عبس
He Frowned • 42 ayahs • Meccan
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
1روی ترش کرد و اعراض نمود.
2به این که نزد او نابینا آمد.
3و تو چه دانی که او شاید در پی پاکی باشد.
4یا پند گیرد، پس آن پند به او سودی رساند.
5اما کسی که خود را بینیاز میداند.
6پس تو در پی او شدی؟
7و اگر او (شخص بینیاز) پاک هم نشود، گناهی بر تو نیست.
8و اما کسی که شتابان نزد او آمد.
9در حالی که (از الله) میترسید.
10پس تو (به دیگران مشغول شده) از وی رویگردان میشوی.
11چنین نیست (که آنها میپندارند) یقیناً قرآن وسیلهای پند است.
12پس هرکس (پند) بخواهد باید آن را یاد کند.
13(همانا آیات قرآن) در صحیفههای قدرمند درج و محفوظ است.
14که بلندمرتبه و پاکیزه است.
15به دستِ نویسندگان.
16بزرگوار و نیککردار.
17مرگ بر این انسان (کافر و سرکش)، چه ناشکر است!
18(دقت نکرده که) الله او را از چه چیز آفریده است؟
19از نطفه (قطرۀ منی در رحم مادر) او را آفرید، پس (اندازۀ ماندن او در رحم مادر را) مقرر کرد.
20باز راه را برای او آسان گردانید.
21باز (بعد از پایانیافتن عمر) او را میمیراند و در قبر مینهد.
22باز هر وقتی که بخواهد او را زنده میکند.
23نه! آنچه را که به او فرمان داده بود انجام نداد.
24پس باید انسان به غذای خود بنگرد.
25(که) ما آب را به فراوانی فرو ریختیم.
26باز زمین را به خوبی شگافتیم.
27پس در زمین دانهها را رویانیدیم.
28و (درختهای) انگور و سبزیجات را.
29و (درختهای) زیتون و خرما را.
30و باغهای پر درخت را.
31و میوهها و علفزارها (چراگاهها) را.
32(این همه را آفریدیم) برای نفع شما و حیواناتِ شما.
33پس چون آواز سخت و هولناک (قیامت) بیاید.
34روزی که انسان از برادر خود میگریزد.
35و از مادر و پدر خود.
36و از زن و فرزند خود.
37(چون) هرکس از آنان در آن روز حالتی دارد که برایش کفایت میکند.
38در آن روز چهرههایی شاد و درخشانند.
39و خوش و خندانند.
40و در آن روز چهرههایی است که بر آنها غبار نشسته است.
41چهرۀ آنها را سیاهی و تاریکی پوشانده است.
42اینها همان گروه کافرِ بدکاراند.