Al-Haqqah

الحاقة

The Inevitable • 52 ayahs • Meccan

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

ٱلۡحَآقَّةُ﴿١﴾

1[Рӯзи] Воқеъшуданӣ [растохез]

مَا ٱلۡحَآقَّةُ﴿٢﴾

2Он воқеъшуданӣ чист?

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحَآقَّةُ﴿٣﴾

3Ва ту чи донӣ он воқеъшуданӣ чист [ва чи гуна аст]?

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ وَعَادُۢ بِٱلۡقَارِعَةِ﴿٤﴾

4[Қавми] Самуд ва [қавми] Од [қиёмати] дарҳамкӯбандаро такзиб карданд

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهۡلِكُواْ بِٱلطَّاغِيَةِ﴿٥﴾

5Ва аммо [қавми] Самуд ба бонги саҳмгин ҳалок шуданд

وَأَمَّا عَادٞ فَأُهۡلِكُواْ بِرِيحٖ صَرۡصَرٍ عَاتِيَةٖ﴿٦﴾

6Ва аммо [қавми] Од бо тундбоде саркаш ва сард ба ҳалокат расиданд

سَخَّرَهَا عَلَيۡهِمۡ سَبۡعَ لَيَالٖ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومٗاۖ فَتَرَى ٱلۡقَوۡمَ فِيهَا صَرۡعَىٰ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلٍ خَاوِيَةٖ﴿٧﴾

7[Аллоҳ таоло] ҳафт шабу ҳафт рӯз паёпай он [азоб]-ро бар онҳо мусаллат намуд. Пас, [агар он ҷо будӣ] [он] қавмро [дар асари он тундбод] монанди танаҳои пӯсидаи дарахтони хурмо бар замин афтода [ва ҳалокшуда] медидӣ

فَهَلۡ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٖ﴿٨﴾

8Пас, оё аз онҳо касеро мебинӣ, ки боқӣ монда бошад?

وَجَآءَ فِرۡعَوۡنُ وَمَن قَبۡلَهُۥ وَٱلۡمُؤۡتَفِكَٰتُ بِٱلۡخَاطِئَةِ﴿٩﴾

9Ва Фиръавну касоне, ки пеш аз ӯ буданд ва [мардуми] шаҳрҳои вайроншудаи [қавми Лут] муртакиби гуноҳони [бузург] шуданд

فَعَصَوۡاْ رَسُولَ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَهُمۡ أَخۡذَةٗ رَّابِيَةً﴿١٠﴾

10Пас, онҳо аз [фармони] фиристодаи Парвардигорашон сарпечӣ карданд, он гоҳ [Аллоҳ таоло] ононро ба азоби сахте гирифтор кард

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلۡمَآءُ حَمَلۡنَٰكُمۡ فِي ٱلۡجَارِيَةِ﴿١١﴾

11Ҳангоме ки об туғён кард, Мо шуморо дар киштӣ савор кардем

لِنَجۡعَلَهَا لَكُمۡ تَذۡكِرَةٗ وَتَعِيَهَآ أُذُنٞ وَٰعِيَةٞ﴿١٢﴾

12То панде барои шумо қарор диҳем ва гӯшҳои шунаво онро бишнаванд ва ба ёд биспоранд

فَإِذَا نُفِخَ فِي ٱلصُّورِ نَفۡخَةٞ وَٰحِدَةٞ﴿١٣﴾

13Пас, он гоҳ ки як бор дар сур дамида шавад

وَحُمِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةٗ وَٰحِدَةٗ﴿١٤﴾

14Ва замину кӯҳҳо аз ҷо канда шуда ва якбора дарҳам кӯбида [ва муталошӣ] шаванд

فَيَوۡمَئِذٖ وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ﴿١٥﴾

15Дар он рӯз воқеаи [азими] қиёмат ба вуқуъ] мепайвандад

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِيَ يَوۡمَئِذٖ وَاهِيَةٞ﴿١٦﴾

16Ва осмон шикофта мешавад ва дар он рӯз суст мегардад [ва фурӯ мерезад]

وَٱلۡمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرۡجَآئِهَاۚ وَيَحۡمِلُ عَرۡشَ رَبِّكَ فَوۡقَهُمۡ يَوۡمَئِذٖ ثَمَٰنِيَةٞ﴿١٧﴾

17Ва фариштагон бар канораҳои он [осмон] қарор мегиранд ва он рӯз ҳашт [фаришта] арши Парвардигоратро бар сари худ ҳамл мекунанд

يَوۡمَئِذٖ تُعۡرَضُونَ لَا تَخۡفَىٰ مِنكُمۡ خَافِيَةٞ﴿١٨﴾

18Дар он рӯз шумо [ҳамагӣ барои ҳисобрасӣ ба пешгоҳи Аллоҳ таоло] арза мешавед ва ҳеҷ чиз аз [корҳои] шумо пинҳон нахоҳад монд

فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقۡرَءُواْ كِتَٰبِيَهۡ﴿١٩﴾

19Аммо касе, ки номаи [аъмолаш]-ро ба дасти росташ диҳанд, мегӯяд: «Биёед, нома [-и аъмол] -и маро бихонед

إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَٰقٍ حِسَابِيَهۡ﴿٢٠﴾

20Ман яқин доштам, ки бо ҳисоб [-и аъмол]-и худ мувоҷеҳ хоҳам шуд»

فَهُوَ فِي عِيشَةٖ رَّاضِيَةٖ﴿٢١﴾

21Пас, ӯ дар як зиндагии писандида [ва ризоятбахш] хоҳад буд

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٖ﴿٢٢﴾

22Дар биҳиште барин

قُطُوفُهَا دَانِيَةٞ﴿٢٣﴾

23Ки меваҳояш [барои чидан] дар дастрас аст

كُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ هَنِيٓـَٔۢا بِمَآ أَسۡلَفۡتُمۡ فِي ٱلۡأَيَّامِ ٱلۡخَالِيَةِ﴿٢٤﴾

24[Ва ба онҳо гуфта мешавад]: «Ба [хотири] он чи дар айёми гузашта пеш фиристодаед, бихӯред ва биёшомед, гувороятон бод»

وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي لَمۡ أُوتَ كِتَٰبِيَهۡ﴿٢٥﴾

25Ва аммо касе, ки нома [-и аъмол]-ашро ба дасти чапаш диҳанд, мегӯяд: «Эй кош, ҳаргиз нома [-и аъмол] - амро ба ман намедоданд

وَلَمۡ أَدۡرِ مَا حِسَابِيَهۡ﴿٢٦﴾

26Ва намедонистам, ҳисобам чист!

يَٰلَيۡتَهَا كَانَتِ ٱلۡقَاضِيَةَ﴿٢٧﴾

27Эй кош, [бо марг] ҳама чиз тамом мешуд [ва поёни кор буд]!

مَآ أَغۡنَىٰ عَنِّي مَالِيَهۡۜ﴿٢٨﴾

28Молу дороиям маро бениёз накард [ва суде набахшид]

هَلَكَ عَنِّي سُلۡطَٰنِيَهۡ﴿٢٩﴾

29Қудрату фармонравоиям [низ] аз [дасти] ман рафт [ва ба куллӣ нобуд шуд]»

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ﴿٣٠﴾

30[Ба фариштагон гуфта мешавад] «Ӯро бигиред ва дар банду занҷир кунед

ثُمَّ ٱلۡجَحِيمَ صَلُّوهُ﴿٣١﴾

31Сипас ӯро ба [оташи] дузах бияфканед.

ثُمَّ فِي سِلۡسِلَةٖ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعٗا فَٱسۡلُكُوهُ﴿٣٢﴾

32Он гоҳ вайро дар занҷире бибандед, ки тӯлаш ҳафтод зироъ аст

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ ٱلۡعَظِيمِ﴿٣٣﴾

33Бе гумон, ӯ ҳаргиз ба Аллоҳи бузург имон намеовард

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ﴿٣٤﴾

34Ва ҳаргиз [мардумро] бар таом додани бенаво[-ён] ташвиқ намекард

فَلَيۡسَ لَهُ ٱلۡيَوۡمَ هَٰهُنَا حَمِيمٞ﴿٣٥﴾

35Пас, имрӯз дар ин ҷо дӯсти самимӣ [ва меҳрубоне] надорад [ки ёриаш кунад]

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنۡ غِسۡلِينٖ﴿٣٦﴾

36Ва ғизое ба ҷуз чирку хун надорад

لَّا يَأۡكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلۡخَٰطِـُٔونَ﴿٣٧﴾

37[Ғизое, ки] Ҷуз гунаҳгорон онро намехӯранд»

فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَا تُبۡصِرُونَ﴿٣٨﴾

38Пас, савганд ба он чи мебинед

وَمَا لَا تُبۡصِرُونَ﴿٣٩﴾

39Ва ба он чи намебинед

إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولٖ كَرِيمٖ﴿٤٠﴾

40Бе тардид, ин [Қуръон сухани Аллоҳ таоло аст, ки иблоғаш ба паёмбар бар уҳдаи] фиристодаи бузургвор [Ҷабраил] аст

وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَاعِرٖۚ قَلِيلٗا مَّا تُؤۡمِنُونَ﴿٤١﴾

41Ва инҳо гуфтори шоире нест, [аммо шумо кофирон] камтар имон меоваред

وَلَا بِقَوۡلِ كَاهِنٖۚ قَلِيلٗا مَّا تَذَكَّرُونَ﴿٤٢﴾

42Ва [низ] гуфтори коҳине нест, [аммо шумо] камтар панд мегиред.

تَنزِيلٞ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ﴿٤٣﴾

43Аз сӯйи Парвардигори ҷаҳониён нозил шудааст

وَلَوۡ تَقَوَّلَ عَلَيۡنَا بَعۡضَ ٱلۡأَقَاوِيلِ﴿٤٤﴾

44Ва агар [паёмбар] суханон [-и дурӯғ] бар Мо мебаст

لَأَخَذۡنَا مِنۡهُ بِٱلۡيَمِينِ﴿٤٥﴾

45Мусалламан, Мо дасти рости ӯро мегирифтем

ثُمَّ لَقَطَعۡنَا مِنۡهُ ٱلۡوَتِينَ﴿٤٦﴾

46Сипас [шоҳ] раги қалбашро қатъ мекардем

فَمَا مِنكُم مِّنۡ أَحَدٍ عَنۡهُ حَٰجِزِينَ﴿٤٧﴾

47Ва ҳеҷ як аз шумо наметавонист монеъ [-и азоб]-и ӯ гардад

وَإِنَّهُۥ لَتَذۡكِرَةٞ لِّلۡمُتَّقِينَ﴿٤٨﴾

48Яқинан, ин [Қуръон] панду тазкире барои парҳезкорон аст

وَإِنَّا لَنَعۡلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ﴿٤٩﴾

49Ва Мо яқинан, медонем, ки бархе аз шумо такзибкунандагон [-и ин каломи илоҳӣ] ҳастед

وَإِنَّهُۥ لَحَسۡرَةٌ عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ﴿٥٠﴾

50Ва ҳамоно ин [Қуръон] бар кофирон мояи ҳасрату надомат аст

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلۡيَقِينِ﴿٥١﴾

51Ва бе гумон, ин [Қуръон] ҳақиқати ростин аст

فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ﴿٥٢﴾

52Пас, [эй паёмбар] бо [зикри] номи Парвардигори бузургат [Ӯро] тасбеҳ гӯй

← Al-QalamAl-Ma'arij→

RELATED SURAHS

52

At-Tur

The Mount

7

Al-A'raf

The Heights

22

Al-Hajj

The Pilgrimage

1

Al-Fatiha

The Opening

Browse all 114 surahs