Al-'Ankabut

¹ Алiф. Лям. Мім.

² Няўжо людзі думаюць, што іх пакінуць у спакоі ды не будуць вы¬прабоўваць толькі таму, што яны скажуць: «Мы паверылі»?

³ Мы выпрабоўвалі тых, якія жылі яшчэ раней. Аллаг абавязкова пазнае тых, якія кажуць праўду, і тых, якія хлусяць.

⁴ Няўжо тыя, якія здзяйсняюць ліхія ўчынкі, лічаць, што здолею¬ць папярэдзіць Нас? дрэнна ж разважылі яны.

⁵ Калі нехта спадзяецца на сустрэчу з Аллагам, дык прызначаны Аллагам тэрмін абавязкова наступіць. Ён – Усечуючы, Усеведаючы.

⁶ Хто змагаецца, той змагаецца толькі для сябе. Сапраўды, Аллаг не мае патрэбы ў светах.

⁷ Тым, якія паверылі і здзяйснялі дабро, Мы даруем іхныя ліхія ўчынкі і ўзнагародзім найлепшым за тое, што яны рабілі.

⁸ Мы наказвалі чалавеку добра ставіцца да бацькоў. А калі яны бу¬дуць прымушаць цябе дадаваць Мне роўных, пра якіх ты нічога не ве¬даеш, дык не слухай іх. Вы паварочаецеся да Мяне, i тагды Я паведам¬лю вам пра тое, што вы рабілі.

⁹ А тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, Мы ўвядзём да правед¬нікаў.

¹⁰Сярод людзей ёсць такія, якія кажуць: «Мы паверылі ў Аллага». Але як толькі яны пацерпяць дзеля Аллага, дык адразу пачынаюць успрымаць чалавечую спакусу за пакаранне ад Аллага. Але калі пры¬йдзе перамога ад Госпада твайго, яны скажуць: «Мы былі з вамі». Хіба Бог не лепей ведае, што хаваецца ў сэрцах жыхароў светаў?

¹¹Аллаг абавязкова зведае тых, якія паверылі, і абавязкова зведае крывадушнікаў.

¹²Нявернікі кажуць вернікам: «Ідзіце па нашым шляху, i тагды мы возьмем на сябе вашыя грахі». Але яны не прымуць на сябе ніводнага граху. Сапраўды, яны – хлусы.

¹³Яны панясуць свой цяжар i – разам са сваім – яшчэ і іншы ця¬жар. А ў дзень Адраджэння іх абавязкова спытаюць пра тое, што яны прыдумлялі.

¹⁴Мы паслалі Нуха да ягонага народа, дзе ён прабыў тысячу гадоў без пяцідзесяці. Тых людзей напаткаў патоп, бо яны былі прыгняталь¬нікамі.

¹⁵Мы выратавалі яго і тых, хто быў у каўчэгу, i зрабілі яго знакам светаў.

¹⁶Вось Ібрагім сказаў свайму народу: «Пакланяйцеся Аллагу і па¬лохайцеся Яго! Так будзе лепей для вас, калі б вы толькі ведалі.

¹⁷заміж Аллага вы пакланяецеся стодам і прыдумваеце хлусню. Сапраўды, тыя, каму вы пакланяецеся заміж Аллага, не здольныя даць вам долю. Шукайце сваю долю ў Аллага, пакланяйцеся Яму і дзякуй¬це Яму. да Яго вы паварочаецеся».

¹⁸Калі вы палічыце гэта хлуснёю, дык таксама лічылі гэта хлуснёю і народы, якія жылі раней за вас. Сапраўды, пасланец павінен толькі перадаць выразнае пасланне.

¹⁹Няўжо яны не бачаць, як Аллаг стварае твор у першы раз, а по¬тым творыць нанова? Сапраўды, гэта латва для Аллага.

²⁰Скажы: «Ідзіце зямлёю і паглядзіце, як Ён стварыў твор у пер¬шы раз. А потым Аллаг ажыццявіць апошні твор. Сапраўды, Аллаг здольны на кожную рэч!»

²¹Ён карае, каго пажадае, i літуе, каго пажадае. да Яго вашае вяр¬танне.

²²Вы не выратуецеся ні на небе, ні на зямлі. У вас, апроч Аллага, ні абаронцы, ні памагатага».

²³Тыя, што не вераць у знакі Аллага і сустрэчу з Ім, страцілі над¬зею на Маю літасць. На іх чакае пакутлівае пакаранне.

²⁴Адказ народа [Ібрагіма] быў толькі такі: «забіце яго ці спалiце!» І Аллаг выратаваў яго ад агню. Сапраўды, у гэтым – знакі для вернікаў.

²⁵[Ібрагім] сказаў: «заміж Аллага вы пакланяецеся стодам, бо ў зямным жыцці маеце ўзаемная любоў. Але потым, у дзень Адраджэн¬ня, адны з вас адмовяцца i праклянуць іншых. Вашым прытулкам бу¬дзе агонь i не будзе ў вас памагатых».

²⁶Лут паверыў яму, і [Ібрагім] сказаў: «Я збіраюся ажыццявіць пярэбары дзеля свайго Госпада. Сапраўды, Ён – Велічны, Мудры».

²⁷I Мы даравалі яму Iсхака і Якуба і даравалі яго нашчадкам пра¬роцтва і Пісанне. I Мы далі яму ўзнагароджанне ў зямным жыцці, а ў жыцці наступным ён будзе разам з праведнікамі.

²⁸Вось Лут сказаў свайму народу: «Сапраўды, вы робіце такую брыдоту, якой да гэтага часу не рабіў ніхто з жыхароў светаў.

²⁹Няўжо вы юрыце мужчын, перакрываеце дарогі і робіце ганеб¬нае на сваіх сходах?» Але адказ ягонага народа быў толькі такі: «Пры¬йдзі да нас з пакараннем Аллага, калі ты кажаш праўду».

³⁰Той сказаў: «Госпадзе! дапамажы мне супраць сейбітаў неладу».

³¹Калі Нашыя пасланцы прыйшлі да Ібрагіма з уцешнаю весткаю, дык сказалі: «Мы выкарчуем жыхароў гэтага паселішча. Сапраўды, ягоныя жыхары з’являюцца прыгнятальнікамі».

³²Той адказаў: «Але там Лут!» Яны сказалі: «Мы лепш ведаем, хто там. Мы выратуем яго разам з сям’ёю, апроч ягонае жонкі, якая заста¬нецца».

³³Калі Нашыя пасланцы прыйшлі да Лута, праз гэтае ён засума¬ваў і пачуў нязмогу. Тыя сказалі: «Не палохайся і не сумуй! Вы выра¬туем цябе разам з сям’ёю, апроч жонкі, якая застанецца.

³⁴Мы пашлём на жыхароў гэтага паселішча пакаранне з неба – за тое, што яны былі непакорлівымі».

³⁵Мы пакінулі ад яго выразны знак – для людзей, якія разумеюць.

³⁶да мад’янiтаў Мы паслалі іхнага брата Шуайба. Ён сказаў «о людзі! Пакланяйцеся Аллагу, спадзявайцеся на Апошні дзень, але не распаўсюджвайце нелад на зямлі».

³⁷Але тыя лічылі яго хлусам, іх спаткаў землятрус, i яны засталіся нежывымі ў сваіх дамах.

³⁸I адыты, i самудыты. Вы ж бачыце іхнае жытло. Шатан упрыго¬жыў ім іхныя ўчынкі і збіў са шляху, хоць яны і былі ўважлівымі.

³⁹I Карун, i Фараон, i Гаман. Муса прыйшоў да іх з выразнымі зна¬камі, а яны заганарыліся на зямлі і не здолелі абыйсці Нас.

⁴⁰Кожнага Мы пакаралі за грэх. На некаторых з іх Мы наслалі ка¬менны дождж, іншых скасілі крыкам, іншых праглынула зямля, а яшчэ іншых Мы ўтапілі. Аллаг не зрабіў з імі няслушна – яны самі былі ня¬слушнымі да сябе.

⁴¹Тыя, якія бяруць сабе абаронцаў заміж Аллага, падобныя да па¬вука, які зрабіў сабе жыллё. Але кволае жыллё – жыллё павука. Калі б яны толькі ведалі.

⁴²Сапраўды, Аллаг ведае ўсіх, да каго яны звяртаюцца заміж Яго. Ён – Велічны, Мудры.

⁴³Такія прыпавесці Мы прыводзім людзям, але разумеюць іх толь¬кі ведаючыя.

⁴⁴Аллаг стварыў нябёсы і зямлю ў праўдзе. Сапраўды, у гэтым – знак для вернікаў.

⁴⁵Чытай тое, што было адкрыта табе з Пісання, і рабі малітву! Са¬праўды, малітва стрымлівае ад распусты і непрымальнага. Але ўзгад¬ванне Аллага – найважней, i Ён ведае, што вы робіце.

⁴⁶Калі вы спрачаецеся з людзьмі Пісання, дык рабіце гэта най¬лепшым чынам. Гэта не тычыцца тых з іх, якія няслушныя. Скажы: «Мы паверылі ў тое, што паслана нам, i ў тое, што паслана вам. Наш Бог i ваш Бог – адзін, i мы адданыя [мусульмане] Яму».

⁴⁷Так Мы паслалі табе Пісанне. Тыя, каму Мы даравалі Пісанне, вераць у яго. Ёсць сярод іх тыя, хто верыць у гэта. А адмаўляюць На¬шыя знакі толькі нявернiкi.

⁴⁸Раней ты не чытаў ніводнага пісання і не перапісваў яго сваёй правіцаю. Інакш прыхільнікаў хлусні ахапіў бы сумнеў.

⁴⁹дык не! Гэта – выразныя знакі ў грудзях тых, каму дадзена раз¬уменне. А адмаўляюць Нашыя знакі толькі няслушныя.

⁵⁰Яны кажуць: «Чаму не паслана яму знакаў ад Госпада ягонага?» Скажы: «знак – толькі ў Аллага. А я – толькі выразны засцерагальнік».

⁵¹Няўжо ім не дастаткова таго, што Мы паслалі табе Пісанне, якое ты ім чытаеш? Сапраўды, у гэтым – шчодрасць i напамін для вернікаў.

⁵²Скажы: «Аллага дастаткова ў якасці сведкі паміж вамі і мною. Ён ведае тое, што на нябёсах i на зямлі, а тыя, якія паверылі ў хлусню і не паверылі ў Аллага, абавязкова панясуць страты».

⁵³Яны просяць, каб ты паскорыў пакаранне. Калі б не ўсталяваны тэрмін, дык пакаранне ўжо прыйшло б да іх. Яно абавязкова прыйдзе да іх раптам, калі тыя і не адчуюць.

⁵⁴Яны просяць, каб ты паскорыў пакаранне. Сапраўды, пекла аба¬вязкова апануе нявернікаў.

⁵⁵У той дзень пакаранне пакрые іх згары ды з-пад ног. Ім скажу¬ць: «Паспрабуйце тое, што вы рабілі!»

⁵⁶о Мае вернікі рабы! Сапраўды, зямля Мая разлеглая. Таму па¬кланяйцеся Мне!

⁵⁷Кожная душа спазнае скананне, а потым вы паварочаецеся да Нас.

⁵⁸Тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, Мы абавязкова змесцім у пакоях раю, дзе цурчаць рэкі. Выдатнае ж узнагароджанне тым, якія робяць дабро,

⁵⁹маюць трыванне і спадзяюцца на свайго Госпада.

⁶⁰Колькі жывёлаў не здольныя зрабіць сабе запасаў. Аллаг над¬зяляе іх i вас. Ён – Усебачачы, Усеведаючы.

⁶¹Калі ты спытаеш іх: «Хто стварыў нябёсы і зямлю і скарыў сонца і месяц», дык яны абавязкова скажуць: «Аллаг». Як жа яны заблукалі.

⁶²Аллаг павялічвае і памяншае долю тым з рабоў Сваіх, каму па¬жадае. Сапраўды, Аллаг пра кожную рэч дасведчаны.

⁶³Калі ты спытаеш іх: «Хто пасылае з неба ваду і адхайвае зямлю пасля ейнага сканання?», дык яны абавязкова скажуць: «Аллаг!» Скажы: «Хвала Аллагу!» Але большасць з іх не разумее.

⁶⁴Жыццё ў гэтым свеце – толькі гульня і забава, а наступнае жыц-цё – сапраўднае. Калі б яны толькі ведалі!

⁶⁵Калі яны садзяцца на карабель, дык звяртаюцца да Аллага, шчы¬ра вызнаючы Ягоную веру. А калі Ён ратуе іх i выводзіць на сухазем’е, дык яны нанова робяцца паганымі.

⁶⁶Так яны прымеюць праявіць сваю няўдзячнасць за тое, што Мы ім даравалі, i атрымліваць асалоду ад дабротаў далей. Але хутка яны пазнаюць.

⁶⁷Няўжо яны не бачаць, што Мы зрабілі гэтую бажніцу бяспеч¬наю, а па-за ёй на людзей набягаюць? Няўжо яны вераць у хлусню і не вераць у Аллага?

⁶⁸Хто больш няслушны за таго, хто паклёпнічае на Аллага, ці лічы¬ць праўду за хлусню, калі тая прыйшла да яго? Хіба не ў пекле будзе прытулак для нявернікаў?!

⁶⁹А тых, якія змагаюцца дзеля Нас, Мы абавязкова павядзём На¬шымі шляхамі. Сапраўды, Аллаг з тымі, якія робяць дабро.