Maryam

¹ Каф. Га. Йа. ‘Айн. Сад.

² згадванне пра літасць Госпада твайго да Ягонага раба закарыі.

³ Калі ён заклікаў Госпада свайго ўпотай,

⁴ сказаўшы: «Госпадзе, косткі мае зрабіліся кволымі, галава зіхаці¬ць сівізною, а раней, памятаю, я не быў расчараваны ў сваіх малітвах да Цябе.

⁵ I, сапраўды, я палохаюся ўчынкаў маіх сваякоў пасля майго ска¬нання, а жонка мая бяздзетная. Таму дай мне нашчадка ад Цябе,

⁶ які дастае ў спадак мяне і род Якуба. I зрабі яго, Госпадзе, такім, каб Ты быў ім задаволены»

⁷ о закарыя! Сапраўды, Мы цешым цябе весткаю пра хлопчыка па імі Ях’я. Раней Мы не стваралі нікога з такім імем.

⁸ Той адказаў: «Госпадзе! Як можа быць у мяне хлопчык, калі мая жонка бяздзетная, i я нямоглы ад старасці?»

⁹ Сказалі яму: «Так кажа Госпад твой: «Гэта латва для Мяне, бо Я перад гэтым ужо стварыў цябе, хоць ты і быў нічым».

¹⁰Ён адказаў: «Госпадзе, дай мне знак!» Сказаў [Госпад]: «знакам табе будзе тое, што ты тры ночы не размаўляцьмеш з людзьмі, хоць і не будзеш нямком».

¹¹Выйшаў закарыя са бажніцы і адкрыўся ім: «Сапраўды, праслаўляйце Аллага раніцай і ўвечары».

¹²о Ях’я! Моцна трымайся Пісання! I даравалі Мы яму мудрасць яшчэ ў дзяцінстве,

¹³ахвярнасць ад Нас i чысціню. I быў ён збожным

¹⁴i добрым да сваіх бацькоў, i не быў ён ганарыстым цi непаслух¬мяным.

¹⁵Мір яму ў дзень нараджэння, у дзень сканання і дзень Адраджэн¬ня да жыцця!

¹⁶I згадай у Пісанні Мар’ям, калі яна падалілася ад сваіх сваякоў у месца ўсходняе,

¹⁷i схавалася ад іх за заслонаю. I Мы паслалі да яе Нашага духа, які прыпадобіўся станістаму мужчыне.

¹⁸Яна сказала: «Сапраўды, шукаю ў Літасцівага абароны ад цябе, хіба што ты збожны!»

¹⁹Ён адказаў: «Сапраўды, я толькі пасланец Госпада твайго і маю дараваць табе прачыстага хлопчыка».

²⁰Яна сказала: «Як можа быць у мяне хлопчык, калі ніводзін муж-чына не дакранаўся да мяне і не была я распусніцаю?»

²¹Ён сказаў: «Гэтак будзе, бо сказаў тое твой Госпад. Гэта латва для Яго». I Мы зробім яго знакам для людзей і літасцю ад Нас. Гэтая спра¬ва ўжо вырашаная.

²²І яна зацяжарыла і падалілася ў месца далёкае.

²³Падышла з родавымі пакутамі да камля пальмы і сказала: «Як бы я жадала сканаць раней і быць назаўжды забытаю».

²⁴I крыкнуў з-пад яе [Іса]: «Не журыся, Госпад стварыў каля цябе крыніцу.

²⁵Схілі да сябе камель пальмы і страсяні – на цябе шуснуць свежыя фінікі.

²⁶Ясі, пі і супакойся! А калі ўбачыш нейкага мужчыну, дык скажы: «Я дала Літасціваму абяцанку посціць і не буду размаўляць сёння ні з кім з людзей».

²⁷Яна прыйшла да сваіх сваякоў, несучы яго. Сказалі тыя: «о Мар’ям! Ты зрабіла жахлівую рэч.

²⁸о сястра Гаруна! Бацька твой не быў дрэнным чалавекам, i маці твая не была распусніцаю».

²⁹Але яна паказала на Iсу. Яны спыталі: «Як мы прымеем размаўля¬ць з ім, калі ён – немаўля?»

³⁰Ён сказаў: «Сапраўды, я – раб Аллага. Ён даў мне Пісанне і зра¬біў мяне прарокам.

³¹Ён зрабіў мяне блаславёным, дзе б я ні быў, абавязаў мяне маліц¬ца і даваць закят, пакуль я буду жыць,

³²шанаваць маю маці і не зрабіў мяне фанабэрыстым, гаротным.

³³Мір мне ў дзень майго нараджэння, у дзень майго сканання і ў дзень, калі я адраджуся да жыцця!»

³⁴Такі Іса, сын Мар’ям. Гэта – сапраўднае слова пра яго – пра каго яны так спрачаюцца.

³⁵Не пасуе Аллагу нараджаць, Усячысты Ён! Калі вырашае Ён неш¬та – дык толькі кажа: «Будзь!» – i яно ёсць.

³⁶I, сапраўды, Аллаг – мой Госпад i ваш Госпад. Таму пакланяйце¬ся Яму, гэта – просты шлях.

³⁷Спрачаюцца паміж сабою розныя гурты. Гора нявернікам ад таго, у чым яны пераканаюцца ў Вялікі дзень!

³⁸Як жа выразна яны будуць чуць і бачыць у той дзень, калі ўста¬нуць перад Намі. Але сёння беззаконнікі сапраўды блукаюць у віда¬вочнай аблудзе.

³⁹Таму папярэдзь іх пра дзень Стратаў, таму пастанова наконт іх ужо прынятая, але яны не лічацца з гэтым ды не вераць.

⁴⁰Сапраўды, Мы ўспадкавалі зямлю і тых, хто на ёй, i яны пава¬рочаюцца да Нас.

⁴¹I згадай у Пісанні Ібрагіма. Сапраўды, ён быў праведнікам, пра¬рокам.

⁴²Калі ён сказаў свайму бацьку: «Бацька мой! Чаму ты ўшаноўва¬еш тое, што не чуе ды не бачыць i не ўратуе цябе ні ад чаго?

⁴³Бацька мой! да мяне прыйшло веданне, якое не было адкрыта табе. Накіроўвайся за мною, я павяду цябе простым шляхам.

⁴⁴Бацька мой! Не пакланяйся шатанам, бо шатан не паслухаўся Літасцівага.

⁴⁵Бацька мой! Сапраўды, я палохаюся, што спасцігне цябе пака-ранне ад Літасцівага і ты зробішся сябрам шатана».

⁴⁶Той адказаў: «Няўжо ты адступішся ад маіх багоў, Iбрагiме? Калі ты не супакоішся, дык я сапраўды паб’ю цябе камянямі! Пакінь мяне надоўга!»

⁴⁷Сказаў Ібрагім: «Мір табе! Я буду прасіць прабачэння для цябе ў Госпада, сапраўды, Ён – пагадлівы да мяне.

⁴⁸Але я атракаюся ад вас i тых, да каго вы звяртаецеся заміж Ал¬лага. I я звяртаюся да Госпада. Магчыма, Ён не адмовіць мне ў гэтым, i я не буду гаротным».

⁴⁹Калі пакінуў ён іх i тых, каму яны пакланяліся заміж Аллага, Мы даравалі яму Iсхака і Якуба і зрабілі іх прарокамі.

⁵⁰Надзялілі Мы іх літасцю Нашаю і пакінулі пра іх высокае, са¬праўднае слова.

⁵¹згадай у Пісанні Мусу – ён быў шчырым, быў пасланцом i пра-рокам.

⁵²Паклікалі Мы яго з правага боку гары, наблізіўшы да Сябе, і раз¬маўлялі з ім таемна.

⁵³I даравалі Мы яму з Нашае літасці брата ягонага Гаруна, прарока.

⁵⁴I згадай у Пісанні Ісмаіля – сапраўды, ён быў слушным у абяцан¬ках, быў пасланцом i прарокам.

⁵⁵I загадаў ён сваім людзям маліцца і даваць закят; i Госпад быў задаволены ім.

⁵⁶I згадай у Пісанні Iдрыса – сапраўды, ён быў праведнікам, пра¬рокам.

⁵⁷Мы ўзнеслі яго на высокае месца.

⁵⁸Гэта – тыя, каго надзеліў Аллаг дабротамі, яны – прарокі, наш¬чадкі Адама і тых, каго выратавалі Мы разам з Нухам; нашчадкі Ібра¬гіма ды Ісраіля, адны з тых, каго Мы павялі простым шляхам i абралі. Калі чыталі знакі Літасцівага, яны нізка кланяліся і плакалі.

⁵⁹змянілі іх нашчадкі, якія супыніліся маліцца і пайшлі па сваіх нізкіх жаданнях. Яны прыйдуць да згубы.

⁶⁰Апроч тых, якія павініліся, паверылі і рабілі дабро – яны ўвой¬дуць у рай і не будуць там нічым абражаныя.

⁶¹У сады Эдэну, якія Міласэрны паабяцаў Сваім рабам. Сапраў¬ды, Ягоная абяцанка будзе выкананая.

⁶²Ужо не пачуюць яны там бясплённых размоваў, а толькі словы: «Мір!»; ім – іхная доля раніцай і ўвечары.

⁶³Такі ёсць рай. Атрымаюць яго тыя з Нашых рабоў, якія збожныя.

⁶⁴Сказалі анёлы: «Мы сходзім толькі па загадзе твайго Госпада, належыць Яму тое, што наперадзе нас, i тое, што за намі. I Госпад твой не забываецца ні на што».

⁶⁵Госпад нябёсаў, зямлі і таго, што паміж імі. Пакланяйся ж Яму і будзь трывалым у гэтым! Ці ведаеш ты роўнага Яму?

⁶⁶I пытаецца чалавек: «Калі я сканаю, няўжо вернуць мяне да жыцця?»

⁶⁷Хіба чалавек не памятае, як калісьці Мы стварылі яго, хоць ён быў раней нічым?

⁶⁸I клянуся Госпадам тваім, мы збяром i іх, i шатанаў, паставіўшы потым вакол пекла на каленкі.

⁶⁹Потым збяром з кожнага гурта тых, хто з іх быў найдужэйшым неслухам супраць Літасцівага.

⁷⁰Нам лепей ведаць, хто найбольш заслугоўвае гарэць у ім.

⁷¹I, сапраўды, няма сярод вас гэтакіх, хто не пройдзе над пеклам. Гэта вырашана Госпадам тваім канчаткова.

⁷²Потым Мы выратуем тых, якія збожныя, а няслушных пакінем там на каленках.

⁷³I калі чытаюць ім Нашыя знакі, нявернікі кажуць тым, якія па-верылі: «Якая з двух гуртоў займае вышэйшае і найлепшае месца?»

⁷⁴о, колькі ж пакаленняў да іх Мы знішчылі! Яны пераважалі іх i багаццем, i вонкавым выглядам.

⁷⁵Скажы: «Тым, хто заблукаў, няхай працягне Міласэрны жыццё, пакуль не ўбачаць абяцанае ім – альбо пакаранне, альбо прыход Часу. Тагды яны будуць ведаць, чыё месца найгоршае і чыё войска кволае».

⁷⁶I ўмацоўвае Аллаг на простым шляху тых, хто прыняў яго; А нятленныя праведныя ўчынкі – лепш перад Госпадам тваім па ўзнага¬родзе і лепш па аддзяцы.

⁷⁷Ці бачыў ты таго, хто не паверыў у Нашыя знакі і сказаў: «Я аба¬вязкова стану надзеленым багаццем i дзецьмі».

⁷⁸Ведае ён таемнае, можа, узяў запавет з Літасцівым?

⁷⁹дык не! Мы запішам сказанае ім i павялічым яму пакаранне.

⁸⁰I дойдзе да Нас сказанае ім, i ён устане перад Намі адзінцом.

⁸¹Яны пакланяюцца, апроч Аллага, іншым багам, каб атрымаць ад іх магутнасць.

⁸²Але не! Яны адхіляць іхнае пакланенне і зробяцца ім ворагамі.

⁸³Хіба ты не ведаеш, што Мы выправілі да нявернікаў шатанаў, каб яны падбухторвалі іх?

⁸⁴Таму не спяшайся з імі. Мы падлічваем лік іхных учынкаў.

⁸⁵Аднойчы Мы збяром збожных да Літасцівага ганароваю амба¬садаю,

⁸⁶а грэшнікаў пагонім у пекла, як на вадапой.

⁸⁷Ніхто не атрымае абароны, апроч тых, хто мае запавет з Аллагам.

⁸⁸I яшчэ кажуць: «Міласэрны ўзяў сына».

⁸⁹Сапраўды, вы сцвярджаеце жахлівую рэч!

⁹⁰Ад гэтага здольныя расшчапіцца нябёсы, крышыцца зямля і раз¬бурацца горы.

⁹¹Ад таго, што яны прыпісалі Літасціваму сына!

⁹²Не падыходзіць Літасціваму мець сына!

⁹³Сапраўды, кожны з тых, хто на нябёсах i на зямлі, устане перад Аллагам толькі як раб.

⁹⁴Ён ведае іхную колькасць і пералічыў іх.

⁹⁵I кожны з іх устане перад Ім у дзень Адраджэння адзінцом.

⁹⁶Сапраўды, тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, Міласэрны надзеліў любоўю.

⁹⁷I палацвілі Мы [Каран] тваёй моваю, каб ты пацешыў ім збожных ды засцярог ім людзей, якія спрачаюцца.

⁹⁸А колькі пакаленняў перад імі Мы знішчылі! Ты знойдзеш хоць аднаго з іх, пачуеш іхны шэпт?