Adh-Dhariyat

¹Sumpa[1] man sa mga [hanging] tagapagpalipad sa pagpapalipad [ng alikabok],

²saka sa mga [ulap na] tagapagdala ng lulan [na tubig],

³at sa mga [daong na] tagapaglayag nang magaan,

⁴saka sa mga [anghel na] tagapagbahagi ng nauukol,

⁵tunay na ang ipinangangako sa inyo ay talagang tapat,

⁶at tunay na ang Pagtutumbas ay talagang magaganap!

⁷Sumpa man sa langit na may mga daanan,

⁸tunay na kayo ay talagang nasa isang pagsasabing nagkakaiba [tungkol sa Qur’ān na ito].

⁹Nalilinlang palayo rito [sa Qur’ān] ang sinumang nalinlang.

¹⁰Napahamak ang mga palasapantaha,

¹¹na sila sa isang pagkalubog [sa kamangmangan] ay mga nakaliligta.

¹²Nagtatanong sila: “Kailan ang Araw ng Pagtutumbas?”

¹³[Ito ay] sa araw na sila sa ibabaw ng Apoy ay sinisilaban.

¹⁴Lasapin ninyo ang pagsilab sa inyo; ito ay ang dati ninyong minamadali!

¹⁵Tunay na ang mga tagapangilag magkasala ay nasa mga hardin at mga bukal,

¹⁶habang mga kumukuha ng anumang ibinigay sa kanila ng Panginoon nila. Tunay na sila dati bago niyon ay mga tagagawa ng maganda.

¹⁷Sila dati ay kaunti mula sa gabi ang iniidlip.[2]

¹⁸Sa mga huling bahagi ng gabi, sila ay humihingi ng tawad [kay Allāh].

¹⁹Sa mga yaman nila ay may karapatan para sa nanghihingi at napagkakaitan.[3] [na hindi nanghihingi].

²⁰Sa lupa ay may mga tanda para sa mga nakatitiyak,

²¹at sa mga sarili ninyo. Kaya hindi ba kayo nakakikita?

²²Sa langit ay ang panustos ninyo at ang ipinangangako sa inyo.

²³Kaya sumpa man sa Panginoon ng langit at lupa, tunay na ito ay talagang katotohanan tulad ng [katotohanan na] kayo ay bumibigkas [niyon].

²⁴Dumating kaya sa iyo ang salaysay ng mga panauhin ni Abraham, na mga pinarangalan?

²⁵Noong pumasok sila [na mga anghel] sa kanya saka nagsabi sila ng kapayapaan ay nagsabi naman siya: “Kapayapaan, mga taong di-kilala.”

²⁶Kaya tumalilis siya sa mag-anak niya, saka naghatid ng isang [inihaw na] guyang mataba.

²⁷Kaya naglapit siya nito sa kanila; nagsabi siya: “Hindi ba kayo kakain?”

²⁸Kaya nakadama siya mula sa kanila ng pangangamba. Nagsabi sila: “Huwag kang mangamba.” Nagbalita sila ng nakagagalak sa kanya hinggil sa [pagsilang ni Isaac na] isang batang lalaking maalam.

²⁹Kaya lumapit ang maybahay niya habang nasa paghihiyaw [sa tuwa] saka tinampal nito ang mukha nito [sa pagtataka] at nagsabi: “Matandang babaing baog [ako]!”

³⁰Nagsabi sila: “Gayon nagsabi ng Panginoon mo; tunay na Siya ay ang Marunong, ang Maalam.”

³¹Nagsabi [si Abraham]: “Kaya ano ang sadya ninyo, O mga isinugo?”

³²Nagsabi sila: “Tunay na kami ay isinugo sa mga taong salarin,[4]

³³upang magsugo kami sa kanila ng mga batong yari sa luwad,

³⁴tinatakan buhat sa Panginoon mo na para sa mga nagpapakalabis.”

³⁵Kaya nagpalabas Kami ng sinumang dati ay naroon [sa mga lungsod] kabilang sa mga mananampalataya.

³⁶Ngunit wala kaming natagpuan doon maliban sa isang sambahayan ng mga Muslim.[5]

³⁷Nag-iwan Kami roon ng isang tanda para sa mga nangangamba sa pagdurusang masakit.

³⁸Kay Moises [ay may tanda] noong nagsugo Kami sa kanya kay Paraon kalakip ng isang katunayang malinaw.

³⁹Ngunit tumalikod siya[6] kasabay ng kampon niya at nagsabi [tungkol kay Moises]: “Manggagaway o baliw.”

⁴⁰Kaya kinuha Namin siya at ang mga kawal niya saka itinapon Namin sila sa dagat habang siya ay masisisi.

⁴¹Sa [liping] `Ād [ay may tanda] noong nagsugo Kami sa kanila ng hanging mapanira.

⁴²Hindi ito nagpapabaya ng anumang bagay na pinuntahan nito malibang ginawa nito iyon gaya ng nalansag.

⁴³Sa [liping] Thamūd [ay may tanda] noong sinabi sa kanila: “Magpakatamasa kayo hanggang sa pansamantala.”

⁴⁴Ngunit nagpakasutil sila sa utos ng Panginoon nila kaya dumaklot sa kanila ang lintik habang sila ay nakatingin.

⁴⁵Kaya hindi sila nakakaya ng pagtayo at hindi sila dati mga naiaadya.

⁴⁶[Nagpahamak Kami] sa mga kababayan ni Noe bago pa niyan; tunay na sila dati ay mga taong suwail.

⁴⁷Ang langit ay ipinatayo Namin ito sa pamamagitan ng kapangyarihan at tunay na Kami ay talagang tagapagpalawak [nito].

⁴⁸Ang lupa ay inilatag Namin ito, saka kay inam na tagapaghimlay [Kami].

⁴⁹Mula sa bawat bagay ay lumikha kami ng magkapares, nang sa gayon kayo ay magsasaalaala [ng kakayahan ni Allāh].

⁵⁰Kaya tumakas kayo patungo kay Allāh; tunay na ako para sa inyo laban dito ay isang mapagbabalang malinaw.

⁵¹Huwag kayong gumawa kasama kay Allāh ng isang diyos na iba pa; tunay na ako para sa inyo laban dito ay isang mapagbabalang malinaw.

⁵²Gayon din, walang pumunta sa mga [tao] bago pa nila na isang sugo [mula kay Allāh] malibang nagsabi sila: “Isang manggagaway o isang sinapian.”

⁵³Nagtagubilinan ba sila hinggil dito? Bagkus sila ay mga taong tagapagmalabis.

⁵⁴Kaya tumalikod ka palayo sa kanila sapagkat ikaw ay hindi masisisi.[7]

⁵⁵Magpaalaala ka [nang tuluy-tuloy] sapagkat tunay na ang paalaala ay nagpapakinabang sa mga mananampalataya.

⁵⁶Hindi Ako lumikha ng jinn at tao kundi upang sumamba sila sa Akin.

⁵⁷Hindi Ako nagnanais mula sa kanila ng anumang panustos at hindi Ako nagnanais na magpakain sila sa Akin.

⁵⁸Tunay na si Allāh ay ang Palatustos, ang May Lakas, ang Matibay.

⁵⁹Saka tunay na ukol sa mga lumabag sa katarungan[8] ay mga pagkakasalang tulad ng mga pagkakasala ng mga [sinaunang] kasamahan nila, kaya huwag silang magmadali sa Akin.

⁶⁰Kaya kapighatian ay ukol sa mga tumangging sumampalataya, mula sa araw nila ipinangangako sa kanila.