Al-Qasas

¹ Та. Сiн. Мім.

² Гэта – знакі выразнага Пісання.

³ Мы сапраўды прачытаем табе аповяд пра Мусу і Фараона – для вернікаў.

⁴ Сапраўды, Фараон заганарыўся на зямлі і падзяліў яе жыхароў на гурты. Адзін з іх ён рабіў кволым, забіваў іхных сыноў i пакідаў жы¬вымі іхных жанчын. Сапраўды, ён быў адным з тых, хто распаўсюдж¬ваў нелад на зямлі.

⁵ Мы пажадалі зрабіць ласку тым, якія былі пазбаўленыя моцы на зямлі, зрабіць іх правадырамі і спадчыннікамі,

⁶ зацвердзіць іх на зямлі і паказаць Фараону, Гаману і іхнаму вой¬ску тое, чаго яны пільнаваліся.

⁷ Мы адкрылі маці Мусы: «Кармі яго грудзьмі! А калі будзеш па¬лохацца за яго, дык кінь яго ў раку. Не палохайся і не сумуй, мы вер¬нем яго табе і зробім адным з пасланцоў».

⁸ Сям’я Фараона падабрала яго, каб ён стаў для іх непрыхільнікам i смуткам. Сапраўды, Фараон, Гаман і іхнае войска былі грэшнікамі.

⁹ Жонка Фараона сказала: «Асалода маіх i тваіх вачэй! Не забівай¬це яго! Магчыма, ён прынясе нам карысць ці мы возьмем яго за сына». Яны ні пра што не здагадваліся.

¹⁰Сэрца маці Мусы спусцела. Яна была гатовая адкрыцца, але Мы ўзмацнілі ейнае сэрца, каб яна заставалася верніцаю.

¹¹Яна сказала сястры Мусы: «Ідзі за ім». І назірала за ім здалёк, а яны ні пра што не здагадваліся.

¹²Раней Мы не дазволілі яму мець карміцельку, і яна сказала: «Ці па¬казаць вам сям’ю, якая дбацьме пра яго для вас i жадацьме яму дабра?»

¹³Так Мы вярнулі яго маці, каб суцешыць вочы ейныя, каб яна не сумавала і ведала, што абяцанка Аллага праўдзівая. Але большасць з іх не ведае.

¹⁴Калі ён дасягнуў паўналецця і сталасці, Мы даравалі яму муд¬расць i веды. Так Мы заахвочваем праведнікаў.

¹⁵Аднойчы ён увайшоў у горад, калі ягоныя жыхары былі няўваж¬лівыя. Там ён убачыў двух мужчын, якія біліся. Адзін быў з ягонага народа, а другі быў ворагам. Чалавек з ягонага народа папрасіў дапа¬могі супраць ворага, і Муса ўдарыў таго кулаком i забіў. Ён сказаў: «Гэта – адзін з учынкаў шатана. Сапраўды, ён відавочны вораг, які збівае са шляху».

¹⁶Ён сказаў: «Госпадзе! Я быў няслушным да сябе. Прабач мяне!» Ён прабачыў яго, бо ён – Прабачаючы, Міласэрны.

¹⁷Ён сказаў: «Госпадзе! Праз літасць, якую Ты выказаў да мяне, я ніколі не буду дапамагаць злачынцам».

¹⁸Ён увайшоў у горад раніцай, азіраючыся са сполахам. I раптам той, хто прасіў дапамогі напярэдадні, нанова папрасіў дапамагчы. Але Муса сказаў яму: «Ты сапраўды заблукаў».

¹⁹Калі ён пажадаў схапіць таго, хто быў іхным ворагам, той ска¬заў: «о Мусе! Няўжо ты жадаеш забіць мяне так, як учора забіў інша¬га чалавека? Ты прагнеш стаць тыранам на зямлі і не жадаеш быць тым, хто робіць дабро».

²⁰з ваколіц горада, спяшаючыся, прыбег чалавек. Ён сказаў: «о Мусе! Набліжаныя [да Фараона] змаўляюцца забіць цябе. Бяжы ад¬сюль. Я жадаю табе дабра».

²¹І пайшоў Муса адтуль, са сполахам агледзеўся і сказаў: Госпад¬зе! Калі жадаеш, прымееш ачысціць мяне. Выратуй мяне ад няслуш-ных людзей.

²²Калі ён прыйшоў да Мад’яну, ён сказаў: магчыма, Госпад пака¬жа мне правільны шлях,

²³калі ён прыйшоў да калодзежа ў Мад’яне, убачыў гурт людзей, якія паілі худобу, і дзвюх жанчын, якія адварочвалі статак. [Муса] спы¬таў: «Што з вамі?» Яны адказалі: «Мы не прымеем паіць жывёлаў, па¬куль іншыя пастухі не сыдуць. А наш бацька вельмі стары».

²⁴Ён напаіў для іх худобу, а потым пайшоў у цень і сказаў: «Госпад¬зе! Мне трэба ўсялякае дабро, якое Ты дасі мне.

²⁵І вось, адна з дзвюх жанчын прыйшла да яго з сорамам і сказа¬ла: бацька мой кліча цябе каб падзякаваць за тое, што ты напаіў худо¬бу, і калі ён сышоў і расказаў сваю гісторыю, ён сказаў: «Не палохай¬ся, ты выратаваўся ад няслушных людзей».

²⁶Адна з двох жанчын сказала: «Бацька наш! згадзі яго на працу. Сапраўды, найлепшым, каго ты згодзіш, будзе моцны і варты даверу чалавек».

²⁷Ён адказаў: «Я жадаю каб ты пабраўся з адной з маіх дачок – пры ўмове, што ты ноймешся да мяне на восем гадоў. І калі ты адпрацуеш усе дзесяць, дык гэта залежыцьме толькі ад твайго жадання. Я не жа¬даю абцяжарваць цябе. Ты ўбачыш, калі пажадае Аллаг, што я – адзін з праведнікаў».

²⁸І сказаў [Муса]: «Няхай так і будзе паміж намі. Які б з двох тэр¬мінаў я ні выканаў, няхай мяне не прымушаюць. Аллаг – даручнік таго, што мы кажам».

²⁹Калі Муса адбыў тэрмін і выправіўся са сваёй сям’ёй у дарогу, ён заўважыў пажар на схіле пагорка і сказаў: «Пачакайце тут, я заўважыў агонь. Я прынясу вам навіны ці падпалены асмалак адтуль, каб вы маглі агрэцца».

³⁰І калі ён наблізіўся, яго заклікалі з правага боку даліны, з блаславёнага месца, дзе расло дрэва: «о Мусе! Сапраўды, Я – Аллаг, Госпад светаў!

³¹Рынь свой кій». Калі ён убачыў, што ён выгінаецца, як змяя, ён кінуўся назад і не вярнуўся. «о Мусе! Вяртайся і не палохайся, ты ў бяспецы.

³²Пакладзі сваю руку ў заўлонне, і ты знойдзеш яе чыстай, без пля¬маў. Прыцісні руку да сябе, каб не было сполаху. Гэта – два доказы ад Госпада твайго Фараону і ягоным набліжаным. Сапраўды, яны – непа¬корлівыя людзі».

³³Той сказаў: «Госпадзе! Я забіў аднаго з іх, і я палохаюся, што яны заб’юць мяне.

³⁴А мой брат Гарун больш красамоўны за мяне. Пашлі яго са мной у якасці памагатага, каб сцвердзіць мае словы. Сапраўды, я палохаю-ся, што яны палічаць мяне хлусам».

³⁵Аллаг сказаў: «Мы ўмацуем тваю правіцу тваім братам і дамо вам абодвум доказ, каб яны не змаглі пашкодзіць вам. Вы і вашыя пас¬лядоўнікі атрымаюць перамогу з Нашымі знакамі».

³⁶Калі Муса прыйшоў з Нашымі выразнымі знакамі, яму сказалі: «Гэта ўсяго толькі прыдуманае чараўніцтва. Мы не чулі нічога падоб-нага ад нашых продкаў».

³⁷Муса сказаў: «Мой Госпад ведае лепей тых, хто прыйшоў з [са-праўдным] кіраўніцтвам ад Яго і хто мецьме поспех у наступным жыц¬ці. Сапраўды, не здабудуць поспеху прыгнятальнікі.

³⁸І сказаў Фараон: «о магнацтва! Не ведаю я для вас ніякага бога, апроч мяне. І ўпалі мне, о Гамане, агонь над глінаю і збудуй для мяне вежу: мабыць, я ўзнімуся да бога Мусы. І, сапраўды, я думаю, што ён з ліку хлусаў».

³⁹Ён і ягоная армія без усялякага права заганарыліся на зямлі. Яны думалі, што не паварочаюцца да нас.

⁴⁰Мы схапілі яго з войскам і ўтапілі ў моры. Паглядзіце на канец непакорлівых.

⁴¹Мы зрабілі іх правадырамі, якія заклікаюць да агню. Не дапамо¬гуць ім у дзень Адраджэння.

⁴²Мы зрабілі так, каб праклён пераследваў іх у гэтым свеце, а ў дзень Адраджэння яны будуць сярод адлеглых.

⁴³знішчыўшы першыя пакаленні, Мы даравалі Мусе Пісанне як выразнае навучанне для людзей, просты шлях i літасць – магчыма, яны задумаюцца.

⁴⁴Цябе не было на заходнім схіле гары, калі Мы ўсталявалі для Мусы Наш загад, i цябе не было сярод сведкаў гэтага.

⁴⁵Але Мы стварылі іншыя пакаленні. доўгім апынуўся іхны тэр¬мін. Цябе не было сярод жыхароў Мад’яну, калі мы чыталі ім Нашыя знакі, але там былі пасланцы.

⁴⁶Цябе не было на схіле гары, калі Мы заклікалі, але гэта – літас¬ць ад Госпада твайго, каб ты засцерагаў народ, да якога раней не пры¬ходзіў засцерагальнік – магчыма, яны задумаюцца.

⁴⁷Калі б так не было, а іх спасцігла ліха за тое, што яны падрыхта¬валі сваімі рукамі, дык яны б сказалі: «Госпадзе наш! Чаму Ты не паслаў да нас пасланца, каб мы пайшлі за Тваімі знакамі і былі б аднымі з вер¬нікаў?»

⁴⁸Калі да іх прыйшла праўда ад Нас, яны сказалі: «Чаму яму не дад¬зена тое, што дадзена Мусе?» Хіба яны не выявілі няверы да таго, што было дадзена Мусе раней? Яны кажуць: «два чараўніцтва, якія пад¬трымліваюць адно да аднаго». I яшчэ кажуць: «Мы не верым у гэта ўсё».

⁴⁹Скажы: «Калі вы праўдзівыя, дык прынясіце такое пісанне ад Ал¬лага, якое будзе больш правільным за гэтыя два – тагды я пайду за ім».

⁵⁰А калі яны не дадуць табе адказу, дык ведай, што яны толькі іду¬ць за сваімі прыхільнасцямі. А хто заблукаў мацней за таго, хто ідзе за сваімі прыхільнасцямі без усялякага кіраўніцтва ад Аллага? Сапраў¬ды, Аллаг не вядзе простым шляхам няслушных людзей.

⁵¹Мы данеслі да іх слова, каб яны маглі задумацца.

⁵²Тыя, каму Мы даравалі Пісанне раней, вераць у яго.

⁵³Калі ім чытаюць яго, яны кажуць: «Мы паверылі ў яго! Гэта – праўда ад Госпада нашага. Мы яшчэ раней былі аддадзеныя Яму».

⁵⁴за сваё трыванне яны атрымаюць дубальтовую ўзнагароду. Яны адхіляюць ліха дабром i ахвяруюць з таго, чым Мы надзялілі іх.

⁵⁵Калі яны чуюць марныя размовы, дык адхінаюцца ад іх i кажу¬ць: «Нам – нашыя ўчынкі, а вам – вашыя ўчынкі. Мір вам! Мы не жа¬даем ісці шляхам невукаў».

⁵⁶Сапраўды, ты не здолееш накіраваць на просты шлях тых, каго любіш, і Аллаг вядзе простым шляхам, каго пажадае. I Ён лепш ведае тых, хто ідзе простым шляхам.

⁵⁷Яны сказалі: «Калі мы пойдзем тваім простым шляхам разам з табою, нас выганяць з нашае зямлі». Хіба Мы не замацавалі за імі бяс¬печнае святыні, куды прыносяць плён рознага выгляду як долю ад Нас? Але большасць з іх не ведае.

⁵⁸Колькі паселішчаў, якія цешыліся сваімі зямнымі багаццямі, мы знішчылі. Вось іхнае жытло, у якому пасля іх амаль ніхто не жыве. Гэта ўсё атрымалі ў спадчыну Мы.

⁵⁹Твой Госпад не знішчаў ніводнага паселішча, пакуль не пасылаў у самае галоўнае пасланца, які чытаў ім Нашыя знакі. I Мы не зніш¬чалі паселішча, калі ягоныя жыхары ні былі прыгнятальнікамі.

⁶⁰Усё, што вам дадзена – асалода зямнога жыцця і ягоныя ўпры¬гажэнні. Тое, што ў Аллага – найлепш і больш даўгавечнае. Няўжо вы не разумееце?

⁶¹Няўжо той, каму Мы далі выдатную абяцанку, з якою ён сустрэ¬нецца, падобен да таго, каму Мы дазволілі атрымліваць асалоду ад да¬бротаў зямнога жыцця і які ў дзень Адраджэння будзе пакараны?

⁶²У той дзень Ён пакліча іх i спытае: «дзе ж тыя сутаварышы, пра якіх вы сцвярджалі?»

⁶³Скажуць тыя, над кім спраўдзілася слова: «Госпадзе наш! Вось тыя, каго мы адхілілі са шляху. Мы збілі са шляху іх таксама, як раней адхіліліся самі. Мы выракаемся ад іх перад Табою. Яны пакланяліся не нам».

⁶⁴I скажуць: «Клічце сваіх саўдзельнікаў-стодаў». Яны паклічуць іх, але не пачуюць адказу і ўбачаць пакаранне. Калі б яны ішлі простым шляхам.

⁶⁵У той дзень ён пакліча іх i спытае: «Што вы адказалі пасланцам?»

⁶⁶У той дзень усе весткі будуць схаваныя ад іх, i яны не здолеюць распытаць адно аднаго.

⁶⁷А той, хто павініўся і рабіў дабро, магчыма, будзе мець поспех.

⁶⁸Твой Госпад стварае, што пажадае, і абірае, але яны не маюць выбару. Усячысты Аллаг i Вышэйшы за тое, што дадаюць Яму ў па¬кланенні.

⁶⁹Твой Госпад ведае, што хаваецца ў іхных грудзях, i тое, што яны адкрываюць.

⁷⁰Ён – Аллаг, няма бога, апроч Яго. Яму належыць слава ў жыцці першым і жыцці наступным. Ён вырашае, i да Яго вы паварочаецеся.

⁷¹Скажы: «Як вы лічыце, калі Аллаг падоўжыць вам ноч да дня Адраджэння, дык які бог, апроч Аллага, прынясе вам святло? Няўжо вы не чуеце?»

⁷²Скажы: «Як вы лічыце, калі Аллаг падоўжыць вам дзень да дня Адраджэння, дык які бог, апроч Аллага, прынясе вам ноч, каб вы ма¬глі адпачыць у гэты час? Няўжо вы не бачыце?»

⁷³з літасці Сваёй Ён стварыў для вас ноч i дзень, каб вы маглі ад¬пачываць і шукаць Ягонае шчодрасці – магчыма, вы будзеце ўдзячныя.

⁷⁴У той дзень ён пакліча іх i спытае: «дзе ж тыя сутаварышы, пра якіх вы сцвярджалі?»

⁷⁵Мы возьмем сведку з кожнае суполкі і скажам: «Прывядзіце ваш доказ». Тагды яны даведаюцца, што праўда належыць Аллагу. Пакіну¬ць іх тыя, каго яны прыдумлялі.

⁷⁶Сапраўды, Гарун паходзіў з народа Мусы, але прыгнятаў гэтых людзей. Мы даравалі яму столькі скарбаў, што ключы ад іх былі цяж¬кія нават для гурту асілкаў. Вось ягоны народ сказаў яму: «Не ганары¬ся! Сапраўды, Аллаг не любіць тых, хто ганарыцца.

⁷⁷Карыстаючыся тым, што дараваў табе Аллаг, шукай наступнага жыцця, але не забывайся на сваю долю ў зямным жыцці. Рабі дабро – так, як зрабіў з табою Аллаг, i не імкніся распаўсюджваць нелад на зям¬лі. Сапраўды, Аллаг не любіць тых хто распаўсюджвае нелад».

⁷⁸Той адказаў: «Гэта ўсё дадзена мне дзякуючы маім ведам». Няўжо ён не ведаў, што Аллаг яшчэ раней знішчыў іншыя пакаленні, якія былі нашмат магутней за ягоную моц і мелі большы дастатак. Грэшнікаў на¬ват не будуць распытваць пра іхныя грахі.

⁷⁹Вось Карун, надзеўшы ўпрыгажэнні, выйшаў да свайго народа. Тыя, якія жадалі дабротаў зямнога жыцця, сказалі: «Калі б у нас было тое, што дадзена Каруну! Сапраўды, ён мае вялікую долю».

⁸⁰А тыя, якім было дадзена разуменне, сказалі: «Гора вам! Узнага¬роджанне Аллага лепш для тых, хто паверыў i рабіў дабро. Але атры¬маюць яго толькі трывучыя».

⁸¹Мы загадалі зямлі паглынуць яго разам з жыллём. У яго не было прыхільнікаў, якія маглі б дапамагчы яму заміж Аллага, i ён сам не прымеў дапамагчы сабе.

⁸²А тыя, якія ўчора жадалі апынуцца на ягоным месцы, раніцай сказалі: «Вось гэта так. Аллаг павялічвае і памяншае долю тым з рабоў Сваіх, каму пажадае. Калі б не літасць Аллага, дык Ён загадаў бы зям¬лі паглынуць і нас. Вось гэта так. Нявернікі не мецьмуць поспеху».

⁸³Апошнюю мясціну Мы падрыхтавалі для тых, хто не жадае га¬нарыцца на зямлі і распаўсюджваць нелад. А лепшае выйсце толькі для збожных.

⁸⁴Хто прыйдзе з добрым учынкам, атрымае лепш за яго. А хто прыйдзе з дрэнным учынкам, дык тым, якія рабілі ліха, адплата толь¬кі за тое, што яны рабілі.

⁸⁵Сапраўды, Той, Хто зрабіў абавязковым для цябе гэты Каран [прытрымлівацца яго і паведамляць], абавязкова верне цябе ў месца вяртання. Скажы: «Мой Госпад лепш ведае, хто прыняў просты шлях, а хто знаходзіцца ў відавочнай аблудзе».

⁸⁶Ты не чакаў, што табе будзе дадзена Пісанне, але такая літасць ад Госпада твайго. Таму ніколі не падтрымлівай нявернікаў.

⁸⁷Няхай яны не адхіляць цябе ад знакаў Аллага пасля таго, як яны былі пасланыя табе. заклікай да Госпада свайго і не будзь адным з па¬ганаў.

⁸⁸I не схіляйся да іншага бога заміж Аллага, бо няма бога, апроч Яго. Кожная рэч загіне, апроч Яго. Яму належыць пастанова, і да Яго вяртанне.