Al-Ma'arij

المعارج

The Ascending Stairways • 44 ayahs • Meccan

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

سَأَلَ سَآئِلُۢ بِعَذَابٖ وَاقِعٖ﴿١﴾

1 Нехта спытаў пра пакаранне, якое спасцігае

لِّلۡكَٰفِرِينَ لَيۡسَ لَهُۥ دَافِعٞ﴿٢﴾

2 нявернiкаў. Ніхто не здолее адцягнуць яго

مِّنَ ٱللَّهِ ذِي ٱلۡمَعَارِجِ﴿٣﴾

3 насуперак Аллагу, Уладару ўсходаў.

تَعۡرُجُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيۡهِ فِي يَوۡمٖ كَانَ مِقۡدَارُهُۥ خَمۡسِينَ أَلۡفَ سَنَةٖ﴿٤﴾

4 Анёлы i дух узыходзяць да Яго на працягу дня, які доўжыцца пя¬цьдзесят тысяч год.

فَٱصۡبِرۡ صَبۡرٗا جَمِيلًا﴿٥﴾

5 Праяўляй жа годнае трыванне!

إِنَّهُمۡ يَرَوۡنَهُۥ بَعِيدٗا﴿٦﴾

6 Яны бачаць яе далёкай,

وَنَرَىٰهُ قَرِيبٗا﴿٧﴾

7 а Мы бачым яе блізкай.

يَوۡمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلۡمُهۡلِ﴿٨﴾

8 У той дзень неба стане падобным на алейны асадак,

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ﴿٩﴾

9 а горы – на воўну.

وَلَا يَسۡـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمٗا﴿١٠﴾

10Блізкі сябар не звернецца да блізкага сябра,

يُبَصَّرُونَهُمۡۚ يَوَدُّ ٱلۡمُجۡرِمُ لَوۡ يَفۡتَدِي مِنۡ عَذَابِ يَوۡمِئِذِۭ بِبَنِيهِ﴿١١﴾

11хоць яны і бачаць адно аднаго. У той дзень беззаконнік захоча адкупіцца ад пакарання сваімі сынамі,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ﴿١٢﴾

12сваёй жонкаю і братам,

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِي تُـٔۡوِيهِ﴿١٣﴾

13і родам, які даваў яму прытулак,

وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗا ثُمَّ يُنجِيهِ﴿١٤﴾

14і ўсімі жыхарамі зямлі – толькі для таго, каб потым выратавацца.

كَلَّآۖ إِنَّهَا لَظَىٰ﴿١٥﴾

15Не! Гэта – полымя,

نَزَّاعَةٗ لِّلشَّوَىٰ﴿١٦﴾

16якое здзірае скуру з галавы.

تَدۡعُواْ مَنۡ أَدۡبَرَ وَتَوَلَّىٰ﴿١٧﴾

17Яно пакліча тых, хто адварочваўся і сыходзіў,

وَجَمَعَ فَأَوۡعَىٰٓ﴿١٨﴾

18хто назапашваў i хаваў.

۞ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا﴿١٩﴾

19Сапраўды, чалавек створаны нетрывучым.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعٗا﴿٢٠﴾

20Калі закране яго ліха, дык ён упадае ў неспакой,

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلۡخَيۡرُ مَنُوعًا﴿٢١﴾

21а калі закране дабро, дык робіцца хцівы,

إِلَّا ٱلۡمُصَلِّينَ﴿٢٢﴾

22апроч малельнікаў,

ٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ دَآئِمُونَ﴿٢٣﴾

23якія сталыя ў сваіх малітвах,

وَٱلَّذِينَ فِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقّٞ مَّعۡلُومٞ﴿٢٤﴾

24якія аддаюць са сваёй маёмасці вядомую долю

لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ﴿٢٥﴾

25беспатольнаму i бяздольнаму,

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ﴿٢٦﴾

26якія вераць у Судны дзень

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنۡ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشۡفِقُونَ﴿٢٧﴾

27i якія дрыжаць перад пакараннем свайго Госпада, –

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمۡ غَيۡرُ مَأۡمُونٖ﴿٢٨﴾

28сапраўды, не адшукаць бяспекі ад пакарання Госпада! –

وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِفُرُوجِهِمۡ حَٰفِظُونَ﴿٢٩﴾

29якія закрываюць сваю галізну ад усіх,

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزۡوَٰجِهِمۡ أَوۡ مَا مَلَكَتۡ أَيۡمَٰنُهُمۡ فَإِنَّهُمۡ غَيۡرُ مَلُومِينَ﴿٣٠﴾

30апроч жонак i тых, кім авалодалі iхныя правіцы; ім не будзе па¬проку за гэтае! –

فَمَنِ ٱبۡتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡعَادُونَ﴿٣١﴾

31а хто хоча большага, тыя – парушальнікі.

وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِأَمَٰنَٰتِهِمۡ وَعَهۡدِهِمۡ رَٰعُونَ﴿٣٢﴾

32Якія захоўваюць давераная ім і пагадненні,

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمۡ قَآئِمُونَ﴿٣٣﴾

33якія трымаюцца сваіх паказанняў

وَٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ يُحَافِظُونَ﴿٣٤﴾

34i якія ўважлівыя да сваіх малітваў.

أُوْلَٰٓئِكَ فِي جَنَّٰتٖ مُّكۡرَمُونَ﴿٣٥﴾

35Менавіта на іх чакае павага ў райскіх садах.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ قِبَلَكَ مُهۡطِعِينَ﴿٣٦﴾

36А што будзе з тымі, якія не паверылі і бягуць наперадзе цябе

عَنِ ٱلۡيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ﴿٣٧﴾

37натоўпамі – справа і злева?

أَيَطۡمَعُ كُلُّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ أَن يُدۡخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٖ﴿٣٨﴾

38Няўжо кожны з гэтых людзей прагне, каб яго ўвялі ў сад асалоды?

كَلَّآۖ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّمَّا يَعۡلَمُونَ﴿٣٩﴾

39Не! Мы стварылі іх з таго, пра што вы ведаеце.

فَلَآ أُقۡسِمُ بِرَبِّ ٱلۡمَشَٰرِقِ وَٱلۡمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ﴿٤٠﴾

40Не! Клянуся Госпадам усходу і захаду, што Мы здольныя

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيۡرٗا مِّنۡهُمۡ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ﴿٤١﴾

41падмяніць іх на лепшых, i ніхто Нас не пераважыць!

فَذَرۡهُمۡ يَخُوضُواْ وَيَلۡعَبُواْ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوۡمَهُمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ﴿٤٢﴾

42Пакінь іх сам-насам, няхай займаюцца сваімі размовамі і заба¬вамі – да таго часу, пакуль яны не сустрэнуць той свой дзень, які ім абяцаны.

يَوۡمَ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ سِرَاعٗا كَأَنَّهُمۡ إِلَىٰ نُصُبٖ يُوفِضُونَ﴿٤٣﴾

43дзень, калі яны хутка выйдуць з магіл, нібы спяшаючыся да сваіх ахвярнікаў.

خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةٞۚ ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلَّذِي كَانُواْ يُوعَدُونَ﴿٤٤﴾

44Iхныя погляды будуць апушчаныя; іх напаткае прыніжэнне. Такім будзе дзень, які ім абяцаны.

← Al-HaqqahNuh→

RELATED SURAHS

23

Al-Mu'minun

The Believers

35

Fatir

The Originator

37

As-Saffat

Those Ranged in Ranks

1

Al-Fatiha

The Opening

Browse all 114 surahs