'Abasa

عبس

He Frowned42 ayahsMeccan

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ﴿١

1روی ترش کرد و اعراض نمود.

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ﴿٢

2به این که نزد او نابینا آمد.

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ﴿٣

3و تو چه دانی که او شاید در پی پاکی باشد.

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ﴿٤

4یا پند گیرد، پس آن پند به او سودی رساند.

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ﴿٥

5اما کسی که خود را بی‌نیاز می‌داند.

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ﴿٦

6پس تو در پی او شدی؟

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ﴿٧

7و اگر او (شخص بی‌نیاز) پاک هم نشود، گناهی بر تو نیست.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ﴿٨

8و اما کسی که شتابان نزد او آمد.

وَهُوَ يَخۡشَىٰ﴿٩

9در حالی که (از الله) می‌ترسید.

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ﴿١٠

10پس تو (به دیگران مشغول شده) از وی روی‌گردان می‌شوی.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ﴿١١

11چنین نیست (که آن‌ها می‌پندارند) یقیناً قرآن وسیله‌ای پند است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ﴿١٢

12پس هرکس (پند) بخواهد باید آن را یاد کند.

فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ﴿١٣

13(همانا آیات قرآن) در صحیفه‌های قدرمند درج و محفوظ است.

مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ﴿١٤

14که بلندمرتبه و پاکیزه است.

بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ﴿١٥

15به دستِ نویسندگان.

كِرَامِۭ بَرَرَةٖ﴿١٦

16بزرگوار و نیک‌کردار.

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ﴿١٧

17مرگ بر این انسان (کافر و سرکش)، چه ناشکر است!

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ﴿١٨

18(دقت نکرده که) الله او را از چه چیز آفریده است؟

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ﴿١٩

19از نطفه (قطرۀ منی در رحم مادر) او را آفرید، پس (اندازۀ ماندن او در رحم مادر را) مقرر کرد.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ﴿٢٠

20باز راه را برای او آسان گردانید.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ﴿٢١

21باز (بعد از پایان‌یافتن عمر) او را می‌میراند و در قبر می‌نهد.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ﴿٢٢

22باز هر وقتی که بخواهد او را زنده می‌کند.

كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ﴿٢٣

23نه! آنچه را که به او فرمان داده بود انجام نداد.

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ﴿٢٤

24پس باید انسان به غذای خود بنگرد.

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا﴿٢٥

25(که) ما آب را به فراوانی فرو ریختیم.

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا﴿٢٦

26باز زمین را به خوبی شگافتیم.

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا﴿٢٧

27پس در زمین دانه‌ها را رویانیدیم.

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا﴿٢٨

28و (درخت‌های) انگور و سبزیجات را.

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا﴿٢٩

29و (درخت‌های) زیتون و خرما را.

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا﴿٣٠

30و باغ‌های پر درخت را.

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا﴿٣١

31و میوه‌ها و علف‌زارها (چراگاه‌ها) را.

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ﴿٣٢

32(این همه را آفریدیم) برای نفع شما و حیواناتِ شما.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ﴿٣٣

33پس چون آواز سخت و هولناک (قیامت) بیاید.

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ﴿٣٤

34روزی که انسان از برادر خود می‌گریزد.

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ﴿٣٥

35و از مادر و پدر خود.

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ﴿٣٦

36و از زن و فرزند خود.

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ﴿٣٧

37(چون) هرکس از آنان در آن روز حالتی دارد که برایش کفایت می‌کند.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ﴿٣٨

38در آن روز چهره‌هایی شاد و درخشانند.

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ﴿٣٩

39و خوش و خندانند.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ﴿٤٠

40و در آن روز چهره‌هایی است که بر آن‌ها غبار نشسته است.

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ﴿٤١

41چهرۀ آن‌ها را سیاهی و تاریکی پوشانده است.

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ﴿٤٢

42این‌ها همان گروه کافرِ بدکار‌اند.

RELATED SURAHS