [სამოთხე]. და ვეტყვით მას ჩვენი ბრძანებში სიადვილეს

ثُمَّ أَتۡبَعَ سَبَبًا﴿٨٩﴾

89შემდეგ ის [ზულყარნაინი] გზას გაუდგა

حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ مَطۡلِعَ ٱلشَّمۡسِ وَجَدَهَا تَطۡلُعُ عَلَىٰ قَوۡمٖ لَّمۡ نَجۡعَل لَّهُم مِّن دُونِهَا سِتۡرٗا﴿٩٠﴾

90როდესაც ის [ზულ-ყარნაინი] მზის ამოსვლის ადგილამდე მივიდა მან დაინახა, რომ მზე ამოდიოდა ხალხზე, ვისთვისაც ჩვენ არ გვქონია შექმნილი მზისგან დასაფარი არაფერი [ მათ არ ჰქონდათ არც შენობები, არც ხეები, რომლებიც მზისგან დაფარავდნენ]

كَذَٰلِكَۖ وَقَدۡ أَحَطۡنَا بِمَا لَدَيۡهِ خُبۡرٗا﴿٩١﴾

91ამრიგად [ის ასამართლებდა ხალხს, რომლებიც ცხოვრობდნენ მზის ამოსვლის მხარეს, ისევე როგორც მათ, ვინც იყო მზის ჩასვლის მხარეს]. და ჩვენ გარემოვიცავით ყველაფერი ცოდნით, რაც მასთან იყო [ვიცოდით მისი ხელმწიფობის ლაშქრისა და აღჭურვილობის შესახებ]

ثُمَّ أَتۡبَعَ سَبَبًا﴿٩٢﴾

92შემდეგ ის [ზულყარნაინი] გზას გაუდგა

حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ بَيۡنَ ٱلسَّدَّيۡنِ وَجَدَ مِن دُونِهِمَا قَوۡمٗا لَّا يَكَادُونَ يَفۡقَهُونَ قَوۡلٗا﴿٩٣﴾

93ვიდრე მიაღწევდა ორ წინაღობას [მთას] შორის. და ნახა მათ შორის ხალხი, რომლებსაც ძლივს ესმოდათ [სხვა ადამიანთა საუბარი]

قَالُواْ يَٰذَا ٱلۡقَرۡنَيۡنِ إِنَّ يَأۡجُوجَ وَمَأۡجُوجَ مُفۡسِدُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَهَلۡ نَجۡعَلُ لَكَ خَرۡجًا عَلَىٰٓ أَن تَجۡعَلَ بَيۡنَنَا وَبَيۡنَهُمۡ سَدّٗا﴿٩٤﴾

94მათ უთხრეს: ჰეი ზულყარნაინ, ჭეშმარიტად, იაჯუჯი და მაჯუჯი ქვეყანაზე სიავეს ავრცელებენ [ხოცავდნენ ადამიანებს და ანადგურებდნენ ნათესებს]. და ხომ არ შეგვეკრიბა შენთვის გადასახადი, რათა აღგემართა ჩვენსა და მათ შორის ზღუდე?

قَالَ مَا مَكَّنِّي فِيهِ رَبِّي خَيۡرٞ فَأَعِينُونِي بِقُوَّةٍ أَجۡعَلۡ بَيۡنَكُمۡ وَبَيۡنَهُمۡ رَدۡمًا﴿٩٥﴾

95[ზულ-ყარნაინმა] უთხრა: ის, რაზედაც გამამტკიცა ჩემმა ღმერთმა [მომანიჭა მმართველობა და შესაძლებლობები], უკეთესია [ვიდრე თქვენი ქონება]. შემეწიეთ ძალით[მუშახელით და სამუშაო იარაღით] და მე აღვმართავ თქვენსა და მათ შორის ზღუდეს.

ءَاتُونِي زُبَرَ ٱلۡحَدِيدِۖ حَتَّىٰٓ إِذَا سَاوَىٰ بَيۡنَ ٱلصَّدَفَيۡنِ قَالَ ٱنفُخُواْۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَعَلَهُۥ نَارٗا قَالَ ءَاتُونِيٓ أُفۡرِغۡ عَلَيۡهِ قِطۡرٗا﴿٩٦﴾

96მომიტანეთ რკინის ნაჭრები, როცა უკვე აღავსო[გაათანაბრა მშენებლობით] ორ კლდის შორისი! თქვა: დაჰბერეთ! და როცა მან აქცია იგი ცეცხლად, თქვა: მომიტანეთ, გადავასხამ ამას გამდნარ სპილენძს!

فَمَا ٱسۡطَٰعُوٓاْ أَن يَظۡهَرُوهُ وَمَا ٱسۡتَطَٰعُواْ لَهُۥ نَقۡبٗا﴿٩٧﴾

97და ვერ შეძლეს [იაჯუჯ-მაჯუჯებმა] მის გადალახვა და ვერ შეძლეს მისი გახვრეტაც.

قَالَ هَٰذَا رَحۡمَةٞ مِّن رَّبِّيۖ فَإِذَا جَآءَ وَعۡدُ رَبِّي جَعَلَهُۥ دَكَّآءَۖ وَكَانَ وَعۡدُ رَبِّي حَقّٗا﴿٩٨﴾

98[ზულ-ყარნაინმა] თქვა: ეს არის წყალობა ჩემი ღმერთისგან [ადამიანებზე]. და როცა აღსრულდება აღთქმა ჩემი ღმერთისა [იაჯუჯისა და მაჯუჯის გამოსვლაზე], იგი მას მიწასთან გაასწორებს, და ჩემი ღმერთის აღთქმა ჭეშმარიტებაა

۞ وَتَرَكۡنَا بَعۡضَهُمۡ يَوۡمَئِذٖ يَمُوجُ فِي بَعۡضٖۖ وَنُفِخَ فِي ٱلصُّورِ فَجَمَعۡنَٰهُمۡ جَمۡعٗا﴿٩٩﴾

99და დავტოვებთ [იაჯუჯსა და მაჯუჯს,ან ზოგადად ადამიანებს, ან ადამიანებს და ჯინებს] მათ იმ დღეს ერთმანეთში არეულებს[როგორც ზღვის ტალღები ერთმანეთში], ჩაბერილ იქნება საყვირში, მაშინ შევკრებთ ყველას ერთად [ყველა ქმნილებას ანგარიშსწორებისთვის]

وَعَرَضۡنَا جَهَنَّمَ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡكَٰفِرِينَ عَرۡضًا﴿١٠٠﴾

100და იმ დღეს [განსჯის დღეს], ურწმუნოებს ჯოჯოხეთს წარვუდგენთ

ٱلَّذِينَ كَانَتۡ أَعۡيُنُهُمۡ فِي غِطَآءٍ عَن ذِكۡرِي وَكَانُواْ لَا يَسۡتَطِيعُونَ سَمۡعًا﴿١٠١﴾

101მათ, რომელთაც თვალებზე ედოთ საბურველი [ამქვეყნიურ ცხოვრებაში] ჩემი ხსენებისგან და მათ მოსმენაც კი არ შეეძლოთ [არგუმენტები, რომლებიც ჭეშმარიტ რწმენას უთითებენ გზას]

أَفَحَسِبَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ أَن يَتَّخِذُواْ عِبَادِي مِن دُونِيٓ أَوۡلِيَآءَۚ إِنَّآ أَعۡتَدۡنَا جَهَنَّمَ لِلۡكَٰفِرِينَ نُزُلٗا﴿١٠٢﴾

102განა ეგონათ იმათ, რომელთაც არ ირწმუნეს, რომ დაიდგენენ ჩემს მსახურებს ჩემს მაგივრად მფარველებად? ჭეშმარიტად, ჩვენ გავუმზადეთ ურწმუნოებს ჯოჯოხეთი განსასვენებლად

قُلۡ هَلۡ نُنَبِّئُكُم بِٱلۡأَخۡسَرِينَ أَعۡمَٰلًا﴿١٠٣﴾

103უთხარი [ო შუამავალო] [ხალხს]: ხომ არ გვეცნობებინა თქვენთვის საქმეებში ყველაზე უფრო ხელმოცარულთა შესახებ

ٱلَّذِينَ ضَلَّ سَعۡيُهُمۡ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا وَهُمۡ يَحۡسَبُونَ أَنَّهُمۡ يُحۡسِنُونَ صُنۡعًا﴿١٠٤﴾

104რომელთა მცდელობაც ამაო იქნა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, თუმცა კი თვითონ მიიჩნევენ, რომ კარგ საქმეს აკეთებენ

أُوْلَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِ رَبِّهِمۡ وَلِقَآئِهِۦ فَحَبِطَتۡ أَعۡمَٰلُهُمۡ فَلَا نُقِيمُ لَهُمۡ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ وَزۡنٗا﴿١٠٥﴾

105სწორედ ისინი არიან, ვინც უარყვეს თავისი ღმერთის აიათები და მასთან შეხვედრა; ფუჭი იქნება მათი საქმენი და აღდგომის დღეს მათთვის სასწორს არ გავშლით [მათი კეთილი საქმეები არაფერს აიწონიან]

ذَٰلِكَ جَزَآؤُهُمۡ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُواْ وَٱتَّخَذُوٓاْ ءَايَٰتِي وَرُسُلِي هُزُوًا﴿١٠٦﴾

106ეს არის მათი საზღაური: ჯოჯოხეთი, იმის გამო, რომ არ ირწმუნეს, და ჩემი სასწაულები და შუამავლები სასაცილოდაც გაიხადეს

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ كَانَتۡ لَهُمۡ جَنَّٰتُ ٱلۡفِرۡدَوۡسِ نُزُلًا﴿١٠٧﴾

107ჭეშმარიტად, მათ, რომელთაც ირწმუნეს და კეთილი საქმეები აკეთეს, ექნებათ ფირდავსის [ყველაზე უმაღლესი სამოთხე] სამოთხე სამკვიდროდ

خَٰلِدِينَ فِيهَا لَا يَبۡغُونَ عَنۡهَا حِوَلٗا﴿١٠٨﴾

108ისინი იქ [სამოთხეში] დარჩებიან სამუდამოდ და არ მოინდომებენ იქიდან სხვაგან გადასვლას[სამოთხის ბაღებიდან]

قُل لَّوۡ كَانَ ٱلۡبَحۡرُ مِدَادٗا لِّكَلِمَٰتِ رَبِّي لَنَفِدَ ٱلۡبَحۡرُ قَبۡلَ أَن تَنفَدَ كَلِمَٰتُ رَبِّي وَلَوۡ جِئۡنَا بِمِثۡلِهِۦ مَدَدٗا﴿١٠٩﴾

109უთხარი [ო, შუამავალო]: ზღვა რომ მელნად იქცეს ჩემი ღმერთის სიტყვებისთვის, ზღვა მანამ დაიშრეტებოდა, ვიდრე ჩემი ღმერთის სიტყვები ამოიწურებოდა, თუნდაც მას დავუმატოთ კიდევ ერთი მსგავსი ზღვა

قُلۡ إِنَّمَآ أَنَا۠ بَشَرٞ مِّثۡلُكُمۡ يُوحَىٰٓ إِلَيَّ أَنَّمَآ إِلَٰهُكُمۡ إِلَٰهٞ وَٰحِدٞۖ فَمَن كَانَ يَرۡجُواْ لِقَآءَ رَبِّهِۦ فَلۡيَعۡمَلۡ عَمَلٗا صَٰلِحٗا وَلَا يُشۡرِكۡ بِعِبَادَةِ رَبِّهِۦٓ أَحَدَۢا﴿١١٠﴾

110უთხარი [ო, შუამავალო] [მრავალღმერთიანებს]: მე მხოლოდ ადამიანი ვარ. თქვენი მსგავსი და ზეშთამეგონა, რომ თქვენი ღმერთი ერთადერთი ღმერთია. და იმან, ვინც იმედოვნებს თავის ღმერთთან შეხვედრას, დაე მართალი საქმე აკეთოს და ნურავის დაუდგენს თანაზიარად თავის ღმერთს თაყვანისცემაში [დაე, მიუძღვნას თავისი მსახურება მხოლოდ ერთ ალლაჰს]

← Al-IsraMaryam→

RELATED SURAHS

7

Al-A'raf

The Heights

20

Ta-Ha

Ta-Ha

28

Al-Qasas

The Stories

1

Al-Fatiha

The Opening

Browse all 114 surahs