Al-Mu'minun

¹Gerçekten Mü'minler kurtuluşa ermiştir.

²Onlar namazlarında huşû içinde olanlardır.

³Onlar, boş ve yararsız şeylerden yüz çevirirler.

⁴Onlar zekâtı verirler.

⁵Onlar, ırzlarını/iffetlerini korurlar.

⁶Ancak kendi eşleri ve ellerinin altındaki (cariyeleri) hariç. Şüphesiz onlar (bunlarla ilişkilerinden dolayı) kınanmazlar.

⁷Artık her kim bundan başkasını isterse işte onlar sınırı aşan kimseler olurlar.

⁸Onlar, emanetlerine ve verdikleri sözlere riâyet ederler.

⁹Onlar, namazlarını eda ederler.

¹⁰İşte bunlar varis olanların ta kendileridir.

¹¹Onlar, Firdevs’e varis olacaklardır ve onlar orada ebedî kalacaklardır.

¹²Andolsun biz insanı, (süzülmüş) bir çamurdan yarattık.

¹³Sonra onu bir su damlası/nutfe olarak, sağlam bir yere (rahme) yerleştirdik.

¹⁴Sonra nutfeyi/spermi, alaka/embriyo haline getirdik. Embriyoyu bir çiğnem et parçası yaptık. Et parçasından kemik yarattık. Kemiğe et giydirdik. Sonra onu (ruh vererek) bambaşka bir varlık olarak yarattık. Yaratanların en güzeli olan Allah pek yücedir!

¹⁵Sonra siz, bunun arkasından elbette öleceksiniz.

¹⁶Sonra şüphesiz sizler, kıyamet günü yeniden diriltileceksiniz.

¹⁷Andolsun, biz sizin üzerinizde yedi yol yarattık. Biz yarattıklarımızdan gâfil değiliz.

¹⁸Biz, gökten belli bir ölçüde su indirdik de (faydalanmanız için) onu yeryüzünde tuttuk. Bizim onu tamamen gidermeye de muhakkak gücümüz yeter.

¹⁹O suyla, sizin için hurma ve üzüm bağları yetiştirdik ki, oralarda sizin için birçok meyveler vardır. Siz de onlardan yersiniz.

²⁰Tûri Sînâ'da da yetişen bir ağaç daha meydana getirdik ki, bu ağaç hem yağ hem de yiyenlerin ekmeğine katık edecekleri (zeytin) verir.

²¹Şüphesiz hayvanlarda da sizin için ibret vardır. Onların karınlarında olanlardan size içiririz. Onlarda sizin için çok yararlar vardır ve onlardan yersiniz.

²²Bir de hem onların üzerinde, hem gemilerin üzerinde taşınıyorsunuz.

²³Şüphesiz biz Nûh’u kavmine peygamber olarak gönderdik. Kavmine dedi ki: “Ey kavmim! Allah’a ibadet edin. Sizin O'ndan başka bir ilahınız yoktur. Hiç sakınmaz mısınız?"

²⁴Kavminden ileri gelen kâfirler: "Bu, sizin gibi bir insandan başka bir şey değildir. Sizden üstün olmak istiyor. Eğer Allah dileseydi melekleri gönderirdi. Biz, daha önceki atalarımızdan da bunu duymadık." dediler.

²⁵O ancak, cinlenmiş (kendisine delilik isabet eden) bir adam, öyleyse bir müddet onu (bırakıp) bekleyin.

²⁶Nûh: "Rabbim! Beni yalanlamalarına karşılık bana yardım et." dedi.

²⁷Bunun üzerine Nûh’a: “Gözlerimizin önünde, vahyimize göre gemiyi yap!” diye vahyettik. Bizim emrimiz gelip de tandır kaynamaya başlayınca, (sular coşup taştığında Nûh’a) dedik ki: “Her cins canlıdan (erkekli dişili) birer çift, bir de aleyhine hüküm verilmiş olanın dışında kalan aileni gemiye al ve zulmeden kimseler hakkında bana hiç yalvarma! Şüphesiz onlar suda boğulacaklardır.”

²⁸Sen ve beraberindekiler gemiye yerleşince: "Bizi zalim kavimden kurtaran Allah’a hamdolsun." de!

²⁹Ve yine şöyle de: "Rabbim! Beni mübarek bir yere indir. İndirenlerin en hayırlısı sensin!"

³⁰Şüphesiz bunda (Nûh ve kavminin başından geçenlerde) birtakım ibretler vardır. Hakikaten biz (kullarımızı böyle) sınarız.

³¹Sonra onların ardından bir başka nesil meydana getirdik.

³²Onlara kendilerinden; “Allah’a kulluk edin, sizin O’ndan başka hiçbir ilahınız yoktur. Hâlâ O’na karşı gelmekten sakınmaz mısınız?” diye öğüt veren bir peygamber gönderdik.

³³O peygamberin kavminden, Allah’a kâfir olan, ahireti yalanlayan ve bizim dünya hayatında kendilerine bol bol nimet verdiğimiz ileri gelenleri şöyle dediler: “O da ancak sizin gibi bir insandır. Sizin yediğiniz şeylerden yiyor, içtiğiniz şeylerden içiyor.”

³⁴Eğer, sizin gibi bir insana itaat ederseniz; işte o zaman hüsrana uğrarsınız.

³⁵Siz ölüp, toprak ve kemik olduğunuz zaman tekrar (kabirlerinizden) çıkarılacağınızı mı vadediyor?

³⁶“Hâlbuki bu size vaadolunan (öldükten sonra tekrar dirilme olayı gerçek olmaktan) ne kadar da uzak!”

³⁷Onlar; "Hayatımız, ancak dünya hayatıdır. Ölürüz ve yaşarız. Bizler tekrar diriltilecek değiliz." dediler.

³⁸Bu adam, sadece Allah hakkında yalan uyduran bir kimsedir; biz ona iman etmiyoruz.

³⁹O peygamber: "Rabbim, beni yalanlamalarına karşılık bana yardım et!" dedi.

⁴⁰Allah şöyle buyurdu: "Pek yakında onlar mutlaka pişman olacaklar!"

⁴¹Derken onları, gerçekleşmesi hak/kaçınılmaz olan bir çığlık yakaladı ve onları bir (sel) süprüntüsü haline getirdik. Uzak olsun öyle zâlim bir kavim!

⁴²Sonra onların ardından başka nesiller meydana getirdik.

⁴³Hiçbir ümmet, ecelinin önüne geçemez ve onu geciktiremez.

⁴⁴Sonra birbiri ardınca peygamberlerimizi gönderdik. Her ümmete peygamberi geldikçe onu yalanladılar. (Biz de) onları birbiri ardından helâk edip, (ibretlik) konuşulan (olaylar) haline getirdik. Yok olsun iman etmeyen böyle bir toplum!

⁴⁵Sonra Mûsâ'yı ve kardeşi Hârûn'u ayetlerimizle ve apaçık delillerle gönderdik.

⁴⁶Firavun’a ve ileri gelenlerine. Ama onlar büyüklük tasladılar. Zaten onlar kendilerini üstün sayan bir topluluktu.

⁴⁷Bu yüzden: "Kavimleri bize kölelik edip dururken, bizim gibi iki insana mı iman edeceğiz?" demişlerdi.

⁴⁸Böylece o ikisini yalanladılar ve helâk edilenlerden oldular.

⁴⁹Andolsun biz Mûsâ'ya, belki onlar hidayeti bulurlar diye kitabı verdik.

⁵⁰Andolsun ki biz Meryem oğlunu da, anasını da birer ayet kıldık ve onları yüksek ve akarsuyu olan rahat bir yerde barındırdık.

⁵¹Ey rasûller! Temiz şeylerden yiyin ve salih ameller işleyin. Çünkü ben yaptığınız bütün amelleri çok iyi bilirim.

⁵²Ve gerçekten sizin bu ümmetiniz tek bir ümmettir. Ben de sizin Rabbinizim. O halde yalnız benden korkun.

⁵³Ne var ki (insanlar) işlerini (dinlerini) aralarında bölük pörçük etmişlerdir. Bu sebeple her grup kendi yanındakiyle sevinip böbürlenmektedir.

⁵⁴Bir süreye kadar onları kendi sapıklıklarıyla başbaşa bırak.

⁵⁵Zannediyorlar mı ki kendilerine mal ve oğullar sunduk diye?

⁵⁶İyiliklerinde acele ediyoruz. Asla! Fakat onlar anlamıyorlar.

⁵⁷Şüphesiz ki Rablerinin korkusundan titreyenler,

⁵⁸Rablerinin ayetlerine iman edenler,

⁵⁹Ve Rablerine şirk koşmayanlar,

⁶⁰Rabblerine dönecekleri için verdiklerini kalpleri ürpererek verenler,

⁶¹İşte, iyilik hususunda yarışanlar ve (iyilikte) öne geçenler bunlardır.

⁶²Biz, hiç kimseyi gücünün yettiğinden başkası ile yükümlü kılmayız. Nezdimizde hakkı söyleyen bir kitap vardır ve onlar haksızlığa uğratılmazlar.

⁶³Hayır, onların (o inkârcıların) kalpleri bu hususta cehalet içindedir. Ayrıca onların bundan (bu şirk ve inkârcılıklarından) öte birtakım (kötü) işleri vardır ki, onlar bu işleri yapar dururlar.

⁶⁴Nihayet refah ve bolluk içinde olanlarını azapla kıskıvrak yakaladığımız zaman, bakmışsın ki hemen feryadı basarlar.

⁶⁵Bugün feryat etmeyin, çünkü tarafımızdan size yardım olunmaz.

⁶⁶Ayetlerim size okunuyordu da topuklarınızın üstünde gerisin geri dönüyordunuz.

⁶⁷Bununla büyüklük taslar, geceleyin toplanıp hezeyanlar savururdunuz.

⁶⁸Onlar bu sözü (Kur'an'ı) hiç düşünmediler mi? Yoksa kendilerine, daha önce geçmişteki atalarına gelmeyen bir şey mi geldi?

⁶⁹Yahut onlar rasûllerini tanımıyorlardı da bunun için mi şimdi onu inkâr ediyorlar?

⁷⁰Yahut onun cinlenip, delilik isabet ettiğini mi söylüyorlar? Bilakis o kendilerine hakkı getirmiştir. Hâlbuki onların çoğunluğu haktan hoşlanmazlar.

⁷¹Eğer hak, onların hevâ ve heveslerine tâbi olsaydı, gökler, yer ve içindeki herkes, mutlaka bozguna uğrardı. Oysa biz onlara, şan ve şereflerini ihtiva eden Kur'an'ı getirdik. Fakat onlar, bundan yüz çevirmektedirler.

⁷²Yoksa sen onlardan bir karşılık mı istiyorsun? Rabbinin vereceği daha hayırlıdır. O, rızık verenlerin en hayırlısıdır.

⁷³Sen onları şüphesiz ki dosdoğru yola davet edersin.

⁷⁴Muhakkak ki âhirete iman etmeyenler doğru yoldan sapanlardır.

⁷⁵Eğer onlara rahmet edip, başlarındaki sıkıntıyı gidermiş olsaydık bile yine de onlar; azgınlıkları içinde bocalayıp dururlardı.

⁷⁶Andolsun ki onları azap ile aldığımız halde yine de Rablerine itaatle boyun eğmediler. Yalvarıp, yakarmadılar.

⁷⁷Nihayet üzerlerine şiddetli bir azap kapısı açtığımızda o zaman azabın içinde şaşkın ve ümitsiz kalıverirler.

⁷⁸Sizin için kulaklar, gözler ve kalpler var eden O’dur. Ne kadar az şükrediyorsunuz!

⁷⁹Sizi yeryüzünde yaratıp yayan da O'dur. Ve yine O'nun huzurunda toplanacaksınız.

⁸⁰Dirilten de öldüren de O’dur. Gece ve gündüzün art arda gelmesi de O’na aittir. Hâlâ akletmiyor musunuz?

⁸¹Aksine bunlar da öncekilerin dedikleri gibi dediler.

⁸²"Ölüp, toprak ve kemik haline geldiğimiz zaman, biz yeniden mi diriltileceğiz?" dediler.

⁸³Bu, bize ve atalarımıza daha önce de vadedilmişti. Bu, öncekilerin masallarından başka bir şey değildir.

⁸⁴De ki: "Eğer biliyorsanız (söyleyin bakalım), yeryüzü ve onda bulunanlar kime aittir?"

⁸⁵“Allah’ındır.” diyecekler. “Öyle ise siz hiç düşünüp öğüt almaz mısınız?” de.

⁸⁶"Yedi göğün Rabbi ve yüce arşın Rabbi kimdir?" de!

⁸⁷"Allah’ındır." diyecekler. (Onlara:) Hâlâ düşünüp öğüt almaz mısınız? de!

⁸⁸De ki: "Eğer biliyorsanız (söyleyin): Her şeyin hükümranlığı elinde olan, koruyup kollayan ama kendisi korunmaya (muhtaç olmayan) kimdir?"

⁸⁹"Allah’ındır." diyecekler. “Öyle ise nasıl aldanıyorsunuz?” de.

⁹⁰Doğrusu biz onlara hakkı (gerçeği) getirdik. Onlar ise hakikaten yalancılardır.

⁹¹Allah, bir çocuk edinmemiştir ve O'nunla beraber hiçbir ilah yoktur. Eğer öyle olsaydı, her ilah kendi yarattığını alır, elbette onlardan biri diğerine galebe çalardı. Allah onların niteleye geldiklerinden münezzehtir.

⁹²Allah, gizliyi ve açığı bilendir. O, (müşriklerin) ortak koştukları şeylerden yüksektir, çok yücedir.

⁹³De ki: “Rabbim! Eğer onların tehdit olundukları şeyi bana göstereceksen;"

⁹⁴“Rabbim! O halde beni o zalimler topluluğu arasında kılma!”

⁹⁵Bizim onlara yönelttiğimiz tehditleri sana göstermeye elbette gücümüz yeter.

⁹⁶Sen, kötülüğü en güzel bir tutumla sav. Biz onların yakıştırmakta oldukları şeyi çok iyi bilmekteyiz.

⁹⁷Ve de ki: "Rabbim! Şeytanların vesveselerinden sana sığınırım!

⁹⁸“Rabbim yanımda hazır olmalarından da sana sığınırım.”

⁹⁹Nihayet onlardan (müşriklerden) birine ölüm gelip çattığında şöyle der: "Rabbim! Beni geri gönder."

¹⁰⁰“Belki geride bıraktıklarımla salih amel işlerim.” Asla, bu onun söylemiş olduğu bir sözden ibarettir. Onların önlerinde de diriltilecekleri güne kadar bir berzah vardır.

¹⁰¹Sûr’a üflendiği zaman, işte o gün aralarında soy bağı kalmaz, birbirlerine bir şey de soramazlar.

¹⁰²Artık kimin tartıları ağır gelirse, işte onlar kurtuluşa erenlerin ta kendileridir.

¹⁰³Kimlerin de tartıları hafif gelirse, artık bunlar da kendilerine yazık etmişlerdir. (Çünkü onlar) ebedî Cehennem'dedirler.

¹⁰⁴Ateş onların yüzlerini bürüyüp, yakar ve (dudakları da yanar da) dişleri sırıtıp öylece kalır.

¹⁰⁵"Ayetlerim size okunuyordu da siz onları yalanlıyordunuz, değil mi?"

¹⁰⁶Onlar şöyle derler: "Rabbimiz! Azgınlığımız bizi yenmişti ve sapık bir kavim olmuştuk."

¹⁰⁷Rabbimiz! "Bizi ateşten çıkar. Eğer (sapıklığa) tekrar dönersek, biz gerçekten kendimize zulmetmiş oluruz." derler.

¹⁰⁸(Allah) "Aşağılık içinde kalın orada, artık benimle konuşmayın!" der.

¹⁰⁹Gerçek şu ki kullarımdan: “Rabbimiz, iman ettik, bize mağfiret ve rahmet buyur. Sen rahmet edenlerin hayırlısısın, diyen bir topluluk vardı.

¹¹⁰Siz ise onları alaya almıştınız. O kadar ki, onlar size beni anmayı unutturdu. Onlara hep gülüyordunuz.

¹¹¹Bugün sabrettikleri için onları ödüllendirdim. İşte, asıl kurtuluşa ermiş olanlar onlardır.

¹¹²“Siz yeryüzünde kaç yıl kaldınız” diyecek.

¹¹³Onlar: “Bir gün yahut bir günün bir bölümü kadar eğlendik. Haydi sayanlara sor” diyecekler.

¹¹⁴Buyurdu ki: “Siz ancak az bir süre eğlendiniz. Eğer gerçekten bilmiş olsaydınız.

¹¹⁵Sizi, boşuna yarattığımızı ve bize döndürülmeyeceğinizi mi sandınız?

¹¹⁶Gerçek hükümdar olan Allah yüksektedir, yücedir. O’ndan başka hiç (hak) ilah yoktur. O, şerefli ve yüce Arş’ın Rabbidir.

¹¹⁷Kim hakkında hiçbir delili bulunmaksızın Allah ile birlikte başka bir ilaha ibadet ederse onun hesabı ancak Rabbinin katındadır. Kâfirler –hiç şüphesiz- kurtuluşa eremezler.

¹¹⁸De ki: “Rabbim! Bağışla, merhamet et. Çünkü sen merhamet edenlerin en hayırlısısın!”