Yusuf

يوسف

Joseph • 111 ayahs • Meccan

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

الٓرۚ تِلۡكَ ءَايَٰتُ ٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡمُبِينِ﴿١﴾

1ალიფ. ლაამ. რაა. ეს ცხადი წიგნის აიათებია.

إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ قُرۡءَٰنًا عَرَبِيّٗا لَّعَلَّكُمۡ تَعۡقِلُونَ﴿٢﴾

2ჭეშმარიტად, ჩვენ გარდმოვავლინეთ იგი არაბულ ყურანად, რათა დაფიქრდეთ (მის მნიშვნელობაზე).

نَحۡنُ نَقُصُّ عَلَيۡكَ أَحۡسَنَ ٱلۡقَصَصِ بِمَآ أَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡكَ هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانَ وَإِن كُنتَ مِن قَبۡلِهِۦ لَمِنَ ٱلۡغَٰفِلِينَ﴿٣﴾

3ჩვენ მოგითხრობთ შენ (ო, შუამავალო) საუკეთესო ამბავს იმით, რაც შთაგაგონეთ შენ ამ ყურანით, და უეჭველად, შენ იყავი უგულისხმოთა [ვინც არ იცოდა მასში არსებული დარიგება და აშკარა სასწაულები] შორის

إِذۡ قَالَ يُوسُفُ لِأَبِيهِ يَٰٓأَبَتِ إِنِّي رَأَيۡتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوۡكَبٗا وَٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَ رَأَيۡتُهُمۡ لِي سَٰجِدِينَ﴿٤﴾

4აჰა, უთხრა იუსუფმა თავის მამას: ჰეი, მამაჩემო! მე ვნახე თერთმეტი ვარსკვლავი და მზე და მთვარე. ვნახე, ისინი საჯდაში ჩემს წინაშე(სიზმარში ნახა რომ, ისინი მის წინაშე მიწაზე თავს დებდნენ )

قَالَ يَٰبُنَيَّ لَا تَقۡصُصۡ رُءۡيَاكَ عَلَىٰٓ إِخۡوَتِكَ فَيَكِيدُواْ لَكَ كَيۡدًاۖ إِنَّ ٱلشَّيۡطَٰنَ لِلۡإِنسَٰنِ عَدُوّٞ مُّبِينٞ﴿٥﴾

5უთხრა (იაყუბმა): შვილო ჩემო, არ უამბო შენი სიზმარი შენს ძმებს, თორემ მახეს დაგიგებენ შენ. უეჭველად, ეშმაკი ადამიანისთვის ცხადი მტერია.

وَكَذَٰلِكَ يَجۡتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأۡوِيلِ ٱلۡأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعۡمَتَهُۥ عَلَيۡكَ وَعَلَىٰٓ ءَالِ يَعۡقُوبَ كَمَآ أَتَمَّهَا عَلَىٰٓ أَبَوَيۡكَ مِن قَبۡلُ إِبۡرَٰهِيمَ وَإِسۡحَٰقَۚ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٞ﴿٦﴾

6ასე გამოგარჩევს შენი ღმერთი, გასწავლის სიზმრების ახსნას და სრულყოფს თავის წყალობას შენზე და იაყუბის შთამომავლობაზე, როგორც სრულყო იგი უწინ შენს ორ მამაზე იბრაჰიმსა და ისჰაყზე. უეჭველად, შენი ღმერთი ყოვლისმცოდნე, ბრძენია.

۞ لَّقَدۡ كَانَ فِي يُوسُفَ وَإِخۡوَتِهِۦٓ ءَايَٰتٞ لِّلسَّآئِلِينَ﴿٧﴾

7ჭეშმარიტად, იუსუფსა და მის ძმებში იყო სასწაულები მკითხველთათვის.

إِذۡ قَالُواْ لَيُوسُفُ وَأَخُوهُ أَحَبُّ إِلَىٰٓ أَبِينَا مِنَّا وَنَحۡنُ عُصۡبَةٌ إِنَّ أَبَانَا لَفِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٍ﴿٨﴾

8როცა თქვეს: იუსუფი და მისი ძმა მამაჩვენისთვის ჩვენზე უფრო საყვარელნი არიან, მაშინ როცა ჩვენ ძლიერი ჯგუფი ვართ. უეჭველად, მამაჩვენი აშკარა გზააბნეულობაშია.

ٱقۡتُلُواْ يُوسُفَ أَوِ ٱطۡرَحُوهُ أَرۡضٗا يَخۡلُ لَكُمۡ وَجۡهُ أَبِيكُمۡ وَتَكُونُواْ مِنۢ بَعۡدِهِۦ قَوۡمٗا صَٰلِحِينَ﴿٩﴾

9მოკალით იუსუფი ან გადააგდეთ იგი შორეულ მიწაზე, რათა მამათქვენის სახე მხოლოდ თქვენ გეკუთვნოდეთ და ამის შემდეგ კეთილმსახურნი გახდით (მოინანიებთ ალლაჰთან და მამასაც პატიებას სთხოვთ).

قَالَ قَآئِلٞ مِّنۡهُمۡ لَا تَقۡتُلُواْ يُوسُفَ وَأَلۡقُوهُ فِي غَيَٰبَتِ ٱلۡجُبِّ يَلۡتَقِطۡهُ بَعۡضُ ٱلسَّيَّارَةِ إِن كُنتُمۡ فَٰعِلِينَ﴿١٠﴾

10ერთმა მათგანმა თქვა: ნუ მოკლავთ იუსუფს, არამედ ჩააგდეთ იგი ჭის სიღრმეში, და აიყვანს მას რომელიმე გამვლელი ქარავანი (და ისინი შორს წაიყვანენ მას თქვენგან და მამისგან), თუ უკვე გადაწყვიტეთ ამის გაკეთება

قَالُواْ يَٰٓأَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأۡمَ۬نَّا عَلَىٰ يُوسُفَ وَإِنَّا لَهُۥ لَنَٰصِحُونَ﴿١١﴾

11მათ თქვეს: ჰეი, მამაო ჩვენო! რად არ გვანდობ იუსუფს, და ჩვენ ხომ მისი კეთილისმსურველნი ვართ?!

أَرۡسِلۡهُ مَعَنَا غَدٗا يَرۡتَعۡ وَيَلۡعَبۡ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ﴿١٢﴾

12ხვალ ჩვენთან ერთად გამოუშვი, რათა დატკბეს (გემრიელი ხილითა და კენკრებით) და ითამაშოს, და უეჭველად, ჩვენ მისი მცველები ვიქნებით.

قَالَ إِنِّي لَيَحۡزُنُنِيٓ أَن تَذۡهَبُواْ بِهِۦ وَأَخَافُ أَن يَأۡكُلَهُ ٱلذِّئۡبُ وَأَنتُمۡ عَنۡهُ غَٰفِلُونَ﴿١٣﴾

13თქვა (იაყუბმა): ჭეშმარიტად, მამწუხრებს, რომ წაიყვანთ მას და მეშინია, რომ მგელმა არ შეჭამოს იგი, როცა თქვენ უყურადღებოდ იქნებით მის მიმართ.

قَالُواْ لَئِنۡ أَكَلَهُ ٱلذِّئۡبُ وَنَحۡنُ عُصۡبَةٌ إِنَّآ إِذٗا لَّخَٰسِرُونَ﴿١٤﴾

14მათ თქვეს: თუკი მას მგელი შეჭამს, როცა ჩვენ ასეთი ძლიერი ჯგუფი ვართ, მაშინ ხომ წაგებულები ვიქნებით.

فَلَمَّا ذَهَبُواْ بِهِۦ وَأَجۡمَعُوٓاْ أَن يَجۡعَلُوهُ فِي غَيَٰبَتِ ٱلۡجُبِّۚ وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡهِ لَتُنَبِّئَنَّهُم بِأَمۡرِهِمۡ هَٰذَا وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ﴿١٥﴾

15და როცა წაიყვანეს იგი და გადაწყვიტეს, რომ ჭის სიღრმეში ჩაეგდოთ, ჩვენ შთავაგონეთ მას: შენ უთუოდ ამცნობ მათ ამ მათი საქციელის შესახებ, მაშინ, როცა ისინი ვერც კი მიხვდებიან.

وَجَآءُوٓ أَبَاهُمۡ عِشَآءٗ يَبۡكُونَ﴿١٦﴾

16და საღამო ხანს მოვიდნენ მამასთან ატირებულნი.

قَالُواْ يَٰٓأَبَانَآ إِنَّا ذَهَبۡنَا نَسۡتَبِقُ وَتَرَكۡنَا يُوسُفَ عِندَ مَتَٰعِنَا فَأَكَلَهُ ٱلذِّئۡبُۖ وَمَآ أَنتَ بِمُؤۡمِنٖ لَّنَا وَلَوۡ كُنَّا صَٰدِقِينَ﴿١٧﴾

17მათ უთხრეს: ჰეი, მამაჩვენო! ჩვენ წავედით, რომ შევჯიბრებოდით და იუსუფი ჩვენს ნივთებთან დავტოვეთ, და იგი მგელმა შეჭამა. შენ კი არ გვიჯერებ, თუნდაც სიმართლეს ვამბობდეთ.

وَجَآءُو عَلَىٰ قَمِيصِهِۦ بِدَمٖ كَذِبٖۚ قَالَ بَلۡ سَوَّلَتۡ لَكُمۡ أَنفُسُكُمۡ أَمۡرٗاۖ فَصَبۡرٞ جَمِيلٞۖ وَٱللَّهُ ٱلۡمُسۡتَعَانُ عَلَىٰ مَا تَصِفُونَ﴿١٨﴾

18და მოიტანეს მისი პერანგი ცრუ სისხლით. თქვა: არა, თქვენმა სულებმა შეგილამაზათ ეს საქმე. ამიტომ, მშვენიერია მოთმინება. ალლაჰს უნდა ვთხოვო დახმარება (იმასთან დაკავშირებით), რასაც თქვენ აღწერთ

وَجَآءَتۡ سَيَّارَةٞ فَأَرۡسَلُواْ وَارِدَهُمۡ فَأَدۡلَىٰ دَلۡوَهُۥۖ قَالَ يَٰبُشۡرَىٰ هَٰذَا غُلَٰمٞۚ وَأَسَرُّوهُ بِضَٰعَةٗۚ وَٱللَّهُ عَلِيمُۢ بِمَا يَعۡمَلُونَ﴿١٩﴾

19და მოვიდნენ (ჭასთან) მგზავრები [ქარავანი, რომელიც ეგვიპტისკენ მიემართებოდა]. მან ჩაუშვა თავისი ვედრო და თქვა: ო, სასიხარულო ამბავია! აჰა, ყმაწვილი! და დამალეს იგი, როგორც საქონელი. და ალაჰი ყოვლისმცოდნეა, რასაც ისინი სჩადიან.

وَشَرَوۡهُ بِثَمَنِۭ بَخۡسٖ دَرَٰهِمَ مَعۡدُودَةٖ وَكَانُواْ فِيهِ مِنَ ٱلزَّٰهِدِينَ﴿٢٠﴾

20და გაყიდეს იგი (ეგვიპტეში) ძალიან მცირე ფასად, დათვლილ დირჰემებად, რადგან სურდათ (უბრალოდ) თავიდან მოეშორებინათ იგი

وَقَالَ ٱلَّذِي ٱشۡتَرَىٰهُ مِن مِّصۡرَ لِٱمۡرَأَتِهِۦٓ أَكۡرِمِي مَثۡوَىٰهُ عَسَىٰٓ أَن يَنفَعَنَآ أَوۡ نَتَّخِذَهُۥ وَلَدٗاۚ وَكَذَٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلِنُعَلِّمَهُۥ مِن تَأۡوِيلِ ٱلۡأَحَادِيثِۚ وَٱللَّهُ غَالِبٌ عَلَىٰٓ أَمۡرِهِۦ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعۡلَمُونَ﴿٢١﴾

21და თქვა იმან, ვინც იყიდა ის ეგვიპტიდან, თავის ცოლს: პატივი ეცი მის სადგომს, იქნებ სარგებელი მოგვიტანოს ან შვილად ავიყვანოთ. და ასე დავამკვიდრეთ იუსუფი იმ მიწაზე და რათა გვესწავლებინა მისთვის სიზმრების ახსნა. ხოლო ალლაჰი სრულყოფილად აღასრულებს თავის საქმეს, მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობამ არ იცის.

وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُۥٓ ءَاتَيۡنَٰهُ حُكۡمٗا وَعِلۡمٗاۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ﴿٢٢﴾

22და როცა მან მიაღწია სრულყოფილების ასაკს, ჩვენ მას მივანიჭეთ სიბრძნე და ცოდნა. და ასე მივაგებთ ჩვენ კეთილისმქმნელთ.

وَرَٰوَدَتۡهُ ٱلَّتِي هُوَ فِي بَيۡتِهَا عَن نَّفۡسِهِۦ وَغَلَّقَتِ ٱلۡأَبۡوَٰبَ وَقَالَتۡ هَيۡتَ لَكَۚ قَالَ مَعَاذَ ٱللَّهِۖ إِنَّهُۥ رَبِّيٓ أَحۡسَنَ مَثۡوَايَۖ إِنَّهُۥ لَا يُفۡلِحُ ٱلظَّٰلِمُونَ﴿٢٣﴾

23და ქალმა [ეგვიპტელი ვეზირის ცოლი], რომლის სახლშიც ის იყო, მისი ცდუნება განიზრახა, ჩაკეტა კარები და უთხრა: მოდი ჩემთან (მე უკვე მოვემზადე შენთვის!)! მან (იუსუფმა) უთხრა: ღმერთს შევაფარებ თავს! ჭეშმარიტად ის ჩემი ბატონია, რომელმაც კეთილად მიმიღო(ამიტომ მას ვერ ვუღალატებ). უსამართლონი ვერასდროს მიაღწევენ ბედნიერებას.

وَلَقَدۡ هَمَّتۡ بِهِۦۖ وَهَمَّ بِهَا لَوۡلَآ أَن رَّءَا بُرۡهَٰنَ رَبِّهِۦۚ كَذَٰلِكَ لِنَصۡرِفَ عَنۡهُ ٱلسُّوٓءَ وَٱلۡفَحۡشَآءَۚ إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُخۡلَصِينَ﴿٢٤﴾

24და უეჭველად, ქალს ვნება აღეძრა მის მიმართ და მასაც აღეძვრებოდა ვნება მის მიმართ, რომ არ ეხილა თავისი ღმერთის ნათელი მტკიცებულება. აი, ასე, რათა აგვერიდებინა მისთვის ბოროტება და გარყვნილება. უეჭველად, იგი ჩვენს რჩეულ მსახურთაგან იყო.

وَٱسۡتَبَقَا ٱلۡبَابَ وَقَدَّتۡ قَمِيصَهُۥ مِن دُبُرٖ وَأَلۡفَيَا سَيِّدَهَا لَدَا ٱلۡبَابِۚ قَالَتۡ مَا جَزَآءُ مَنۡ أَرَادَ بِأَهۡلِكَ سُوٓءًا إِلَّآ أَن يُسۡجَنَ أَوۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ﴿٢٥﴾

25და ორივენი კარისკენ გაიქცნენ და ჩამოახია მან(ქალმა) პერანგი მისი ზურგიდან(როცა იუსუფის შეჩერება სცადა). და კართან თავიანთ ბატონს წააწყდნენ. თქვა (ქალმა): რა არის სასჯელი იმ ადამიანისთვის, ვინც ბოროტება ინდომა შენი ოჯახის მიმართ, გარდა ციხისა ან მტკივნეული სასჯელის?

قَالَ هِيَ رَٰوَدَتۡنِي عَن نَّفۡسِيۚ وَشَهِدَ شَاهِدٞ مِّنۡ أَهۡلِهَآ إِن كَانَ قَمِيصُهُۥ قُدَّ مِن قُبُلٖ فَصَدَقَتۡ وَهُوَ مِنَ ٱلۡكَٰذِبِينَ﴿٢٦﴾

26(მისმა ქმარმა უთხრა: ო, იუსუფ! შენ დააპირე უკეთურება ჩემს ოჯახზე, მომატყუე და მზაკვრობა იხმარე, თითქოს ხარ სიკეთისმქნენლთაგანი) (იუსუფი გაღიზიანდა და) თქვა: მან შემაცდინა. და (ერთმა) მოწმემ მისივე(ქალის) ოჯახის მხრიდან დაადასტურა: თუ მისი (იუსუფის) სამოსი წინიდანაა დახეული, მაშინ მართალია ის (ქალი) , ხოლო ის მატყუართაგანია

وَإِن كَانَ قَمِيصُهُۥ قُدَّ مِن دُبُرٖ فَكَذَبَتۡ وَهُوَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ﴿٢٧﴾

27ხოლო თუ მისი (იუსუფის) პერანგი ზურგიდანაა ჩამოხეული, მაშინ ის ცრუობს და იგი მართალთაგანია.

فَلَمَّا رَءَا قَمِيصَهُۥ قُدَّ مِن دُبُرٖ قَالَ إِنَّهُۥ مِن كَيۡدِكُنَّۖ إِنَّ كَيۡدَكُنَّ عَظِيمٞ﴿٢٨﴾

28როცა მან (ქმარმა) დაინახა, რომ მისი (იუსუფის) პერანგი ზურგიდან იყო გახეული, უთხრა: (ცოლს) ჭეშმარიტად, ეს თქვენი მზაკვრობაა! ჭეშმარიტად, თქვენი მზაკვრობა დიდია!

يُوسُفُ أَعۡرِضۡ عَنۡ هَٰذَاۚ وَٱسۡتَغۡفِرِي لِذَنۢبِكِۖ إِنَّكِ كُنتِ مِنَ ٱلۡخَاطِـِٔينَ﴿٢٩﴾

29იუსუფ, თავი დაანებე ამას [არავინ არ გაიგოს ამის შესახებ]! შენ კი შენდობა ითხოვე შენი ცოდვისთვის. უეჭველად, შენ ცოდვილთაგანი ხარ

۞ وَقَالَ نِسۡوَةٞ فِي ٱلۡمَدِينَةِ ٱمۡرَأَتُ ٱلۡعَزِيزِ تُرَٰوِدُ فَتَىٰهَا عَن نَّفۡسِهِۦۖ قَدۡ شَغَفَهَا حُبًّاۖ إِنَّا لَنَرَىٰهَا فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ﴿٣٠﴾

30და ქალაქში ქალებმა თქვეს: ვეზირის ცოლი თავის ყმას აცდუნებს. უეჭველად, მისდამი სიყვარულმა მისი გული შეიპყრო. ჭეშმარიტად, ჩვენ მას აშკარა გზააბნევაში ვხედავთ.

فَلَمَّا سَمِعَتۡ بِمَكۡرِهِنَّ أَرۡسَلَتۡ إِلَيۡهِنَّ وَأَعۡتَدَتۡ لَهُنَّ مُتَّكَـٔٗا وَءَاتَتۡ كُلَّ وَٰحِدَةٖ مِّنۡهُنَّ سِكِّينٗا وَقَالَتِ ٱخۡرُجۡ عَلَيۡهِنَّۖ فَلَمَّا رَأَيۡنَهُۥٓ أَكۡبَرۡنَهُۥ وَقَطَّعۡنَ أَيۡدِيَهُنَّ وَقُلۡنَ حَٰشَ لِلَّهِ مَا هَٰذَا بَشَرًا إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا مَلَكٞ كَرِيمٞ﴿٣١﴾

31როცა გაიგო მათი მზაკვრობის შესახებ, გაუგზავნა მათ (ხალხი) მოუხმო მათ და გაუმზადა მათ ნადიმი, და თითოეულ მათგანს(ქალს) დანა მისცა და უთხრა (იუსუფს): გამოდი მათ წინაშე! როცა(ქალებმა) დაინახეს, განადიდეს იგი და ხელები დაიჭრეს და თქვეს: ღმერთო დიდებულო! ეს ადამიანი არ არის. ეს მხოლოდ წმინდა ანგელოზია.

قَالَتۡ فَذَٰلِكُنَّ ٱلَّذِي لُمۡتُنَّنِي فِيهِۖ وَلَقَدۡ رَٰوَدتُّهُۥ عَن نَّفۡسِهِۦ فَٱسۡتَعۡصَمَۖ وَلَئِن لَّمۡ يَفۡعَلۡ مَآ ءَامُرُهُۥ لَيُسۡجَنَنَّ وَلَيَكُونٗا مِّنَ ٱلصَّٰغِرِينَ﴿٣٢﴾

32(როცა ის ქალები გონზე მოვიდნენ და დაინახეს, რომ თავიანთი ხელები თვითონვე დაუჭრიათ,) მან თქვა [მთავრის ცოლმა]: აი, ეს არის ის, ვის გამოც მსაყვედურობდით. და მე ვცდილობდი მის შეცდენას, მაგრამ მან თავი შეიკავა. და თუ ის არ გააკეთებს, რასაც მე ვუბრძანებ, უეჭველად საპყობილეში იქნება ჩასმული, და უსათუოდ იქნება დამცირებულთა შორის.

قَالَ رَبِّ ٱلسِّجۡنُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا يَدۡعُونَنِيٓ إِلَيۡهِۖ وَإِلَّا تَصۡرِفۡ عَنِّي كَيۡدَهُنَّ أَصۡبُ إِلَيۡهِنَّ وَأَكُن مِّنَ ٱلۡجَٰهِلِينَ﴿٣٣﴾

33თქვა (იუსუფმა): ღმერთო ჩემო! საპყრობილე უფრო სასურველია ჩემთვის, ვიდრე ის, რისკენაც მიხმობენ. და თუ შენ არ ამარიდებ მათ მზაკვრობას, მე მათკენ გადავიხრები და უგუნურთაგან ვიქნები.

فَٱسۡتَجَابَ لَهُۥ رَبُّهُۥ فَصَرَفَ عَنۡهُ كَيۡدَهُنَّۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ﴿٣٤﴾

34მაშინ შეისმინა მისი ვედრება უფალმა და განარიდა მას მათი მზაკვრობა. ჭეშმარიტად, ის ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

ثُمَّ بَدَا لَهُم مِّنۢ بَعۡدِ مَا رَأَوُاْ ٱلۡأٓيَٰتِ لَيَسۡجُنُنَّهُۥ حَتَّىٰ حِينٖ﴿٣٥﴾

35მას შემდეგ, რაც იხილეს ნიშნები(არგუმენტები იუსუფის უდანაშაულობის), მათ გადაწყვიტეს, რომ იგი გარკვეული დროით ჩაესვათ ციხეში.

وَدَخَلَ مَعَهُ ٱلسِّجۡنَ فَتَيَانِۖ قَالَ أَحَدُهُمَآ إِنِّيٓ أَرَىٰنِيٓ أَعۡصِرُ خَمۡرٗاۖ وَقَالَ ٱلۡأٓخَرُ إِنِّيٓ أَرَىٰنِيٓ أَحۡمِلُ فَوۡقَ رَأۡسِي خُبۡزٗا تَأۡكُلُ ٱلطَّيۡرُ مِنۡهُۖ نَبِّئۡنَا بِتَأۡوِيلِهِۦٓۖ إِنَّا نَرَىٰكَ مِنَ ٱلۡمُحۡسِنِينَ﴿٣٦﴾

36და მასთან ერთად საპყრობილეში შევიდა ორი ჭაბუკი. ერთმა მათგანმა თქვა: მე ვნახე, რომ ღვინოს ვწურავდი. მეორემ კი თქვა: მე ვნახე, რომ თავზე პური მედო, რომელსაც ფრინველები ჭამდნენ. გვაუწყე ჩვენ ამის ახსნა. უეჭველად, ჩვენ გხედავთ შენ კეთილისმქმნელთა შორის.

قَالَ لَا يَأۡتِيكُمَا طَعَامٞ تُرۡزَقَانِهِۦٓ إِلَّا نَبَّأۡتُكُمَا بِتَأۡوِيلِهِۦ قَبۡلَ أَن يَأۡتِيَكُمَاۚ ذَٰلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِي رَبِّيٓۚ إِنِّي تَرَكۡتُ مِلَّةَ قَوۡمٖ لَّا يُؤۡمِنُونَ بِٱللَّهِ وَهُم بِٱلۡأٓخِرَةِ هُمۡ كَٰفِرُونَ﴿٣٧﴾

37უთხრა: არ მოგივათ საჭმელი, რომელიც გერგებათ, რომ არ გამცნოთ მისი ახსნა, ვიდრე თქვენამდე მოაღწევდეს. ეს იმისგანაა, რაც ჩემმა ღმერთმა მასწავლა. მე მივატოვე იმ ხალხის სარწმუნოება, რომელთაც არ სწამთ ალლაჰი და რომლებიც იმქვეყნიურ ცხოვრებას უარყოფენ.

وَٱتَّبَعۡتُ مِلَّةَ ءَابَآءِيٓ إِبۡرَٰهِيمَ وَإِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَۚ مَا كَانَ لَنَآ أَن نُّشۡرِكَ بِٱللَّهِ مِن شَيۡءٖۚ ذَٰلِكَ مِن فَضۡلِ ٱللَّهِ عَلَيۡنَا وَعَلَى ٱلنَّاسِ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَشۡكُرُونَ﴿٣٨﴾

38და მე მივყევი ჩემს მამა-პაპათა სარწმუნოებას იბრაჰიმის, ისჰაყისა და იაყუბისას. ჩვენთვის დაუშვებელია, რომ ალლაჰს რამე გავუზიაროთ. ეს ალლაჰის წყალობაა ჩვენდამი და ადამიანებისადმი, მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობა უმადურია.

يَٰصَٰحِبَيِ ٱلسِّجۡنِ ءَأَرۡبَابٞ مُّتَفَرِّقُونَ خَيۡرٌ أَمِ ٱللَّهُ ٱلۡوَٰحِدُ ٱلۡقَهَّارُ﴿٣٩﴾

39ო, ჩემო ციხის მეგობრებო! მრავალი სხვადასხვა ღმერთი სჯობს თუ ერთად-ერთი, ყოვლისმპყრობელი ალლაჰი?

مَا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِهِۦٓ إِلَّآ أَسۡمَآءٗ سَمَّيۡتُمُوهَآ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلۡطَٰنٍۚ إِنِ ٱلۡحُكۡمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعۡبُدُوٓاْ إِلَّآ إِيَّاهُۚ ذَٰلِكَ ٱلدِّينُ ٱلۡقَيِّمُ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعۡلَمُونَ﴿٤٠﴾

40თქვენ კი მის გარდა [ალლაჰის გარდა] მხოლოდ სახელებს სცემთ თაყვანს (გამოგონილ „ღმერთებს“), რომლითაც თქვენ და თქვენი მამები უწოდებთ მათ. ალლაჰს არ გამოუგზავნია მათზე არანაირი მტკიცებულება (რომ მათ უნდა ეწოდოს ღმერთები და მათ უნდა ემსახურებოდეთ). განკარგულება ეკუთვნის მხოლოდ ალლაჰს [მხოლოდ ის წყვეტს, ვის უნდა ეთაყვანონ]. მან ბრძანა, რომ არ ეთაყვანოთ არავის, მის გარდა. ეს არის სწორი რწმენა (და სწორი გზა), მაგრამ ადამიანთა უმეტესობამ ეს არ იცის.

يَٰصَٰحِبَيِ ٱلسِّجۡنِ أَمَّآ أَحَدُكُمَا فَيَسۡقِي رَبَّهُۥ خَمۡرٗاۖ وَأَمَّا ٱلۡأٓخَرُ فَيُصۡلَبُ فَتَأۡكُلُ ٱلطَّيۡرُ مِن رَّأۡسِهِۦۚ قُضِيَ ٱلۡأَمۡرُ ٱلَّذِي فِيهِ تَسۡتَفۡتِيَانِ﴿٤١﴾

41ო, ჩემო ციხის ორო მეგობარო! (აი თქვენი სიზმრების ახსნა): თქვენგან ერთ-ერთი თავის ბატონს(მეფეს) დაალევინებს ღვინოს, ხოლო მეორე გაკრული იქნება (ჯვარზე) და ფრინველები დაუკორტნიან თავს. დასრულებულია(აუცილებლად აცხადდება) ის საქმე, რასაც თქვენ კითხულობდით.

وَقَالَ لِلَّذِي ظَنَّ أَنَّهُۥ نَاجٖ مِّنۡهُمَا ٱذۡكُرۡنِي عِندَ رَبِّكَ فَأَنسَىٰهُ ٱلشَّيۡطَٰنُ ذِكۡرَ رَبِّهِۦ فَلَبِثَ فِي ٱلسِّجۡنِ بِضۡعَ سِنِينَ﴿٤٢﴾

42და უთხრა (იუსუფმა) მათგან იმ ერთს, ვისზეც იცოდა, რომ გადარჩებოდა: ‘მომიხსენიე შენი მეფის წინაშე!’ მაგრამ ეშმაკმა დაავიწყებინა მას ამის გახსენება თავის ბატონთან, და იუსუფი დარჩა ციხეში რამდენიმე წლის განმავლობაში.

وَقَالَ ٱلۡمَلِكُ إِنِّيٓ أَرَىٰ سَبۡعَ بَقَرَٰتٖ سِمَانٖ يَأۡكُلُهُنَّ سَبۡعٌ عِجَافٞ وَسَبۡعَ سُنۢبُلَٰتٍ خُضۡرٖ وَأُخَرَ يَابِسَٰتٖۖ يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡمَلَأُ أَفۡتُونِي فِي رُءۡيَٰيَ إِن كُنتُمۡ لِلرُّءۡيَا تَعۡبُرُونَ﴿٤٣﴾

43და (ერთ დღეს) თქვა მეფემ (ეგვიპტის): "ჭეშმარიტად, მე ვხედავ (სიზმარში) შვიდ მსუქან ძროხას, და შვიდ გამხდარ ძროხას, რომლებიც მათ ჭამენ(გა მხდრები მსუქნებს ჭამენ); და შვიდ მწვანე თავთავს, და სხვას — შვიდ გამხმარ თავთავს. ო, ჩემო დიდებულნო! ამიხსენით ჩემი ხილვა, თუ შეგიძლიათ ხილვების (სიზმრების) ახსნა!"

قَالُوٓاْ أَضۡغَٰثُ أَحۡلَٰمٖۖ وَمَا نَحۡنُ بِتَأۡوِيلِ ٱلۡأَحۡلَٰمِ بِعَٰلِمِينَ﴿٤٤﴾

44მათ თქვეს: "ეს არეული სიზმრებია და ჩვენ სიზმრების ახსნაში მცოდნენი არა ვართ".

وَقَالَ ٱلَّذِي نَجَا مِنۡهُمَا وَٱدَّكَرَ بَعۡدَ أُمَّةٍ أَنَا۠ أُنَبِّئُكُم بِتَأۡوِيلِهِۦ فَأَرۡسِلُونِ﴿٤٥﴾

45და თქვა მათგან იმ ერთმა (მეფის მსახურთაგან), რომელიც გადარჩა, იუსუფი რომ გაიხსენა (მისი თხოვნა გაიხსენა) დიდი ხნის შემდეგ: "მე მოგითხრობთ ამ სიზმრის ახსნას — გამმგზავნეთ (მასთან, ვინც შეძლებს მის ახსნას)!"

يُوسُفُ أَيُّهَا ٱلصِّدِّيقُ أَفۡتِنَا فِي سَبۡعِ بَقَرَٰتٖ سِمَانٖ يَأۡكُلُهُنَّ سَبۡعٌ عِجَافٞ وَسَبۡعِ سُنۢبُلَٰتٍ خُضۡرٖ وَأُخَرَ يَابِسَٰتٖ لَّعَلِّيٓ أَرۡجِعُ إِلَى ٱلنَّاسِ لَعَلَّهُمۡ يَعۡلَمُونَ﴿٤٦﴾

46(ღვინის მსხმელი წავიდა იუსუფთან და უთხრა მას):"ო, იუსუფ! ო, სიმართლის მატარებელო! აგვიხსენი (ეს სიზმარი) იმ შვიდ მსუქან ძროხაზე, რომლებსაც შვიდი გამხდარი ძროხა ჭამს, და შვიდ მწვანე თავთავზე და სხვებზე — (კიდევ შვიდ) გამხმარ თავთავზე, რათა დავბრუნდე ხალხთან [მეფესთან, მის გარემოცვასთან და სწავლულებთან], რომლებიც შეიკრიბნენ სიზმრის ახსნისთვის, და რათა მათ იცოდნენ (მისი მნიშვნელობა და აღიარონ შენი ღირსება)".

قَالَ تَزۡرَعُونَ سَبۡعَ سِنِينَ دَأَبٗا فَمَا حَصَدتُّمۡ فَذَرُوهُ فِي سُنۢبُلِهِۦٓ إِلَّا قَلِيلٗا مِّمَّا تَأۡكُلُونَ﴿٤٧﴾

47(იუსუფმა) უთხრა: "(აი, ამ სიზმრის ახსნა): თქვენ დათესავთ (ხორბალსა და ქერს) შვიდი წლის განმავლობაში, გულმოდგინედ შრომით. რასაც მოიმკით, დატოვეთ თავთავში [შეინახეთ მოსავალი თავთავებიანად, რათა უკეთ შეინახოს], გარდა იმ მცირე ნაწილისა, რასაც თავად შეჭამთ.

ثُمَّ يَأۡتِي مِنۢ بَعۡدِ ذَٰلِكَ سَبۡعٞ شِدَادٞ يَأۡكُلۡنَ مَا قَدَّمۡتُمۡ لَهُنَّ إِلَّا قَلِيلٗا مِّمَّا تُحۡصِنُونَ﴿٤٨﴾

48(ამ მოსავლიანი წლების) შემდეგ მოვა შვიდი მძიმე [უმოსავლო] წელი, რომლებიც შეჭამენ ყველაფერს, რაც მათთვის წინასწარ მოიმარაგეთ, გარდა იმ მცირე ნაწილისა, რასაც დატოვებთ (თესლისთვის).

ثُمَّ يَأۡتِي مِنۢ بَعۡدِ ذَٰلِكَ عَامٞ فِيهِ يُغَاثُ ٱلنَّاسُ وَفِيهِ يَعۡصِرُونَ﴿٤٩﴾

49ამის შემდეგ მოვა წელი, როცა ხალხს უხვი წვიმა მოევლინება და ისინი გამოწურავენ (ყურძენს, ზეთს და სხვა ნაყოფებს)".

وَقَالَ ٱلۡمَلِكُ ٱئۡتُونِي بِهِۦۖ فَلَمَّا جَآءَهُ ٱلرَّسُولُ قَالَ ٱرۡجِعۡ إِلَىٰ رَبِّكَ فَسۡـَٔلۡهُ مَا بَالُ ٱلنِّسۡوَةِ ٱلَّٰتِي قَطَّعۡنَ أَيۡدِيَهُنَّۚ إِنَّ رَبِّي بِكَيۡدِهِنَّ عَلِيمٞ﴿٥٠﴾

50(ღვინის მსხმელი დაბრუნდა მეფესთან და უამბო მას, თუ როგორ აუხსნა იუსუფმა ეს სიზმარი). მეფემ მისაღებად ჩათვალა ეს განმარტება და თქვა: "მომიყვანეთ იგი! [ის, ვინც ჩემი სიზმარი განმარტა]". როცა მასთან [იუსუფთან] მოვიდა მეფის გზავნილი და გადასცა მისი მოწოდება, იუსუფმა არ მოისურვა აჩქარება და გადაწყვიტა ლოდინი, ვიდრე მისი უდანაშაულობა დამტკიცდებოდა. იუსუფმა უთხრა მოციქულს:"დაუბრუნდი შენს ბატონს [მეფეს] და ჰკითხე მას: ‘რა მოუვიდა იმ ქალებს, (ვის გვერდითაც ეგვიპტის ვეზირის ცოლმა მოუწოდა და) რომლებმაც ხელები გაიჭრეს?’ — რადგან ჭეშმარიტად, ჩემმა უფალმა იცის მათი ხრიკები!"

قَالَ مَا خَطۡبُكُنَّ إِذۡ رَٰوَدتُّنَّ يُوسُفَ عَن نَّفۡسِهِۦۚ قُلۡنَ حَٰشَ لِلَّهِ مَا عَلِمۡنَا عَلَيۡهِ مِن سُوٓءٖۚ قَالَتِ ٱمۡرَأَتُ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡـَٰٔنَ حَصۡحَصَ ٱلۡحَقُّ أَنَا۠ رَٰوَدتُّهُۥ عَن نَّفۡسِهِۦ وَإِنَّهُۥ لَمِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ﴿٥١﴾

51(მეფემ მოუხმო იმ ქალებს, მათ შორის — ვეზირის ცოლს, და) უთხრა მათ:"რა იყო თქვენი საქმე? [რა მოხდა მაშინ], როცა იუსუფის შეყოლეიბას ცდილობდით (მის შეცდენას და ცოდვისკენ წაყვანას)?“ მათ თქვეს: "ალლაჰმა დაგვიფაროს, ჩვენ მასში არაფერი ცუდი არ შეგვიმჩნევია". ვეზირის ცოლმა თქვა: "ახლა გამოაშკარავდა ჭეშმარიტება: მე ვიყავი ის, ვინც სცადა მისი შეცდენა, (მაგრამ ის მტკიცედ დადგა და დარჩა მართალი). და ის ნამდვილად მართალთაგანია [იგი იყო მართალი, როცა უარყოფდა ცილს და ამბობდა, რომ უდანაშაულოა, ხოლო დამნაშავე — მე ვარ]!"

ذَٰلِكَ لِيَعۡلَمَ أَنِّي لَمۡ أَخُنۡهُ بِٱلۡغَيۡبِ وَأَنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي كَيۡدَ ٱلۡخَآئِنِينَ﴿٥٢﴾

52(იმის შემდეგ, რაც ღვინის მსხმელი დაბრუნდა ციხეში, იუსუფმა თქვა): "ეს [ჩემი უარი ციხიდან გამოსვლაზე] იმისთვისაა, რომ (ვეზირმა) იცოდეს, რომ მე არ შემიცდენია იგი მის ზურგს უკან [მის არ ყოფნაში], და რომ ალლაჰი არ მიუძღვება სწორ გზაზე მოღალატეთა ხრიკებს [ვერ მიაღწევს წარმატებას ის, ვინც არ ინახავს ნდობას]".

۞ وَمَآ أُبَرِّئُ نَفۡسِيٓۚ إِنَّ ٱلنَّفۡسَ لَأَمَّارَةُۢ بِٱلسُّوٓءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيٓۚ إِنَّ رَبِّي غَفُورٞ رَّحِيمٞ﴿٥٣﴾

53(იუსუფმა თქვა): და არ ვამართლებ ჩემს სულს [არ ვამბობ, რომ ჩემი სული დაცულია შეცდომისა და ცოდვისგან], რადგან სული უბიძგებს ბოროტებისკენ [ადამიანის სული ბუნებით მიდრეკილია ბოროტებისკენ, ადვილად ემორჩილება ცდუნებას და ამკობს ცუდს], თუ არა ჩემი უფლის წყალობა [გარდა იმათისა, ვისაც ალლაჰი შეიწყალებს და დაიცავს ბოროტებისა და ცოდვისგან]. ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი მაპატიებელი და შემწყალებელია

وَقَالَ ٱلۡمَلِكُ ٱئۡتُونِي بِهِۦٓ أَسۡتَخۡلِصۡهُ لِنَفۡسِيۖ فَلَمَّا كَلَّمَهُۥ قَالَ إِنَّكَ ٱلۡيَوۡمَ لَدَيۡنَا مَكِينٌ أَمِينٞ﴿٥٤﴾

54(როცა იუსუფის უდანაშაულობა გამოაშკარავდა, მეფემ უბრძანა, მისთვის მიეყვანათ იგი, რადგან გადაწყვიტა, ერთ-ერთ თავის ნდობით მოსილ ადამიანად დაენიშნა.) და თქვა მეფემ: მომიყვანეთ იგი! მე ჩემთვის ავიყვან. და როცა მან [მეფემ] იუსუფს ესაუბრა, უთხრა: ჭეშმარიტად, დღეს შენ ჩვენთვის პატივცემული და სანდო ადამიანი ხარ

قَالَ ٱجۡعَلۡنِي عَلَىٰ خَزَآئِنِ ٱلۡأَرۡضِۖ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٞ﴿٥٥﴾

55იუსუფმა თქვა: დამაყენე ქვეყნის საუნჯეებზე [სახელმწიფოს მარაგებსა და განძეულებზე] ზედამხედველად, რადგან მე ვარ დამცველი [შემიძლია საუკეთესო ფორმით დავიცვა და შევინახო ქონება] და მცოდნე [ვფლობ უნარს, მოვაგვარო და ვმართო სახელმწიფო საქმეები]

وَكَذَٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي ٱلۡأَرۡضِ يَتَبَوَّأُ مِنۡهَا حَيۡثُ يَشَآءُۚ نُصِيبُ بِرَحۡمَتِنَا مَن نَّشَآءُۖ وَلَا نُضِيعُ أَجۡرَ ٱلۡمُحۡسِنِينَ﴿٥٦﴾

56(მეფემ დანიშნა იუსუფი მინისტრად). ამგვარადვე გავამყარეთ იუსუფის მდგომარეობა ამ ქვეყანაში, რათა ეცხოვრა იქ, სადაც ისურვებდა, ჩვენ ვუნაწილებთ ჩვენს მოწყალებას ვისაც ვინებებთ, და არ ვკარგავთ კეთილშემოქმედთა ჯილდოს

وَلَأَجۡرُ ٱلۡأٓخِرَةِ خَيۡرٞ لِّلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ﴿٥٧﴾

57და უეჭველად საიქიოს საზღაური უკეთესია მათთვის, რომელთაც ირწმუნეს და ღვთისმოშიშნი იყვნენ

وَجَآءَ إِخۡوَةُ يُوسُفَ فَدَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَعَرَفَهُمۡ وَهُمۡ لَهُۥ مُنكِرُونَ﴿٥٨﴾

58და მივიდნენ იუსუფის ძმები და შევიდნენ მასთან. მან (იუსუფმა) იცნო ისინი, მათ კი ვერ იცნეს იგი.

وَلَمَّا جَهَّزَهُم بِجَهَازِهِمۡ قَالَ ٱئۡتُونِي بِأَخٖ لَّكُم مِّنۡ أَبِيكُمۡۚ أَلَا تَرَوۡنَ أَنِّيٓ أُوفِي ٱلۡكَيۡلَ وَأَنَا۠ خَيۡرُ ٱلۡمُنزِلِينَ﴿٥٩﴾

59როცა მან [იუსუფმა] აღჭურვა ისინი სურსათით [თითოეულ მათგანს აქლემზე ჩაულაგა წილი], უთხრა: მომიყვანეთ თქვენი ძმა მამიდან (ბინიამინი). განა ვერ ხედავთ, რომ მე სრულად გაძლევთ წილს [ზუსტად მოგცემთ საზომს და არ გატყუებთ] და მე საუკეთესო ვარ მიმღებთა შორის [საუკეთესო მასპინძელი ვარ]?

فَإِن لَّمۡ تَأۡتُونِي بِهِۦ فَلَا كَيۡلَ لَكُمۡ عِندِي وَلَا تَقۡرَبُونِ﴿٦٠﴾

60თუ არ მოიყვანთ მას ჩემთან, მაშინ თქვენ აღარ გექნებათ ჩემთან წილი [არ მიიღებთ ჩემგან სურსათს], და აღარ მომიახლოვდეთ [აღარ მოხვიდეთ ჩემთან].

قَالُواْ سَنُرَٰوِدُ عَنۡهُ أَبَاهُ وَإِنَّا لَفَٰعِلُونَ﴿٦١﴾

61(ძმებმა) უთხრეს: ჩვენ დაჟინებით ვთხოვთ მამას მის გამო (რათა გამოგვაყოლოს იგი ჩვენ), და უეჭველად ასე მოვიქცევით.

وَقَالَ لِفِتۡيَٰنِهِ ٱجۡعَلُواْ بِضَٰعَتَهُمۡ فِي رِحَالِهِمۡ لَعَلَّهُمۡ يَعۡرِفُونَهَآ إِذَا ٱنقَلَبُوٓاْ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِمۡ لَعَلَّهُمۡ يَرۡجِعُونَ﴿٦٢﴾

62უთხრა (იუუსუფმა) თავის მსახურებს: დაუბრუნეთ მათი საქონელი (რაც მათ სურსათისთვის გადაიხადეს) მათვე ბარგში, რათა იცოდნენ, როცა დაბრუნდებიან თავიანთ ოჯახთან [როცა სახლამდე მიაღწევენ და აღმოაჩენენ], და რათა ისევ დაბრუნდნენ (დარწმუნებულნი იმაში, რომ მე ვასრულებ ჩემს დაპირებებს)

فَلَمَّا رَجَعُوٓاْ إِلَىٰٓ أَبِيهِمۡ قَالُواْ يَٰٓأَبَانَا مُنِعَ مِنَّا ٱلۡكَيۡلُ فَأَرۡسِلۡ مَعَنَآ أَخَانَا نَكۡتَلۡ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ﴿٦٣﴾

63და როცა (ძმები) დაბრუნდნენ მამასთან, უთხრეს: ო, მამაჩვენო! (შემდეგში) აგვეკრძალება წილი [სურსათს არ მოგვცემენ],[თუ ეგვიპტეში მის გარეშე მივალთ]. გამოგზავნე ჩვენი ძმა ჩვენთან ერთად, და მაშინ მივიღებთ ჩვენს წილს. და, ნამდვილად, ჩვენ აუცილებლად დავიცავთ მას [არავითარ ძალას არ დავიშურებთ მის დასაცვად]

قَالَ هَلۡ ءَامَنُكُمۡ عَلَيۡهِ إِلَّا كَمَآ أَمِنتُكُمۡ عَلَىٰٓ أَخِيهِ مِن قَبۡلُ فَٱللَّهُ خَيۡرٌ حَٰفِظٗاۖ وَهُوَ أَرۡحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ﴿٦٤﴾

64(იაყუბმა) თქვა: როგორ განდოთ იგი თქვენ, განა ისე კი არა, როგორც ერთხელ უკვე განდეთ მისი ძმა? [როგორ დაგიჯეროთ ახლა, როცა ერთხელ თქვენ უკვე ვერ დაიცავით მისი ძმა?] ხოლო ალლაჰი არის საუკეთესო მცველი [მხოლოდ ალლაჰს შეიძლება ანდო ვინმეს დაცვა], და იგი მოწყალეთაგან ყველაზე მოწყალეა

وَلَمَّا فَتَحُواْ مَتَٰعَهُمۡ وَجَدُواْ بِضَٰعَتَهُمۡ رُدَّتۡ إِلَيۡهِمۡۖ قَالُواْ يَٰٓأَبَانَا مَا نَبۡغِيۖ هَٰذِهِۦ بِضَٰعَتُنَا رُدَّتۡ إِلَيۡنَاۖ وَنَمِيرُ أَهۡلَنَا وَنَحۡفَظُ أَخَانَا وَنَزۡدَادُ كَيۡلَ بَعِيرٖۖ ذَٰلِكَ كَيۡلٞ يَسِيرٞ﴿٦٥﴾

65და როდესაც მათ გახსნეს საკუთარი ქონება [ბარგი], ნახეს, რომ მათი საქონელი (რაც მათ სურსათისთვის გადაიხადეს) მათვე დაუბრუნეს. და თქვეს: ო, მამაჩვენო! რაღა უნდა ვისურვოთ? აი, ჩვენი საქონელი, ჩვენვე დაგვიბრუნდა, მოვამარაგებთ ჩვენს ოჯახს, დავიცავთ ჩვენს ძმას და დავუმატებთ კიდევ ერთი აქლემის წილს. ეს — ადვილი წილია [თითოეულ მოსულს აძლევდნენ მხოლოდ ერთი აქლემის ტვირთის საზომს, ამიტომ ძმის წაყვანა ზრდიდა სურსათის რაოდენობას ერთი აქლემის ტვირთით.]

قَالَ لَنۡ أُرۡسِلَهُۥ مَعَكُمۡ حَتَّىٰ تُؤۡتُونِ مَوۡثِقٗا مِّنَ ٱللَّهِ لَتَأۡتُنَّنِي بِهِۦٓ إِلَّآ أَن يُحَاطَ بِكُمۡۖ فَلَمَّآ ءَاتَوۡهُ مَوۡثِقَهُمۡ قَالَ ٱللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَكِيلٞ﴿٦٦﴾

66(იაყუბმა) თქვა: "არ გავუშვებ მას თქვენთან ერთად, სანამ ალლაჰის სახელით დადებულ ფიცს არ მომიტანთ, რომ აუცილებლად დამაბრუნებთ მას, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ რამე უბედურება დაგატყდებათ". როცა მათ [ძმებმა] მის წინაშე დადეს ეს ფიცი, მან (იაყუბმა) თქვა: "ალლაჰია ჩვენი სიტყვების მოწმეა!"

وَقَالَ يَٰبَنِيَّ لَا تَدۡخُلُواْ مِنۢ بَابٖ وَٰحِدٖ وَٱدۡخُلُواْ مِنۡ أَبۡوَٰبٖ مُّتَفَرِّقَةٖۖ وَمَآ أُغۡنِي عَنكُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن شَيۡءٍۖ إِنِ ٱلۡحُكۡمُ إِلَّا لِلَّهِۖ عَلَيۡهِ تَوَكَّلۡتُۖ وَعَلَيۡهِ فَلۡيَتَوَكَّلِ ٱلۡمُتَوَكِّلُونَ﴿٦٧﴾

67და თქვა (იაყუბმა): "ო, შვილებო! ნუ შეხვალთ (ეგვიპტეში) ერთი კარიდან; შედით სხვადასხვა კარიდან (რომ არ მიიქციოთ ადამიანთა ყურადღება, რომლებმაც ზიანი შეიძლება მოგაყენონ). მე ვერაფრით დაგიხსნით ალლაჰისგან. გადაწყვეტილება მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის. მხოლოდ მას ვენდობი, და დაე, მხოლოდ მას მიენდონ მინდობილნი".

وَلَمَّا دَخَلُواْ مِنۡ حَيۡثُ أَمَرَهُمۡ أَبُوهُم مَّا كَانَ يُغۡنِي عَنۡهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن شَيۡءٍ إِلَّا حَاجَةٗ فِي نَفۡسِ يَعۡقُوبَ قَضَىٰهَاۚ وَإِنَّهُۥ لَذُو عِلۡمٖ لِّمَا عَلَّمۡنَٰهُ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعۡلَمُونَ﴿٦٨﴾

68და როცა ისინი შევიდნენ ისე, როგორც მათ მამამ უბრძანა [სხვადასხვა კარით], ეს ვერაფერში ვერ იხსნიდა მათ ალლაჰისგან [ვერაფერს შეცვლიდა ალლაჰის ნაბრძანებიდან], არამედ ეს მხოლოდ იმ სურვილის დაკმაყოფილება იყო, რაც იაყუბს გულში ჰქონდა – და გადაწყვეტილება, რომელიც თავად მიიღო. რადგან იაყუბი ფლობდა ცოდნას იმ წყალობით, რაც ჩვენ მივანიჭეთ მას, მაგრამ ადამიანების უმრავლესობამ არ იცის [არ ფლობენ იმ ცოდნას, რომ ალლაჰზე დაეყრდნონ და სიფრთხილეც შეინარჩუნონ].

وَلَمَّا دَخَلُواْ عَلَىٰ يُوسُفَ ءَاوَىٰٓ إِلَيۡهِ أَخَاهُۖ قَالَ إِنِّيٓ أَنَا۠ أَخُوكَ فَلَا تَبۡتَئِسۡ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ﴿٦٩﴾

69და როცა ისინი მოვიდნენ იუსუფთან (და იუსუფმა კეთილად მიიღო ისინი) და მან თავისთან მიიყვანა თავისი ძმა (ბინიამინი), უთხრა მას: "ნამდვილად, მე შენი ძმა ვარ; ამიტომ აღარ დაგწყდეს გული იმაზე, რასაც ისინი სჩადიოდნენ (ჩვენ მიმართ)".

فَلَمَّا جَهَّزَهُم بِجَهَازِهِمۡ جَعَلَ ٱلسِّقَايَةَ فِي رَحۡلِ أَخِيهِ ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ أَيَّتُهَا ٱلۡعِيرُ إِنَّكُمۡ لَسَٰرِقُونَ﴿٧٠﴾

70და მაშინ, როცა (იუსუფმა) მოამზადა ისინი და უზრუნველყო საჭირო სურსათით, მან თავისი ძმის ტვირთში ჩადო სასმისი(რომლითაც მარცვლეულს წონიდნენ ან ზომავდნენ). შემდეგ მაცნემ ხმამაღლა მოუწოდა: ‘ო, ქარავანო! თქვენ, ნამდვილად, ქურდები ხართ!’

قَالُواْ وَأَقۡبَلُواْ عَلَيۡهِم مَّاذَا تَفۡقِدُونَ﴿٧١﴾

71(იუსუფის ძმებმა) თქვეს, როცა მათთან მივიდნენ: ‘რა დაგეკარგათ?’

قَالُواْ نَفۡقِدُ صُوَاعَ ٱلۡمَلِكِ وَلِمَن جَآءَ بِهِۦ حِمۡلُ بَعِيرٖ وَأَنَا۠ بِهِۦ زَعِيمٞ﴿٧٢﴾

72(მსახურებმა) თქვეს: ‘ვერ პოულობთ მმართველის სასმისს; ვინც მოგვიტანს იმას – (მიეცემა ჯილდოდ) ერთი აქლემის ტვირთი. და მე ვიღებ პასუხისმგებლობას ამ დაპირებაზე'.

قَالُواْ تَٱللَّهِ لَقَدۡ عَلِمۡتُم مَّا جِئۡنَا لِنُفۡسِدَ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَمَا كُنَّا سَٰرِقِينَ﴿٧٣﴾

73(იუსუფის ძმებმა) თქვეს: ‘ვფიცავთ ალლაჰს! თქვენ კარგად იცით, რომ ჩვენ არ მოვსულვართ ბოროტების ჩასადენად ამ მიწაზე, და ჩვენ არ ვყოფილვართ(როდესმე) ქურდები'.

قَالُواْ فَمَا جَزَٰٓؤُهُۥٓ إِن كُنتُمۡ كَٰذِبِينَ﴿٧٤﴾

74უთხრეს: 'მაშ, რა იქნება მისი სასჯელი, თუკი მატყუარები ხართ?'

قَالُواْ جَزَٰٓؤُهُۥ مَن وُجِدَ فِي رَحۡلِهِۦ فَهُوَ جَزَٰٓؤُهُۥۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلظَّٰلِمِينَ﴿٧٥﴾

75(იუსუფის ძმებმა) თქვეს: ‘სასჯელი იმ ადამიანს, რომლის ტვირთშიც იგი (სასმისი) აღმოჩნდება — თვითონვე იქნება [ანუ ის თვითონ დარჩება]. ასე ვსჯით ჩვენ ბოროტმოქმედებს!’

فَبَدَأَ بِأَوۡعِيَتِهِمۡ قَبۡلَ وِعَآءِ أَخِيهِ ثُمَّ ٱسۡتَخۡرَجَهَا مِن وِعَآءِ أَخِيهِۚ كَذَٰلِكَ كِدۡنَا لِيُوسُفَۖ مَا كَانَ لِيَأۡخُذَ أَخَاهُ فِي دِينِ ٱلۡمَلِكِ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ نَرۡفَعُ دَرَجَٰتٖ مَّن نَّشَآءُۗ وَفَوۡقَ كُلِّ ذِي عِلۡمٍ عَلِيمٞ﴿٧٦﴾

76და დაიწყო მათი ტომრების ჩხრეკა, ვიდრე თავისი ძმის ტომარას შეუდგებოდა. შემდეგ კი თავისი ძმის ტომრიდან ამოიღო იგი. აი, ასე ვასწავლეთ იუსუფს ხერხი. მას არ შეეძლო მეფის კანონით დაეტოვებინა თავისი ძმა, ალლაჰს რომ არ ნდომებოდა. ჩვენ ავამაღლებთ ხარისხებით, ინებებს ვისაც. და ყოველ მცოდნეზე უმცოდნესი დგას

۞ قَالُوٓاْ إِن يَسۡرِقۡ فَقَدۡ سَرَقَ أَخٞ لَّهُۥ مِن قَبۡلُۚ فَأَسَرَّهَا يُوسُفُ فِي نَفۡسِهِۦ وَلَمۡ يُبۡدِهَا لَهُمۡۚ قَالَ أَنتُمۡ شَرّٞ مَّكَانٗاۖ وَٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا تَصِفُونَ﴿٧٧﴾

77(ძმებმა, თავის გასამართლებლად) თქვეს: თუ ის [ბინიამინმა] მოიპარა, მაშინ ადრე მისმა ძმამაც (რომელთაც მამა და დედა ერთნი ჰყავდათ იუსუფმა) მოიპარა. (იუსუფის ბავშვობაში მოხდა შემთხვევა, როცა იგი შეცდომით ქურდად ჩათვალეს) იუსუფმა ეს სიტყვები გულში დამალა და არ აჩვენა მათ [არ დაანახვა, რომ ეს გაიგონა]. თვითონ კი (თავისთვის) თქვა: ცუდ მდგომარეობაში ხართ თქვენ [თქვენ თვითონ უფრო მძიმე მდგომარეობაში ხართ] იმაზე მეტად, ვიდრე ვისაც აბრალებთ და ალლაჰმა უკეთ იცის ის, რას აღწერთ

قَالُواْ يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡعَزِيزُ إِنَّ لَهُۥٓ أَبٗا شَيۡخٗا كَبِيرٗا فَخُذۡ أَحَدَنَا مَكَانَهُۥٓۖ إِنَّا نَرَىٰكَ مِنَ ٱلۡمُحۡسِنِينَ﴿٧٨﴾

78(ძმებმა) უთხრეს: ო, დიდებულო! მას ხომ მოხუცი, ხანდაზმული მამა ჰყავს, ამიტომ ერთ-ერთი ჩვენგანი დაიტოვე მის (ბენიამინის) ნაცვლად. მართლაც, ჩვენ გხედავთ, რომ შენ ხარ კეთილისმქმნელთაგანი.

قَالَ مَعَاذَ ٱللَّهِ أَن نَّأۡخُذَ إِلَّا مَن وَجَدۡنَا مَتَٰعَنَا عِندَهُۥٓ إِنَّآ إِذٗا لَّظَٰلِمُونَ﴿٧٩﴾

79მან თქვა: "ალლაჰმა დაგვიფაროს იმისგან, რომ ავიყვანოთ ვინმე, გარდა იმისა, ვისთანაც ჩვენი ნივთი ვიპოვეთ. მაშინ ჩვენ, უეჭველად, უსამართლონი ვიქნებოდით".(თუ უდანაშაულოს დავსჯიდით)

فَلَمَّا ٱسۡتَيۡـَٔسُواْ مِنۡهُ خَلَصُواْ نَجِيّٗاۖ قَالَ كَبِيرُهُمۡ أَلَمۡ تَعۡلَمُوٓاْ أَنَّ أَبَاكُمۡ قَدۡ أَخَذَ عَلَيۡكُم مَّوۡثِقٗا مِّنَ ٱللَّهِ وَمِن قَبۡلُ مَا فَرَّطتُمۡ فِي يُوسُفَۖ فَلَنۡ أَبۡرَحَ ٱلۡأَرۡضَ حَتَّىٰ يَأۡذَنَ لِيٓ أَبِيٓ أَوۡ يَحۡكُمَ ٱللَّهُ لِيۖ وَهُوَ خَيۡرُ ٱلۡحَٰكِمِينَ﴿٨٠﴾

80და როცა მათ იმედი გადაეწურათ მასზე [ძმაზე, რომ გაათავისუფლებდნენ], განცალკევდნენ (ერთმანეთში) სათათბიროდ. მათმა უფროსმა თქვა: "ნუთუ არ იცით, რომ მამამ თქვენგან აიღო ალლაჰის წინაშე აღთქმა (რომ დაიცავდით ძმას და დაბრუნებდით მასთან ერთად)? და მანამდე თქვენ უსამართლოდ მოიქეცით იუსუფთან. მე არ დავტოვებ ამ მიწას [ეგვიპტეს], სანამ მამა არ დამრთავს (დაბრუნების) ნებას, ან სანამ ალლაჰი არ დამრთავს ნებას (ძმის გათავისუფლებით). და ხომ იცით, რომ სწორედ იგი – უზენაესი – არის საუკეთესო განმსჯელი, [(რადგან) მისი გადაწყვეტილება ყველაზე სწორია] და ის – ყველაზე სამართლიანია".

ٱرۡجِعُوٓاْ إِلَىٰٓ أَبِيكُمۡ فَقُولُواْ يَٰٓأَبَانَآ إِنَّ ٱبۡنَكَ سَرَقَ وَمَا شَهِدۡنَآ إِلَّا بِمَا عَلِمۡنَا وَمَا كُنَّا لِلۡغَيۡبِ حَٰفِظِينَ﴿٨١﴾

81"დაბრუნდით თქვენს მამასთან (და მოუყევით მას, რაც მოხდა) და უთხარით: "ო, მამაო ჩვენო! შენი ვაჟი [ბინიამინი] ქურდობაში დაადანაშაულეს; ჩვენ მხოლოდ იმას ვადასტურებთ, რაც ვიცით [ჩვენ არ გვინახავს, როგორ მოხდა ეს, მხოლოდ ის ვიხილეთ, რომ მის ტვირთში თასი აღმოაჩინეს]; ჩვენ არ ვართ დამფარავნი საიდუმლოსი (ცოდნის)".

وَسۡـَٔلِ ٱلۡقَرۡيَةَ ٱلَّتِي كُنَّا فِيهَا وَٱلۡعِيرَ ٱلَّتِيٓ أَقۡبَلۡنَا فِيهَاۖ وَإِنَّا لَصَٰدِقُونَ﴿٨٢﴾

82(ო, მამაო ჩვენო,) ჰკითხე იმ სოფლის (ხალხს), სადაც ვიყავით [ეგვიპტეში], და იმ ქარავანს, თან რომ მოვდიოდით [ქანაანელებს, რომლებთანაც ერთ ქარავანში ვიყავით]; და ნამდვილად, ჩვენ — უეჭველად — მართალნი ვართ (იმაში, რაც მოგიყევით)".

قَالَ بَلۡ سَوَّلَتۡ لَكُمۡ أَنفُسُكُمۡ أَمۡرٗاۖ فَصَبۡرٞ جَمِيلٌۖ عَسَى ٱللَّهُ أَن يَأۡتِيَنِي بِهِمۡ جَمِيعًاۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡعَلِيمُ ٱلۡحَكِيمُ﴿٨٣﴾

83თქვა (იაყუბმა): "არა, თქვენმა სულებმა შეგილამაზეს ეს საქმე. ამიტომ, მე (მმართებს) მშვენიერი მოთმინება! იმედია, ალლაჰი ყველა მათგანს ერთად დამიბრუნებს. ჭეშმარიტად, ის ყოვლისმცოდნეა, ბრძენია".

وَتَوَلَّىٰ عَنۡهُمۡ وَقَالَ يَٰٓأَسَفَىٰ عَلَىٰ يُوسُفَ وَٱبۡيَضَّتۡ عَيۡنَاهُ مِنَ ٱلۡحُزۡنِ فَهُوَ كَظِيمٞ﴿٨٤﴾

84და ზურგი აქცია მათ და თქვა: "ვაი, ჩემს მწუხარებას იუსუფის გამო!" და თვალები გაუთეთრდა(დაუბნელდა) მწუხარებისგან, და ის იკავებდა თავის დარდს.

قَالُواْ تَٱللَّهِ تَفۡتَؤُاْ تَذۡكُرُ يُوسُفَ حَتَّىٰ تَكُونَ حَرَضًا أَوۡ تَكُونَ مِنَ ٱلۡهَٰلِكِينَ﴿٨٥﴾

85(იაყუბის ძეებმა) თქვეს: "ვფიცავთ ალლაჰს, თუ შენ არ შეწყვეტ იუსუფის გახსენებას, შენი მწუხარება მხოლოდ გაიზრდება და ამის გამო ან ძალას დაკარგავ [დაავადდები], ან კიდევ დაღუპულთა შორის აღმოჩნდები [გარდაიცვლები]!"

قَالَ إِنَّمَآ أَشۡكُواْ بَثِّي وَحُزۡنِيٓ إِلَى ٱللَّهِ وَأَعۡلَمُ مِنَ ٱللَّهِ مَا لَا تَعۡلَمُونَ﴿٨٦﴾

86მან [იაყუბმა] მათ უპასუხა: "მე ჩემს მწუხარებას და ტკივილს მხოლოდ ალლაჰს ვუჩივი. ჭეშმარიტად, მე ალლაჰისგან ვიცი ის, რაც თქვენ არ იცით [რომ იუსუფის ის სიზმარი ჭეშმარიტი იყო და ამიტომ ის ცოცხალია]!"

يَٰبَنِيَّ ٱذۡهَبُواْ فَتَحَسَّسُواْ مِن يُوسُفَ وَأَخِيهِ وَلَا تَاْيۡـَٔسُواْ مِن رَّوۡحِ ٱللَّهِۖ إِنَّهُۥ لَا يَاْيۡـَٔسُ مِن رَّوۡحِ ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡقَوۡمُ ٱلۡكَٰفِرُونَ﴿٨٧﴾

87"ო, ჩემო შვილებო! წადით (უკან ეგვიპტეში) და გამოიკვლიეთ იუსუფისა და მისი ძმის შესახებ და ნუ დაკარგავთ იმედს ალლაჰის წყალობის მიმართ. ჭეშმარიტად, ალლაჰის წყალობის იმედს მხოლოდ ურწმუნო ხალხი კარგავს (ვისაც არ სწამს, რომ მას ყოველგვარი ძალა აქვს)!"

فَلَمَّا دَخَلُواْ عَلَيۡهِ قَالُواْ يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡعَزِيزُ مَسَّنَا وَأَهۡلَنَا ٱلضُّرُّ وَجِئۡنَا بِبِضَٰعَةٖ مُّزۡجَىٰةٖ فَأَوۡفِ لَنَا ٱلۡكَيۡلَ وَتَصَدَّقۡ عَلَيۡنَآۖ إِنَّ ٱللَّهَ يَجۡزِي ٱلۡمُتَصَدِّقِينَ﴿٨٨﴾

88(და ძმები კვლავ გაეშურნენ ეგვიპტეში.) როდესაც ისინი მივიდნენ მასთან [იუსუფთან], უთხრეს: "ო, აზიზო(ვეზირო)! ჩვენ და ჩვენს ოჯახს უბედურება დაგვატყდა [გვალვისა და შიმშილის გამო]. ჩვენ მოვედით მცირე და არამნიშვნელოვანი საქონლით (რომელიც ცოტაა და უხარისხო). მოგვიღე სრული წილი [ისეთი, რასაც ადრე გვაძლევდი, როცა კარგი საქონლით ვიხდიდით] და გვიბოძე ჩვენ მოწყალება. ნამდვილად, ალლაჰი მიაგებს მოწყალე ადამიანებს (ვინს მოწყალებას გსცემს)."

قَالَ هَلۡ عَلِمۡتُم مَّا فَعَلۡتُم بِيُوسُفَ وَأَخِيهِ إِذۡ أَنتُمۡ جَٰهِلُونَ﴿٨٩﴾

89მან [იუსუფმა], [მათი შებრალებით], თქვა: "იცით თუ არა, რა გაუკეთეთ იუსუფს და მის ძმას [ბინამიანს] (და რა მოუვიდათ ბოლოს), როცა უმეცარნი იყავით?"

قَالُوٓاْ أَءِنَّكَ لَأَنتَ يُوسُفُۖ قَالَ أَنَا۠ يُوسُفُ وَهَٰذَآ أَخِيۖ قَدۡ مَنَّ ٱللَّهُ عَلَيۡنَآۖ إِنَّهُۥ مَن يَتَّقِ وَيَصۡبِرۡ فَإِنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجۡرَ ٱلۡمُحۡسِنِينَ﴿٩٠﴾

90მათ [ძმებმა] თქვეს: "ნუთუ მართლა შენ ხარ იუსუფი?" იუსუფმა თქვა: "მე ვარ იუსუფი, და ეს არის ჩემი ძმა. ალლაჰმა მოგვმადლა წყალობა (და ეს არის სწორედ ის, რომ ხანგრძლივი განშორების შემდეგ კვლავ შევხვდით ერთმანეთს). ნამდვილად, ვინც ერიდება [ცოდვებს] და ითმენს [საჭიროების და განსაცდელის დროს]… ალლაჰი არ დაკარგავს კეთილმოქმედთა საზღაურს!"

قَالُواْ تَٱللَّهِ لَقَدۡ ءَاثَرَكَ ٱللَّهُ عَلَيۡنَا وَإِن كُنَّا لَخَٰطِـِٔينَ﴿٩١﴾

91მათ თქვეს: "ვფიცავთ ალლაჰს! უეჭველად, ალლაჰმა უპირატესობა მოგანიჭა ჩვენზე (მოგანიჭა სიმდიდრე, ცოდნა და ძალა). და ჭეშმარიტად, ჩვენ შემცდართა შორის ვიყავით (შევცდით შენს წინაშე)".

قَالَ لَا تَثۡرِيبَ عَلَيۡكُمُ ٱلۡيَوۡمَۖ يَغۡفِرُ ٱللَّهُ لَكُمۡۖ وَهُوَ أَرۡحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ﴿٩٢﴾

92(იუსუფმა) უთხრა: "დღეს თქვენზე არ იქნება საყვედური! ალლაჰმა მოგიტევოთ, – რადგან ნამდვილად იგი არის ყველაზე მოწყალე მოწყალეთაგან (განსაკუთრებით მათ მიმართ, ვინც მოუბრუნდება მას, მოინანიებს ჩადენილ ცოდვებს და ცდილობს სრულად დაემორჩილოს მას)!"

ٱذۡهَبُواْ بِقَمِيصِي هَٰذَا فَأَلۡقُوهُ عَلَىٰ وَجۡهِ أَبِي يَأۡتِ بَصِيرٗا وَأۡتُونِي بِأَهۡلِكُمۡ أَجۡمَعِينَ﴿٩٣﴾

93(შემდეგ მან ჰკითხა მათ მამაზე, და მათ უთხრეს, რომ ის იუსუფზე ტირილით დაბრმავდა), იუსუფმა თქვა: "წადით [დაბრუნდით] ჩემი ამ პერანგით და დააფარით იგი მამაჩემს სახეზე — და მას დაუბრუნდება თვალის ჩინი. შემდეგ კი მოდით ჩემთან თქვენი მთელი ოჯახით ([ქალებით, შვილებით და შვილიშვილებით], რათა გათავისუფლდეთ მძიმე ცხოვრებისგან)".

وَلَمَّا فَصَلَتِ ٱلۡعِيرُ قَالَ أَبُوهُمۡ إِنِّي لَأَجِدُ رِيحَ يُوسُفَۖ لَوۡلَآ أَن تُفَنِّدُونِ﴿٩٤﴾

94და როცა ქარავანი გაეშურა (ეგვიპტიდან), მათმა მამამ [იაყუბმა, რომელიც პალესტინაში იმყოფებოდა], გარშემომყოფებს უთხრა: "ჭეშმარიტად, მე ვგრძნობ იუსუფის სურნელს. ნეტავ, თქვენ არ გეგონოთ, რომ მე გონება დამეკარგა( და რაც არ ვიცი იმას ვლაპარაკობ)!".

قَالُواْ تَٱللَّهِ إِنَّكَ لَفِي ضَلَٰلِكَ ٱلۡقَدِيمِ﴿٩٥﴾

95თქვეს: "ალლაჰს ვფიცავთ, მართლაც, შენ შენს ძველ გზააბნევაში ხარ".

فَلَمَّآ أَن جَآءَ ٱلۡبَشِيرُ أَلۡقَىٰهُ عَلَىٰ وَجۡهِهِۦ فَٱرۡتَدَّ بَصِيرٗاۖ قَالَ أَلَمۡ أَقُل لَّكُمۡ إِنِّيٓ أَعۡلَمُ مِنَ ٱللَّهِ مَا لَا تَعۡلَمُونَ﴿٩٦﴾

96როცა მოვიდა სასიხარულო უწყების მომტანი, მან იუსუფის მოცემული პერანგი მამას სახეზე დააფინა, და ის კვლავ თვალხილული გახდა. იაყუბმა თქვა: "ნუთუ არ გეუბნებოდით, რომ ალლაჰისგან ვიცი ის [რომ მისი წყალობა შეუზღუდავია], რაც თქვენ არ იცით?"

قَالُواْ يَٰٓأَبَانَا ٱسۡتَغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَآ إِنَّا كُنَّا خَٰطِـِٔينَ﴿٩٧﴾

97(იაყუბის შვილებმა) თქვეს: "ო, ჩვენო მამაო! სთხოვე ალლაჰს, რომ მოგვიტევოს ჩვენი ცოდვები. ნამდვილად, ჩვენ მართლაც ცოდვილები ვიყავით (როცა ასე მოვექეცით იუსუფს და მის ღვიძლ ძმას)".

قَالَ سَوۡفَ أَسۡتَغۡفِرُ لَكُمۡ رَبِّيٓۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ﴿٩٨﴾

98თქვა: "შევევედრები ჩემს უფალს თქვენთვის პატიებას. ჭეშმარიტად, ის არის ყოვლისმიმტევებელი, მწყალობელი".

فَلَمَّا دَخَلُواْ عَلَىٰ يُوسُفَ ءَاوَىٰٓ إِلَيۡهِ أَبَوَيۡهِ وَقَالَ ٱدۡخُلُواْ مِصۡرَ إِن شَآءَ ٱللَّهُ ءَامِنِينَ﴿٩٩﴾

99და როცა ისინი (ეგვიპტეში ჩასული) იუსუფთან შევიდნენ, მან თავისი მშობლები მიიღო თავისთან და უთხრა: "შემოდით ეგვიპტეში, თუ ალლაჰი ინებებს, უსაფრთხოდ (ყველა ამქვეყნიური სირთულისგან დაცულნი)!"

وَرَفَعَ أَبَوَيۡهِ عَلَى ٱلۡعَرۡشِ وَخَرُّواْ لَهُۥ سُجَّدٗاۖ وَقَالَ يَٰٓأَبَتِ هَٰذَا تَأۡوِيلُ رُءۡيَٰيَ مِن قَبۡلُ قَدۡ جَعَلَهَا رَبِّي حَقّٗاۖ وَقَدۡ أَحۡسَنَ بِيٓ إِذۡ أَخۡرَجَنِي مِنَ ٱلسِّجۡنِ وَجَآءَ بِكُم مِّنَ ٱلۡبَدۡوِ مِنۢ بَعۡدِ أَن نَّزَغَ ٱلشَّيۡطَٰنُ بَيۡنِي وَبَيۡنَ إِخۡوَتِيٓۚ إِنَّ رَبِّي لَطِيفٞ لِّمَا يَشَآءُۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡعَلِيمُ ٱلۡحَكِيمُ﴿١٠٠﴾

100და აიყვანა თავისი მშობლები ტახტზე და ისინი მის წინაშე მუხლებზე დაემხნენ. და მან თქვა: "ჰეი, მამაჩემო! ეს არის ჩემი ძველი სიზმრის ახსნა. ჩემმა ღმერთმა ის ჭეშმარიტებად აქცია. და მან სიკეთე მიყო, როცა საპყრობილიდან გამომიყვანა და უდაბნოდან თქვენც მოგიყვანათ, მას შემდეგ, რაც სატანამ მე და ჩემს ძმებს შორის შუღლი ჩამოაგდო. ჭეშმარიტად, ჩემი ღმერთი მოწყალეა, რისთვისაც ინებებს. ჭეშმარიტად, ის არის ყოვლისმცოდნე, ბრძენი".

۞ رَبِّ قَدۡ ءَاتَيۡتَنِي مِنَ ٱلۡمُلۡكِ وَعَلَّمۡتَنِي مِن تَأۡوِيلِ ٱلۡأَحَادِيثِۚ فَاطِرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ أَنتَ وَلِيِّۦ فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِۖ تَوَفَّنِي مُسۡلِمٗا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ﴿١٠١﴾

101۞ "უფალო ჩემო! შენ მიბოძე მე ძალაუფლება და მასწავლე სიზმრების ახსნა. ცათა და მიწის შემოქმედო! შენა ხარ ჩემი მფარველი ამქვეყნადაც და იმქვეყნადაც. მიმიბარე მუსლიმად(შენდამი მორჩილად) და შემაერთე მართალთა რიცხვს".

ذَٰلِكَ مِنۡ أَنۢبَآءِ ٱلۡغَيۡبِ نُوحِيهِ إِلَيۡكَۖ وَمَا كُنتَ لَدَيۡهِمۡ إِذۡ أَجۡمَعُوٓاْ أَمۡرَهُمۡ وَهُمۡ يَمۡكُرُونَ﴿١٠٢﴾

102ეს [წინასწარმეტყველ იუსუფის (იოსების) ამბავი] არის უხილავის ამბებიდან ერთ-ერთი (რომელიც მხოლოდ ალლაჰმა იცის), (და) რომლითაც ჩვენ შენ (ო, წინასწარმეტყველო) შთაგაგონებთ. და შენ (ო, მუჰამმად) არ ყოფილხარ მათთან [იუსუფის ძმებთან] ერთად, როდესაც მათ თავიანთი გეგმა შეიმუშავეს, მაშინ, როცა იუსუფის წინააღმდეგ ინტრიგანობდნენ.

وَمَآ أَكۡثَرُ ٱلنَّاسِ وَلَوۡ حَرَصۡتَ بِمُؤۡمِنِينَ﴿١٠٣﴾

103და შენი ერის უმეტესობა, თუნდაც შენ (ო, შუამავალო) დიდ ძალისხმევას იჩენდე (იმისათვის, რომ მათ ჭეშმარიტება და რწმენა მიუტანო), მორწმუნენი არ არიან! (ამიტომ მათი ურწმუნოება ნუ გაგამწარებს.)

وَمَا تَسۡـَٔلُهُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۚ إِنۡ هُوَ إِلَّا ذِكۡرٞ لِّلۡعَٰلَمِينَ﴿١٠٤﴾

104და შენ (ო, შუამავალ) მათგან [ადამიანებისგან] ამის [სარწმუნოებისკენ მოწოდების] სანაცვლოდ არაფერს ითხოვ. ეს [ყურანი] მხოლოდ შეხსენებაა სამყაროებისთვის.

وَكَأَيِّن مِّنۡ ءَايَةٖ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ يَمُرُّونَ عَلَيۡهَا وَهُمۡ عَنۡهَا مُعۡرِضُونَ﴿١٠٥﴾

105და რამდენი სასწაულია ცაში და დედამიწაზე (რომლებიც ალლაჰის სიდიადეზე მიუთითებენ), რომლებსაც ისინი (დაუფიქრებლად) უგულებელყოფენ და ზურგს აქცევენ!

وَمَا يُؤۡمِنُ أَكۡثَرُهُم بِٱللَّهِ إِلَّا وَهُم مُّشۡرِكُونَ﴿١٠٦﴾

106და უმეტესობა მათგანი [ვინც ზურგს აქცევს] არ ირწმუნებს ალლაჰის (რომელმაც ისინი შექმნა და არჩენს) და მასთან ერთად სხვებს არ ეთაყვანება!

أَفَأَمِنُوٓاْ أَن تَأۡتِيَهُمۡ غَٰشِيَةٞ مِّنۡ عَذَابِ ٱللَّهِ أَوۡ تَأۡتِيَهُمُ ٱلسَّاعَةُ بَغۡتَةٗ وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ﴿١٠٧﴾

107ნუთუ ისინი უსაფრთხოდ არიან იმისგან, რომ ალლაჰის სასჯელი დაატყდებათ (და მოიცავს მათ), ან ის საათი (და სასამართლო დღე) მოულოდნელად დაატყდებათ (და დადგება) ისე, რომ ვერც კი შეამჩნევენ [ვერ იგრძნობენ]?

قُلۡ هَٰذِهِۦ سَبِيلِيٓ أَدۡعُوٓاْ إِلَى ٱللَّهِۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا۠ وَمَنِ ٱتَّبَعَنِيۖ وَسُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ وَمَآ أَنَا۠ مِنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ﴿١٠٨﴾

108თქვი (ო, შუამავალო): «ეს არის ჩემი გზა (რომელსაც მივყვები) ალლაჰისკენ მოწოდებაში, მაქვს ცხადი მტკიცებულება (ალლაჰისგან) – მე და ჩემს მიმდევრებს (ამ გზაზე). და ალლაჰი დიდებულია/უნაკლოა, და მე არ ვარ მრავალღმერთიანთაგანი!»

وَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ إِلَّا رِجَالٗا نُّوحِيٓ إِلَيۡهِم مِّنۡ أَهۡلِ ٱلۡقُرَىٰٓۗ أَفَلَمۡ يَسِيرُواْ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَيَنظُرُواْ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡۗ وَلَدَارُ ٱلۡأٓخِرَةِ خَيۡرٞ لِّلَّذِينَ ٱتَّقَوۡاْۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ﴿١٠٩﴾

109და შენამდე (ო, მუჰამმად) ჩვენ მხოლოდ კაცები (და არა ანგელოზები) გამოვგზავნეთ (სოფლებისა და) ქალაქების მცხოვრებთაგან (და არა უდაბნოებიდან), რომლებსაც ჩვენ ჩამოვუვლინეთ ზეშთაგონება [ალლაჰისგან]. განა არ იმოგზაურეს მათ [მექქის ურწმუნოებმა და სხვებმა] დედამიწაზე [განა არ იყვნენ ისინი იემენსა და შამში] და არ იხილეს, რა ბოლო ეწიათ მათ [ხალხებს, რომლებიც არ ემორჩილებოდნენ ალლაჰს], ვინც მათ წინ იყო [რა დაემართათ ადის და სამუდს]? და ჭეშმარიტად, საუკუნო საცხოვრებელი [სამოთხე] უკეთესია მათთვის, ვინც ფრთხილობდა (ალლაჰის სასჯელის). განა არ გესმით [არ ფიქრობთ ამაზე]?

حَتَّىٰٓ إِذَا ٱسۡتَيۡـَٔسَ ٱلرُّسُلُ وَظَنُّوٓاْ أَنَّهُمۡ قَدۡ كُذِبُواْ جَآءَهُمۡ نَصۡرُنَا فَنُجِّيَ مَن نَّشَآءُۖ وَلَا يُرَدُّ بَأۡسُنَا عَنِ ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ﴿١١٠﴾

110(ურწმუნოებმა ასევე უარყვეს წინა წინასწარმეტყველები და შუამავლები, და საქმე იქამდე მივიდა, რომ) როდესაც (წინა) შუამავლები (უკვე) სასოწარკვეთილნი (რომ ხალხი, რომელსაც მოუწოდებდნენ, დაიჯერებდა) და ფიქრობდნენ, რომ უარყოფილნი იყვნენ [მოციქულები დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ მათ ხალხს არ სურდა ურწმუნოების დატოვება], (მხოლოდ მაშინ) მიიღეს [მოციქულებმა] ჩვენი დახმარება [სასჯელი მათთვის, ვინც ურწმუნოებაში დაჟინებით რჩებოდა, და ხსნა მორწმუნეებისთვის] და ისინი, ვინც ჩვენ გვსურდა [წინასწარმეტყველები და ისინი, ვინც მათ ჭეშმარიტებით მიჰყვნენ], გადარჩნენ. და ჩვენი სასჯელი ვერ იქნება მოგერიებული ურწმუნოების მიერ.

لَقَدۡ كَانَ فِي قَصَصِهِمۡ عِبۡرَةٞ لِّأُوْلِي ٱلۡأَلۡبَٰبِۗ مَا كَانَ حَدِيثٗا يُفۡتَرَىٰ وَلَٰكِن تَصۡدِيقَ ٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَتَفۡصِيلَ كُلِّ شَيۡءٖ وَهُدٗى وَرَحۡمَةٗ لِّقَوۡمٖ يُؤۡمِنُونَ﴿١١١﴾

111მათ შესახებ ამბავში [იუსუფისა და მისი ძმების] არის გაკვეთილი გონიერთათვის; ეს არ იყო გამოგონილი ამბავი, არამედ (ეს ამბავი იქნა მოვლენილი) იმ სიმართლის დასადასტურებლად, რაც (მოვლენილი იყო) მის წინ (წინა წერილებში), რათა განემარტა (მსახურთათვის) ყოველივეს შესახებ, სახელმძღვანელო (გზასაცდენისგან თავის დასაღწევად) და წყალობა მათთვის, ვინც ირწმუნებს.

← HudAr-Ra'd→

RELATED SURAHS

40

Ghafir

The Forgiver

103

Al-'Asr

The Declining Day

1

Al-Fatiha

The Opening

36

Ya-Sin

Ya-Sin

Browse all 114 surahs