Al-Qiyamah

القيامة

The Resurrection40 ayahsMeccan

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ﴿١

1به روز قیامت سوگند می‌خورم.

وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ﴿٢

2و به نفسِ ملامت‌گر سوگند می‌خورم.

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ﴿٣

3آیا انسان می‌پندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ﴿٤

4آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.

بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ﴿٥

5بلکه انسان می‌خواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند.

يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ﴿٦

6[از این رو] می‌پرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟»

فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ﴿٧

7هنگامی ‌که چشم [وحشت‌زده و] خیره شود

وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ﴿٨

8و ماه تیره [و بی‌نور] گردد

وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ﴿٩

9و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند،

يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ﴿١٠

10آن روز، انسان می‌گوید: «راهِ گریز کجاست؟»

كَلَّا لَا وَزَرَ﴿١١

11هرگز! هیچ گریزگاهی نیست.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ﴿١٢

12آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست.

يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ﴿١٣

13در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مى‌كنند.

بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٞ﴿١٤

14بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.

وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ﴿١٥

15اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد.

لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ﴿١٦

16[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده.

إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ﴿١٧

17مسلماً جمع‌آوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست.

فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ﴿١٨

18پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ﴿١٩

19سپس بیان‌کردنش بر [عهدۀ] ماست.

كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ﴿٢٠

20هرگز چنین نیست [که شما مشرکان می‌پندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید

وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ﴿٢١

21و آخرت را رها می‌کنید.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاضِرَةٌ﴿٢٢

22آن روز، [اهل ایمان دارای] چهره‌هایی تازه [و شاداب] هستند.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٞ﴿٢٣

23به سوی پروردگارشان می‌نگرند.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٞ﴿٢٤

24و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهره‌هایی عبوس [و درهم‌کشیده] هستند.

تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٞ﴿٢٥

25زیرا یقین دارند که آسیبی کمر‌‌شکن به آنها می‌رسد.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ﴿٢٦

26آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد.

وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٖ﴿٢٧

27و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد].

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ﴿٢٨

28و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا فرا رسیده] است.

وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ﴿٢٩

29و [کار بالا گیرد و] ساق‌ها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ﴿٣٠

30در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ﴿٣١

31[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿٣٢

32بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ﴿٣٣

33سپس خرامان به سوی خانواده‌اش بازگشت.

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ﴿٣٤

34وای بر تو! پس وای بر تو!

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ﴿٣٥

35باز هم وای بر تو! پس وای بر تو!

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى﴿٣٦

36آیا انسان گمان می‌کند که [بی‌هدف و بدون حساب و جزا] به خود رها می‌شود؟

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ﴿٣٧

37آیا [او] نطفه‌ای از منی نبود که [در رحم] ریخته می‌شود؟

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿٣٨

38سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت،

فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ﴿٣٩

39سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد.

أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ﴿٤٠

40آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟

RELATED SURAHS