عبس
Abese • 42 ayet • Mekki
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
1Yüzünü ekşitti ve arkasını döndü.
2Kendisine o âmâ geldi diye.
3Ne bilirsin belki o temizlenecekti.
4Yahut öğüt alacaktı da bu öğüt ona fayda verecekti.
5Kendini muhtaç hissetmeyene gelince;
6Sen, ona yöneliyorsun.
7(İstemiyorsa) arınmamasından sen sorumlu değilsin!
8Fakat koşup sana gelen kimse;
9(Allah'tan) korkuğu halde;
10Sen onu bırakıp oyalanıyorsun.
11Hayır. Bu ancak bir öğüttür.
12Artık dileyen kimse ondan öğüt alır.
13(O) şerefli sahifelerdedir.
14Yüce ve tertemiz olan.
15Kâtiplerin ellerinde.
16Değerli ve itaatkâr olan (Meleklerin).
17Kahrolası (inkârcı) insan! Ne nankördür o!
18Allah, onu hangi şeyden yarattı?
19Bir nutfeden yarattı ve belli bir şekle soktu.
20Sonra da ona yolu kolaylaştırdı.
21Sonra da onu öldürüp kabre koydu.
22Sonra dilediği zaman onu yeniden diriltir.
23Hayır. O (Rabbinin) kendisine emrettiğini yerine getirmedi.
24İnsan yiyeceğine bir baksın.
25Şüphesiz biz suyu/yağmuru döktükçe döktük.
26Sonra toprağı iyiden iyiye yardık!
27Ve orada taneler bitirdik.
28Üzümler ve yoncalar,
29Zeytinler ve hurmalar,
30Sık ağaçlı bahçeler,
31Meyveler ve otlaklar,
32Sizin ve hayvanlarınızın yararlanması için,
33Kulakları sağır eden o ses geldiğinde,
34O gün kişi kardeşinden kaçar.
35Anasından ve babasından,
36Eşinden ve evladından,
37O gün herkes için kendine yetecek bir işi vardır.
38O gün birtakım yüzler vardır ki pırıl pırıl parlarlar.
39Güleç ve neşelidir.
40Öyle yüzler de var ki o gün üzerini toz kaplamıştır.
41Onları bir siyahlık bürür.
42İşte onlar kâfirler, facirlerdir.