'Abasa

¹[پیامبر] چهره در هم کشید و روی برگردانْد

²از اینکه آن نابینا [= عبدالله بن اُمّ مَکتوم] نزدش آمد.

³و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی؟ چه بسا او [از گناهانش] پاک ‌شود،

⁴یا پند گیرد و این پند به سودش باشد.

⁵اما آن کس که [از ایمان] بی‌نیازی می‌ورزد

⁶تو به او روی می‌آوری؛

⁷در حالی که اگر او خود را [از کفر] پاک نسازد، ایرادی بر تو نیست؛

⁸اما کسی که شتابان به سراغ تو می‌آید

⁹و [از الله] می‌ترسد،

¹⁰تو از او غافل می‌شوی [و به دیگران می‌پردازی].

¹¹هرگز چنین نیست؛ بی‌گمان، این [آیات برای] تذکر و یادآوری است.

¹²پس هر کس که بخواهد، [می‌تواند] از آن پند گیرد.

¹³در صحیفه‌های ارجمندی [ثبت] است.

¹⁴[در جایگاهی] بلندپایه و پاکیزه [از پلیدی]

¹⁵در دست سفیران [وحی] است

¹⁶[که] بزرگوار و نیکوکارند.

¹⁷مرگ بر انسان [کافر، که] چقدر ناسپاس است!

¹⁸[الله] او را از چه چیز آفریده است؟

¹⁹او را از نطفۀ [ناچیزی] آفرید، سپس او را موزون ساخت.

²⁰سپس راه را برایش آسان نمود.

²¹آنگاه [پس از پایان عمر،] او را میرانْد و در قبر [پنهان] نمود.

²²سپس هر گاه بخواهد، او را [زنده می‌کند و] برمی‌انگیزد.

²³هرگز چنین نیست [که او می‌پندارد]. او هنوز آنچه را که [الله] فرمان داده به جای نیاورده است.

²⁴انسان باید به غذای خویش [و آفرینشِ آن] بنگرد:

²⁵ما آب فراوان [از آسمان] فروریختیم،

²⁶سپس زمین را از هم شکافتیم،

²⁷آنگاه دانه‌[های فراون] در آن رویاندیم،

²⁸و انگور و سبزی [خوراکی بسیار]،

²⁹و زیتون و نخل،

³⁰و باغ‌هایی [انبوه و] پردرخت،

³¹و [انواع] میوه و علوفه [پدید آوردیم].

³²[همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

³³هنگامی ‌که [آن] صدای مهیب [قیامت] فرارسد،

³⁴روزی ‌که انسان از برادرش می‌گریزد

³⁵و از مادرش و از پدرش

³⁶و از زنش و پسرانش [نیز می‌گریزد]،

³⁷در آن روز، هر کس را کاری است که او را به خودش سرگرم می‌دارد [و از دیگری بازمی‌دارد].

³⁸چهره‌هایی در آن روز، گشاده و روشن است.

³⁹[به خاطر نعمت و رحمتِ الله] خندان [و] شاد است.

⁴⁰و چهره‌هایی در آن روز، غبارآلود است.

⁴¹[و] سیاهی [و تاریکی] آنها را پوشانده است.

⁴²اینان همان کافرانِ بدکردارند.