Yunus

¹ Аліф. Лям. Ра. Гэта – знак Пісання мудрага.

² Хіба здзіўленыя людзі тым, што Мы адкрылі чалавеку з іх саміх: «засцерагай людзей і паведамляй добрую вестку тым, якія паверылі, што на іх чакае сапраўднае ўзнагароджанне ў Госпада іхнага»? Нявер¬нікі кажуць: «Сапраўды, гэта – відавочны чараўнік».

³ Сапраўды, Госпад – Аллаг, які стварыў нябёсы і зямлю за шэсць дзён, а потым узняўся над Тронам. Ён вырашае справы! Не будзе аба¬ронцы, апроч як з Ягонага дазволу. Такі Аллаг, Госпад. Таму пакланяй¬цеся Яму. Няўжо вы не задумаецеся?

⁴ Вы ўсе паварочаецеся да Яго – абяцанка Аллага праўдзівая! Ён пачынае тварэнне, а потым паўтарае яго, каб узнагародзіць слушна тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы. А на тых, якія не верылі, чакае напой з кіпеню і пакутлівае пакаранне – за тое, што не верылі.

⁵ Ён – Той, Хто зрабіў сонца свяцілам, а месяц – святлом, вызначыўшы яму фазы, каб вы ведалі колькасць гадоў і лічбу. Аллаг стварыў гэта ўсё толькі ў праўдзе. Ён тлумачыць знакі для людзей, якія ведаюць.

⁶ Сапраўды, у змене дня і ночы, у тым, што Аллаг стварыў на ня¬бёсах і на зямлі – знакі для людзей збожных.

⁷ Сапраўды, тым, якія не спадзяюцца на сустрэчу з Намі, якія за¬даволеныя свецкім жыццём, знаходзяць у ім супакой і няўважліва ста¬вяцца да Нашых знакаў,

⁸ сховішчам будзе агонь – за тое, што яны сабе атрымалі.

⁹ Сапраўды, тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, Аллаг павядзе простым шляхам за іхную веру. У садах асалоды пад імі буду¬ць цурчаць рэкі.

¹⁰Іх заклікам там будзе: «Слава Табе, Аллаг!»; і вітаннем іхным там будзе: «Мір!»; канцом іхных заклікаў будзе: «Хвала Аллагу, Госпаду светаў!»

¹¹Калі б Аллаг паскорыў людзям ліха таксама, як Ён паскорыў для іх дабро, дык абавязкова прыйшоў бы да іх час сканання. І Мы пакіда¬ем блукаць у сваёй ганьбе тых, якія не спадзяюцца на сустрэчу з Намі.

¹²Калі чалавека тычыцца ліха, ён кліча Нас лежачы, седзячы і сто¬ячы. А калі мы пазбавім яго на ліха, ён ідзе, быццам ніколі і не клікаў Нас праз гэтае ліха. Так здаецца выдатным для парушальнікаў тое, што робяць яны.

¹³Мы знішчылі пакаленні, якія жылі раней за вас, бо яны былі ня¬слушнымі, і ў пасланцоў сваіх, якія да іх прыходзілі, яны не паверылі. Так Мы караембеззаконнікаў.

¹⁴А потым Мы зрабілі вас іхнымі нашчадкамі на зямлі, каб пагляд¬зець, якімі будуць вашыя ўчынкі.

¹⁵Калі ім чытаюць Нашыя выразныя знакі, кажуць тыя, якія не спадзяюцца на сустрэчу з Намі: «Прынясі нам іншы Каран альбо пад¬мяні яго!» Скажы: «Не прымею я падмяняць яго па ўласным жаданні. Я іду па тым, што дадзена мне ў адкрыцці. Я палохаюся, што пасля таго як выслухаў Госпада свайго, буду пакараны ў Вялікі дзень».

¹⁶Скажы: «Калі б пажадаў Аллаг, я б не чытаў яго вам і не навучаў бы яму вас. Я пражыў сярод вас усё жыццё. Няўжо вы не разумееце?»

¹⁷Хто няслушнейшы за таго, хто паклёпнічае на Аллага і лічыць хлуснёю Ягоыя знакі? Сапраўды, беззаконнікі не будуць мець поспеху.

¹⁸Яны пакланяюцца заміж Аллага таму, што не прыносіць ім ні шкоды, ні карысці. І кажуць: «Гэта – абаронцы нашыя перад Аллагам». Скажы: «Хіба вы прымееце распавесці Аллагу пра нешта на нябёсах і на зямлі, чаго Ён не ведае?» Усячысты Ён, і вышэй за тое, што яму да¬даюць!

¹⁹Людзі былі адзінай суполкаю, але разышліся паміж сабою. Калі б перад гэтым не было слова Госпада твайго, дык іхная размоўка была б ужо вырашаная.

²⁰Кажуць: «Чаму не пасланы знак ад Госпада ягонага?» Скажы: «Таемнае належыць Аллагу. Таму чакайце і я пачакаю разам з вамі».

²¹Калі Мы далі людзям пакаштаваць Нашае літасці пасля ліха, якое закранула іх, дык яны пачалі мудрагеліць супраць Нашых знакаў. Скажы: «Аллаг хутчэйшы ў задумах Сваіх». Сапраўды, нашыя паслан-цы запісваюць вашыя мудрагельствы.

²²Ён – Той, хто даў вам магчымасць падарожнічаць па сухазем’і і па моры. Вось вы на караблях, разам з імі дзьме спадарожны вецер, з якога яны цешацца. Але толькі ахопіць іх ураган, ды пачнуць абруш¬вацца хвалі з усіх бакоў, і яны вырашаць, што аточаныя. Тагды паклі¬чуць яны Аллага, выказваючы Яму шчыра сваю веру: «Выратуй нас! І мы абавязкова будзем удзячныя!».

²³Але калі Ён выратуе іх, дык яны пачнуць сеяць ганьбу на зямлі без усялякага права. о людзі! Вашая ганьба адгукнецца супраць вас саміх. Гэта толькі асалода зямнога жыцця, а потым вы паварочаецеся да Нас! І Мы паведамім вам пра тое, што вы зрабілі.

²⁴Прыкладам зямнога жыцця з’яўляецца вада, якую мы праліва¬ем з неба, і яна змешваецца з раслінамі зямлі – тымі, якія ўжываюць у ежу людзі і жывёлы. Калі зямля ўбіраецца ў сваю вопратку і ўпрыго¬жваецца, а ейныя жыхары лічаць, што маюць уладу над ёй, прыходзі¬ць загад Наш ноччу ці днём. І Мы ператвараем яе ў поле, з якога наз¬біралі плён – быццам яна і не была квітнеючая ўчора. Так Мы тлумачым знакі людзям, якія задумляюцца.

²⁵Аллаг заклікае да мясціны міру і вядзе, каго пажадае, да проста¬га шляху.

²⁶На тых, якія рабілі дабро, чакае самае найлепшае і нешта боль¬шае. Не пакрые іхныя твары ні пыл, ні ганьба. Менавіта яны – жыха¬ры раю! Будуць яны там павек.

²⁷А рабіўшым ліха адплацяць тым жа ліхам. І будуць яны пакры¬тыя ганьбаю, і не абароніць ніхто іх ад Аллага. Твары іхныя пакрыюц¬ца кавалкамі начнога змроку. Менавіта яны – жыхары пекла! І будуць яны там павек.

²⁸У той дзень мы збяром усіх іх разам, а потым скажам паганым: «Вось вашыя месцы – разам з саўдзельнікамі вашымі». А потым Мы падзелім іх, і скажуць іхныя саўдзельнікі: «Вы не пакланяліся нам».

²⁹дастаткова Аллага як Сведкі паміж вамі і намі. Мы сапраўды не ведалі пра вашае пакланенне».

³⁰Там кожная душа ўпэўніцца ў тым, што падрыхтавала раней. Паварочаюцца яны да Аллага, свайго сапраўднага абаронцы, і знікне тое, што прыдумвалі яны.

³¹Спытай: «Хто надзяляе вас з неба і зямлі? Хто мае ўлады над слы¬хам і зрокам? Хто выводзіць жывое з нежывога, а нежывое з жывога? Хто кіруе падзеямі?» Яны скажуць: «Аллаг». Спытай: «Чаму ж вы не палохаецеся Яго?»

³²Такі Аллаг, праўдзівы Госпад ваш! А што можа быць пасля праў¬ды, як не хлусня? Як жа вы падаліліся.

³³Так спраўдзілася слова твайго Госпада пра непакорлівых, што яны не павераць.

³⁴Скажы: «Ці прымее хто-небудзь з вашых стодаў пачаць тварэн¬не, а потым яго паўтарыць?» Скажы: «Аллаг пачынае тварэнне, а по¬тым яго паўтарае». Як жа вы падаліліся.

³⁵Скажы: «Ці прымее хто-небудзь з вашых стодаў прывесці да праўды?» Скажы: «Гэта Аллаг вядзе да праўды! Хто ж варты таго, каб за ім ішлі – той, хто сам вядзе да праўды, альбо той, каго вядуць да праўды? Што з вамі? Як вы судзіце?»

³⁶Большасць з іх ідзе па здагадках. Але здагадка ніяк не дапаможа заміж праўды. Сапраўды, Аллаг ведае тое, што робяць яны.

³⁷Гэты Каран не прыдумка кагосьці заміж Аллага, але сцвярджэн¬не таго, што было перад ім, і тлумачэнне Пісання ад Госпада светаў, у якім няма сумневу.

³⁸Вось яны кажуць: «Ён яго прыдумаў!» Скажы: «Прынясіце суру, падобную да тых, і паклічце, каго здолееце, заміж Аллага, калі вы праўдзівыя».

³⁹Але не, яны ўспрынялі як хлусню тое, што не здолелі ахапіць ве¬даннем, і тлумачэнне чаго яшчэ не прыйшло. Таксама адкінулі гэта і тыя, якія жылі раней. Паглядзі, якім быў канец прыгнятальнікаў.

⁴⁰Ёсць сярод іх тыя, якія вераць у [Каран], а ёсць і тыя, якія не ве¬раць у яго. Госпад твой ведае пра тых, якія распаўсюджваюць нелад.

⁴¹Калі яны будуць казаць, што ты – хлус, дык скажы: «Мне – мае ўчынкі, а вам – вашыя ўчынкі. Вы не маеце дачынення да таго, што ра¬блю я, а я не маю дачынення да таго, што робіце вы».

⁴²Ёсць сярод іх і тыя, якія цябе слухаюць. І як ты прымусіш чуць глушцоў, калі яны не разумеюць?

⁴³Ёсць сярод іх і тыя, якія глядзяць на цябе. І як ты здолееш па¬весці простым шляхам невідушчых, калі яны не бачаць?

⁴⁴Сапраўды, Аллаг не ўчыняе няслушнасці ў дачыненні да людзей, але гэта людзі самі няслушныя да сябе.

⁴⁵У той дзень ён збярэ іх, здасца ім, што пражылі яны на зямлі толькі гадзіну дня. Яны ведацьмуць адно аднаго. Сапраўды, нясуць страты тыя, якія лічылі хлуснёю сустрэчу з Аллагам і не ішлі простым шляхам.

⁴⁶Альбо Мы пакажам табе частку з таго, што Мы абяцалі ім, аль¬бо забяром цябе, і да Нас паварочаюцца яны. Аллаг будзе Сведкам таго, што яны робяць.

⁴⁷для кожнае грамады – пасланец. І калі прыходзіў да іх пасланец іхны, дык усё паміж імі вырашалі слушна, і яны не былі пакрыўджаныя.

⁴⁸Яны пытаюцца: «Калі гэтая абяцанка спраўдзіцца, калі вы праўд¬зівыя?»

⁴⁹Скажы: «Я не маю ўлады прычыніць сабе шкоду альбо прынес¬ці карысць, хіба што пажадае гэтага Аллаг. для кожнае грамады – тэр¬мін. Калі іхны тэрмін надыходзіць, дык яны не прымеюць яго ні па¬даліць – нават на гадзіну, ні наблізіць».

⁵⁰Скажы: «Вы думалі пра тое, якую частку з Ягонага пакарання – калі яно прыйдзе да вас ноччу ці днём – будуць спрабаваць паскоры¬ць грэшнікі?»

⁵¹Няўжо вы паверыце ў яго тагды, калі яно прыйдзе да вас? Ці за¬раз? Калі вы паскорылі яго?

⁵²А потым скажуць тым, якія былі няслушныя: «Таму паспрабуй¬це векаістага пакарання! Хіба не аплачана вам за тое, што вы рабілі?»

⁵³Яны пытаюць цябе: «Ці праўда гэта?» Скажы: «Так, клянуся маім Госпадам, праўда! І вам не пазбегнуць гэтага».

⁵⁴Калі б кожная няслушная душа валодала ўсім, што на зямлі, дык паспрабавала б адкупіцца. Яны схаваюць каянні, толькі ўбачыўшы па¬каранне. Паміж імі рассудзяць па слушнасці і не будуць пакрыўджаныя яны.

⁵⁵Так! Сапраўды, гэта Аллагу належыць тое, што на нябёсах і на зямлі. Так! Сапраўды, абяцанка Аллага праўдзівая. Але большасць з іх не ведае.

⁵⁶Ён даруе жыццё і скананне, і да Яго вы паварочаецеся.

⁵⁷о людзі! да вас прыйшло навучанне ад Госпада вашага, загой¬ванне таго, што ў сэрцах, просты шлях і літасць для вернікаў.

⁵⁸Скажы: «Гэта – літасць і дабрыня Аллага». Няхай яны цешацца з гэтага, бо яно лепш за тое, што яны назапашваюць.

⁵⁹Скажы: «Ці бачылі вы, што Аллаг вам паслаў з долі, а вы зрабілі з яе забароненае і дазволенае?» Скажы: «Аллаг вам дазволіў гэта, ці гэта вы самі ўзводзіце на Аллага паклёп?»

⁶⁰Што думаюць пра дзень Адраджэння тыя, якія паклёпнічаюць на Аллага? Сапраўды, Аллаг мае вялікую літасць да людзей, але боль¬шасць з іх не дзякуе.

⁶¹Якой бы ты справаю не займаўся, што б ты ні чытаў з Карана, і якіх бы ўчынкаў не рабілі яны, мы назіраем за вамі яшчэ ў пачатку дзе¬яння. Тое, што на зямлі і на небе, не схаваецца ад Госпада твайго, на¬ват калі мецьме вагу парушынкі, менш ці больш за яе. Яно змяшчаец¬ца ў Пісанні выразным.

⁶²Так! Сапраўды, набліжаным да Аллага няма чаго палохацца, і не будуць яны засмучаныя –

⁶³тыя, якія паверылі і былі збожныя.

⁶⁴Чакае на іх уцешная вестка ў жыцці зямным і наступным. Няма зменаў у словах Аллага. Гэта – вялікі поспех.

⁶⁵Няхай цябе не засмучаюць словы [паганаў], бо, сапраўды, уся моц належыць Аллагу! Ён – Усечуючы, Усеведаючы!

⁶⁶Так! Сапраўды, Аллагу належаць усе, хто на нябёсах і на зямлі. А тыя, якія заклікаюць заміж Аллага іншых, ідуць па здагадках і вы¬думляюць.

⁶⁷Ён – Той, Хто стварыў ноч, каб адпачывалі вы, а дзень – каб вы бачылі. Сапраўды, у гэтым знак для людзей, якія чуюць.

⁶⁸Кажуць яны: «Аллаг узяў сабе дзіця!» Слаўны Ён! Ён – багаты, яму належыць усё, што на нябёсах, і ўсё, што на зямлі. Няма ў вас на гэта ніякага доказу! Няўжо вы кажаце пра Аллага тое, чаго самі не ведаеце?

⁶⁹Скажы: «Сапраўды, тыя, якія паклёпнічаюць на Аллага, не бу¬дуць мець поспеху».

⁷⁰Яны атрымаюць асалоду ў зямным жыцці, а далей паварочаюц¬ца да Нас. Мы дамо ім магчымасць паспрабаваць жорсткага пакаран¬ня за тое, што яны не паверылі.

⁷¹Прачытай для іх апавяданне пра Нуха. Вось ён сказаў свайму народу: «о народзе мой! Калі цяжка вам, што я сярод вас і нагадваю пра знакі Аллага, дык на Аллага спадзяюся. згуртуйцеся разам са сваімі стодамі, каб не была вашая справа таямніцаю. А потым судзіце мяне і не давайце адтэрміноўкі.

⁷²Але калі вы адхіліцеся, дык я не прасіў у вас узнагароджання. Узнагародзіць мяне толькі Аллаг. І мне загадана быць адным з пакор¬лівых Яму».

⁷³Але яны лічылі яго хлусам. Таму Мы выратавалі яго і тых, хто быў з ім, у каўчэгу. Мы зрабілі іх спадчыннікамі і ўтапілі тых, якія лічылі Нашыя знакі хлуснёю. Паглядзі ж, Які быў канец тых, каго засцерагалі!

⁷⁴Пасля яго Мы выправілі пасланцоў да народаў іхных. Тыя прый¬шлі да іх з выразнымі знакамі, але яны не паверылі ў тое, што лічылі хлуснёю раней. Так Мы накладваем пячаць на сэрцы парушальнікаў.

⁷⁵Пасля іх Мы паслалі з Нашымі знакамі Мусу і Гаруна да Фарао¬на і ягонага магнацтва. Але яны заганарыліся і былі людзьмі грэшнымі.

⁷⁶І калі прыйшла да іх праўда ад Нас, яны сказалі: «Сапраўды, гэта – сапраўднае чараўніцтва».

⁷⁷Муса сказаў: «Няўжо вы кажаце пра праўду, якая прыйшла да вас, што гэта – чараўніцтва? Не мецьмуць поспеху чараўнікі».

⁷⁸Яны сказалі: «Няўжо ты прыйшоў, каб адцягнуць нас ад таго, ува што верылі нашыя бацькі, і каб веліч на зямлі дасталася вам дваім? Мы не паверым вам».

⁷⁹Фараон сказаў: «Прывядзіце да мяне ўсялякага дасведчанага ча¬раўніка!»

⁸⁰І калі прыйшлі чараўнікі, дык Муса сказаў ім: «Таму кідайце, што маеце кідаць».

⁸¹І калі яны кінулі, дык Муса сказаў: «Тое, што вы зрабілі, – ча¬раўніцтва. Сапраўды, Аллаг знішчыць яго. Сапраўды, Аллаг не па¬ляпшае справу тых, хто распаўсюджвае нелад.

⁸²Аллаг сцвярджае праўду праз Свае словы, хоць бы і ненавідзелі гэта беззаконнікі».

⁸³Не паверылі Мусе, хіба што малая частка ягонага народа, бо яны палохаліся Фараона і ягонага магнацтва. Сапраўды, Фараон – тыран на зямлі і адзін з парушальнікаў.

⁸⁴Сказаў Муса: «о народзе мой! Калі вы паверылі ў Аллага, дык спадзявайцеся на Яго, калі вы адданыя».

⁸⁵Тыя сказалі: «Мы спадзяемся на Аллага. Госпадзе наш! Не рабі нас спакусаю для няслушных людзей

⁸⁶і выратуй нас па Сваёй літасці ад нявернікаў!»

⁸⁷І Мы адкрылі Мусе і брату ягонаму: «Абірайце для свайго наро¬да дамы ў Эгіпце, зрабіце іх месцам для пакланення і рабіце малітву. Распавядзіце вернікам добрую вестку».

⁸⁸Муса сказаў: «Госпадзе наш! Ты дараваў Фараону і ягонаму магна¬цтву ўпрыгажэнні і багацце ў зямным жыцці, а яны, Госпадзе наш, збіваюць гэтым з Твайго шляху. Госпадзе наш! знішчы багацце іхнае і зрабі жорсткімі сэрцы – каб яны не паверылі, пакуль не ўбачаць па¬кутлівае пакаранне».

⁸⁹І сказаў: «Я ўжо адказаў на ваш заклік. Трымайцеся простага шляху і не ідзіце шляхам тых, якія не ведаюць».

⁹⁰Таму, мы пераправілі сыноў Ісраіля праз мора, але Фараон і яго¬нае войска рушылі ўтроп іх – з нянавісцю і непрыхільнасцю. І калі Фа¬раон пачаў тануць, дык усклікнуў: «Я паверыў, што няма бога, апроч Таго, у Якога паверылі сыны Ісраіля. І я – адзін з адданых Яму».

⁹¹Толькі зараз! А раней ты не паслухаўся і распаўсюджваў нелад на зямлі.

⁹²Таму сёння мы ратуем тваё цела, каб ты быў знакам для наступ¬ных пакаленняў. Сапраўды, многія людзі грэбуюць Нашымі знакамі.

⁹³Мы паселілі сыноў Ісраіля ў лепшае жыллё і надзялілі іх дабро¬тамі. Сярод іх пачаліся спрэчкі пасля таго, як да іх прыйшло веданне. Сапраўды, твой Госпад рассудзіць паміж імі ў дзень Адраджэння – у тым, пра што яны спрачаліся.

⁹⁴Калі ты вагаешся ў тым, што мы паслалі табе, дык спытай тых, якія чытаюць пісанне, дадзенае яшчэ раней. Прыйшла да цябе праўда ад Госпада твайго – так не будзь адным з тых, якія вагаюцца.

⁹⁵І не будзь адным з тых, якія лічылі хлуснёю знакі Аллага, інакш будзеш сярод тых, якія ўсё страцілі.

⁹⁶Сапраўды, не павераць тыя, пра якіх спраўдзілася слова Госпа¬да твайго,

⁹⁷нават калі да іх прыйдуць усе магчымыя знакі, да таго часу, як яны ўбачаць пакутлівае пакаранне.

⁹⁸Ці было хоць адно паселішча, жыхары якога паверылі, і дапа¬магла ім вера іхная, апроч народа юнуса? Калі паверылі яны, дык мы адцягнулі ад іх зневажальнае пакаранне ў зямным жыцці і далі ім ка¬рыстацца да часу.

⁹⁹Калі б твой Госпад пажадаў, дык паверылі б усе, хто жыве на зям¬лі. Але здолеў бы ты прымусіць людзей стаць вернікамі?

¹⁰⁰ Не паверыць ніводная душа, апроч як з дазволу Аллага! Ён ахо¬плівае пакараннем тых, якія не разумеюць.

¹⁰¹ Скажы: «Паглядзіце на тое, што на нябёсах і на зямлі». Але знакі ды вястуны не дапамогуць тым людзям, якія не паверылі.

¹⁰² Няўжо яны чакаюць чагосьці іншага, апроч дзён, якія наступілі для іхных папярэднікаў? Скажы: «Таму чакайце і я пачакаю разам з вамі».

¹⁰³ Потым Мы выратуем Нашых пасланцоў і тых, якія паверылі. Так Нам трэба будзе ратаваць вернікаў.

¹⁰⁴ Скажы: «о людзі! Калі вы вагаецеся ў маёй веры, дык я не па¬кланяюся заміж Аллага таму, каму пакланяецеся вы, але я пакланяю¬ся Аллагу, які забярэ вас. І сказана мне быць адным з вернікаў».

¹⁰⁵ І вярні свой твар да сапраўднае веры і не будзь адным з паганаў!

¹⁰⁶ Не кліч заміж Аллага таго, хто не прынясе табе ні карысці, ні шкоды. А калі ты зробіш гэта, дык будзеш адным з няслушных.

¹⁰⁷ Калі Аллаг кране цябе ліхам, дык гэтага не прадухіліць ніхто, апроч Яго. А калі Ён пажадае табе дабра, дык ніхто не прадухіліць Яго¬нае літасці. даруе Ён яе тым са Сваіх рабоў, каму пажадае. А Ён – Пра¬бачаючы, Міласэрны!

¹⁰⁸ Скажы: «о людзі! Прыйшла да вас праўда ад Госпада вашага. Таму той, хто ідзе простым шляхам, ідзе сам для сябе, а хто збіўся са шляху, той збіўся сам супраць сябе. Не прымею я быць вашым абарон¬цам».

¹⁰⁹ Ідзі за тым, што Мы адкрылі табе. I трывай, пакуль Бог не раз-важыць, бо Ён – найлепшы з суддзяў!