الصافات
Those Ranged in Ranks • 182 ayahs • Meccan
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
1سوگند به فرشتگان صفبهصف [که برای عبادت پروردگار ایستادهاند]
2و سوگند به فرشتگانی که ابرها را میرانند
3و سوگند به فرشتگانی که قرآن تلاوت میکنند
4[که] بیتردید، معبود شما یکتاست.
5[همان] پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست و پروردگار [خورشید در غروبگاهها و] طلوعگاهها.
6به راستی که ما آسمان دنیا را با زیورِ ستارگان آراستیم
7و [آن را] از [دسترس] هر شیطان سرکشی حفظ کردیم.
8[آن شیاطین، هرگز] نمیتوانند [سخنان فرشتگان] عالم بالا را بشنوند و از هر سو [با شهابهای آتشین] تیرباران میشوند.
9[از ورود آنان، به عالم فرشتگان جلوگیری میشود و همواره به] عقب رانده میشوند و عذابی جاودان [در پیش] دارند؛
10مگر کسی [از شیاطین] که ناگهان چیزی [از گفتگوی فرشتگان را] برباید که [در این صورت،] شهابی درخشان او را دنبال میکند.
11پس از آنان [= کافران] بپرس که آیا آفرینش [پیکرهای] آنان سختتر است یا آنچه که ما [از زمین و آسمانها و جهان بیکران] آفریدهایم؛ [درحالیکه] ما آنها را از گِلى [بیارزش و] چسبنده پدید آوردیم.
12تو [از انکار آنان] در شگفتی و آنها [نیز سخنانت را دربارۀ قیامت] مسخره میکنند.
13و چون پند داده شوند، نمیپذیرند.
14و چون نشانهای [در مورد راستگویی پیامبر] میبینند، [آن را] به تمسخر میگیرند
15و میگویند: «این [قرآن، چیزی] نیست، مگر جادویی آشکار.
16آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟
17آیا پدران ما [نیز برانگیخته میشوند]؟»
18بگو: «آری؛ شما در حالی که خوار هستید [زنده میشوید]».
19[وقوع قیامت،] تنها با یک بانگ [سهمناک] است و ناگهان [همه از قبرها بیرون میآیند و در انتظار دستور پروردگار، وحشت قیامت را] نظاره میکنند.
20و میگویند: «وای بر ما! این [همان] روز جزاست».
21[گفته میشود: «آری،] این همان روز داوری است که آن را انکار میکردید».
22[به فرشتگان گفته میشود:] «گرد آورید کسانی را که [با شرک به خویش] ستم کردهاند با [همفکران و] همانندهایشان و آنچه عبادت میکردند
23به جاى الله؛ و آنان را به راه دوزخ هدایت کنید.
24و آنان را نگه دارید که قطعاً [پیش از رفتن به دوزخ] بازخواست خواهند شد».
25[از دوزخیان میپرسند:] «چرا [مانند دنیا] از یكدیگر حمایت نمىكنید؟»
26بلکه امروز [همگی] تسلیم [امرِ پروردگار] هستند.
27و پرسشکنان به یکدیگر رو میکنند
28[و به رهبران و بزرگان خود] میگویند: «شما [برای به کفر کشاندنِ ما، با ادعای دین راستین و] از موضع حق به سراغمان میآمدید».
29[رهبرانشان] میگویند: «[ما مقصر نیستیم؛] بلکه شما خود ایمان نداشتید؛
30و ما هیچ تسلطى بر شما نداشتیم؛ بلکه شما خود گروهى سرکش بودید.
31[اکنون] فرمان مجازاتِ پروردگارمان بر ما محقق شده و به راستی، ما [همگی عذاب دوزخ را] خواهیم چشید.
32شما را گمراه نمودیم [چرا که] در حقیقت، خود نیز گمراه بودیم».
33یقیناً آن روز [همۀ آنان] در عذاب شریکند.
34بیتردید، ما با گناهکاران اینچنین [رفتار] میکنیم.
35آنان بودند كه وقتی به آنان گفته مىشد: «معبودی [بهحق] جز الله نیست» سرکشی [و تکبر] میکردند.
36و میگفتند: «آیا ما معبودانمان را به خاطر [سخن] شاعری دیوانه رها کنیم؟»
37[چنین نیست] بلکه او حق [= قرآن] را آورده و پیامبران [پیشین] را تصدیق کرده است.
38شما [کافران] قطعاً عذاب دردناک [دوزخ] را میچشید.
39و جز [در برابر] آنچه میکردید مجازات نمیشوید.
40[همه عذاب میبینند؛] مگر بندگان مخلص الله.
41آنان [در پیشگاهِ پروردگار،] روزیِ مشخصی دارند:
42[انواع] میوهها [را در اختیار خواهند داشت] و گرامی داشته میشوند.
43در باغهای پرنعمت [بهشت]؛
44در حالی که مقابل یکدیگر بر تختها [تکیه زدهاند]؛
45جامی از شراب ناب [و زلال] پیرامونشان میگردانند؛
46[شرابی روشن و] سپید که برای نوشندگانش لذتبخش است؛
47[شرابی كه خماری و] سردردى در نوشیدنش نیست و از آن مست نمیگردند.
48و نزدشان زنانی زیباچشم است که تنها [به شوهران خود] نظر دارند [و تنها به آنها عشق میورزند].
49[زنانی که] گویی پردۀ سفید داخلی تخم [پرندگان] هستند که [از دسترس همگان] پنهان ماندهاند.
50[بهشتیان دربارۀ رخدادهای دنیا صحبت میکنند و] برخی از آنان پرسشکنان رو به برخی دیگر میکنند.
51یکی از آنان میگوید: «من [در دنیا] همنشینی داشتم.
52[که پیوسته به من] میگفت: آیا تو واقعاً [به قیامت] باور داری؟
53آیا هنگامی که مُردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا حقیقتاً [زنده میشویم و در قبال کارهایمان مورد محاسبه قرار میگیریم و] به ما کیفر میدهند؟!»
54[سپس به دوستان بهشتیاش] میگوید: «آیا [شما نیز همراه من] سر میکشید [تا بدانیم او کجاست]؟»
55آنگاه خود سر میکشد و او را در میان دوزخ مىبیند.
56به وی میگوید: «به الله سوگند که نزدیک بود مرا [با وسوسههای کفرآمیزت] نابود سازی.
57اگر نعمتِ [هدایتِ] پروردگارم نبود، من نیز از حاضرشدگان [در دوزخ] بودم».
58[آنگاه به بهشتیان میگوید:] «آیا ما مرگ دیگری نخواهیم داشت
59جز همان مرگ نخستین خود، و عذاب نمیشویم؟
60به راستی که این همان کامیابی بزرگ است».
61اهل عمل، باید براى چنین [پاداشی] بکوشند.
62آیا این [نعمت بهشت، کریمانهتر و] براى پذیرایى بهتر است یا درختِ زَقّوم [در دوزخ]؟
63بیتردید، ما آن درخت را مایۀ آزمایش ستمکاران [مشرک] قرار دادهایم [چرا که میگویند: «هیچ درختی در آتش نمیروید»].
64در حقیقت، آن [مایۀ عذاب،] درختی است که از ژرفای دوزخ میروید.
65میوهاش [چنان بدمنظر است که] گویى سرهاى شیاطین است.
66آنان [= دوزخیان] از [میوههای تلخ] آن مىخورند و شکمها را از آنها انباشته مىكنند.
67آنگاه بر روی این [غذای ناپاک، به جای نوشیدنی] آمیزهای از آب جوشان دارند.
68سپس یقیناً بازگشتشان به دوزخ است.
69آنان پدران خود را گمراه یافتند؛
70و [همچنان] در پیِ آنان میشتافتند.
71و قطعاً قبل از آنان نیز بیشتر پیشینیان گمراه شدند.
72و بیتردید، ما هشداردهندگان [بسیاری] میان آنان فرستادیم.
73پس بنگر که سرانجامِ هشداریافتگان چگونه بود.
74[همه گرفتار عذاب شدند] مگر بندگان مخلص الله.
75نوح به درگاه ما دعا کرد و [ما] چه نیکو اجابتکننده بودیم!
76و او و خانوادهاش را [به همراه مؤمنان] از بلای بزرگ [طوفان] نجات دادیم
77و [پس از طوفان، فقط پیروان مؤمن و] خانوادۀ او را [در زمین] باقی گذاشتیم
78و در میان آیندگان [نام نیک] برایش به جا نهادیم.
79سلام [و ستایش] جهانیان بر نوح باد.
80به راستی، ما نیکوکاران را اینچنین پاداش میدهیم.
81بیتردید، او از بندگان مؤمن ما بود.
82آنگاه دیگران را [که در طوفان مانده بودند] غرق کردیم.
83و قطعاً ابراهیم از پیروان او [= نوح] بود.
84[یاد کن از] هنگامی که وی با دلی پاک [و خالی از شرک] به [درگاه] پروردگارش آمد.
85آنگاه که به پدر و قومش گفت: «چه چیزی عبادت میکنید؟
86آیا به جای الله، این معبودان دروغین را میخواهید؟
87گمانتان دربارۀ پروردگار جهانیان چیست؟»
88سپس نگاهی به ستارگان افکند [و اندیشید].
89و گفت: «من بیمارم [و در جشن شرکت نمیکنم]».
90پس [مردم] او را ترک کردند و رفتند.
91آنگاه پنهانی نزد معبودهایشان رفت و [با تمسخر] گفت: «چیزی نمیخورید؟
92شما را چه شده است که سخن نمیگویید؟»
93سپس با دست راست خود ضربهای [محکم] بر آنها وارد آورد [و جز بُت بزرگ، همه را شکست].
94قومش شتابان به سوی او آمدند.
95[ابراهیم] گفت: «آیا چیزی را که خود میتراشید عبادت میکنید؟
96و حال آنکه الله، [هم] شما و [هم] آنچه را انجام میدهید آفریده است».
97[وقتی بُتپرستان از پاسخ درماندند،] گفتند: «بنایی [بلند] برایش بسازید و او را در آتش بیفکنید».
98براى [نابودى] او نیرنگی خواستند و[لى] ما آنان را پست و [مغلوب] ساختیم [و آتش بر ابراهیم سرد و بیاثر شد].
99و گفت: «من به سوى [سرزمین دیگرى براى عبادتِ] پروردگارم میروم [و هجرت میکنم] و او مرا هدایت خواهد كرد.
100پروردگارا، [فرزندی] از شایستگان به من عطا کن».
101ما [دعایش را مستجاب کردیم و] او را به تولد پسری بردبار بشارت دادیم.
102و چون [اسماعیل] به [سن نوجوانى و] حد تلاش [و همكارى] با او [= ابراهیم] رسید، به وی گفت: پسرم، در خواب [به من وحی میشود و] مىبینم كه تو را ذبح مىكنم. نظرت در این باره چیست؟» [اسماعیل] گفت: «پدرجان، آنچه را به تو امر شده است انجام بده. ان شاء الله مرا [در برابر اجرای این فرمان،] شكیبا خواهی یافت».
103هنگامی که هر دو تسلیم [فرمان پروردگار] شدند و [ابراهیم] او را به پیشانی [بر خاک] نهاد.
104به او ندا دادیم که: «ای ابراهیم،
105یقیناً که خوابت را تحقق بخشیدی». ما نیکوکاران را اینچنین پاداش میدهیم.
106بیتردید، این [خواب،] آزمایشی آشکار بود [و ابراهیم از آن سربلند بیرون آمد].
107و [جان] او را در ازای قربانی بزرگی بازخریدیم
108و در میان آیندگان، [نام نیک] برایش بر جای نهادیم.
109سلام بر ابراهیم.
110ما نیکوکاران را اینچنین پاداش میدهیم.
111بیتردید، او از بندگان مؤمن ما بود.
112و او را به [تولد] اسحاق که پیامبری از شایستگان بود بشارت دادیم.
113[ما] به او و اسحاق برکت دادیم؛ و [برخى] از افرادِ دودمانشان نیكوكار بودند و [برخى دیگر] آشكارا نسبت به خویشتن ستمکار بودند.
114و به راستی، بر موسی و هارون منت نهادیم
115و آن دو را همراه قومشان از اندوه بزرگ [= ستم فرعون و خطر غرق شدن در نیل] نجات دادیم
116و یاریشان کردیم تا پیروز شدند
117و به آن دو، کتاب روشنگر [= تورات] دادیم
118و آن دو را به راه راست هدایت کردیم
119و در میان آیندگان [نام نیک] برایشان بر جای نهادیم.
120سلام بر موسی و هارون.
121ما نیکوکاران را اینچنین پاداش میدهیم.
122بیتردید، آن دو از بندگان مؤمن ما بودند.
123و قطعاً الیاس [نیز] یکی از پیامبران [ما] بود.
124[یاد کن از] هنگامی که او به قومش گفت: «آیا [از الله] پروا نمیکنید؟
125آیا [نماد یا همان بتِ] «بَعل» را [به عبادت] میخوانید و بهترین آفریننده را رها میکنید؟
126الله [را ترک میکنید] که پروردگار شما و پروردگار پدرانتان است».
127اما او را دروغگو انگاشتند و مسلّماً [برای عذاب] احضار میشوند.
128مگر بندگان مخلص الله.
129ما در میان آیندگان [نام نیک] برایش بر جای نهادیم.
130سلام بر الیاس.
131به راستی، ما نیکوکاران را اینچنین پاداش میدهیم.
132بیتردید، او از بندگان مؤمن ما بود.
133و قطعاً لوط [نیز] یکی از پیامبران [ما] بود.
134[یاد کن از] هنگامی که او و همۀ خانوادهاش را نجات دادیم.
135مگر پیرزنی که از باقیماندگان [در عذاب] بود.
136سپس دیگران را هلاک کردیم.
137و شما [در سفر به سرزمین شام] صبحگاهان بر [ویرانههای شهرهای] آنان میگذرید.
138و نیز شامگاهان، آیا نمیاندیشید [و عبرت نمیگیرید]؟
139و قطعاً یونس [نیز] یکی از پیامبران [ما] بود.
140[یاد کن از] هنگامی که [خشمگین از کفر قومش، بدون اجازۀ پروردگار] به کشتیِ انباشته [از مسافر و بار] گریخت.
141[چون کشتی در حال غرق شدن بود، یونس با سرنشینان کشتی برای بیرون انداختنِ برخی افراد] قرعه انداخت و خود از باختگان شد [و او را به دریا انداختند].
142سپس ماهی [بزرگی] او را بلعید؛ در حالى كه درخور سرزنش بود.
143اگر در زمرۀ تسبیحگویان [پروردگار] نبود،
144یقیناً تا روزی که [مردم] برانگیخته میشوند، در شکم آن [ماهی] باقی میماند.
145آنگاه او را در حالی که [ضعیف و] بیمار بود به سرزمینی خشک [و بیگیاه] افکندیم
146و بوتۀ کدو بر [سرِ] او رویاندیم [تا از سایه و میوهاش بهره گیرد]؛
147و [دوباره] او را به سوی صد هزار نفر یا بیشتر [به رسالت] فرستادیم.
148آنان ایمان آوردند و ما نیز آنان را تا مدتی [از نعمتهای زندگی] بهرهمند ساختیم.
149از آنان [= مشرکان] بپرس آیا دخترها برای پروردگارِ تو و پسرها برای آنهاست؟
150آیا ما فرشتگان را دختر آفریدیم و آنان حضور داشتند؟
151آگاه باش! آنان از [روی تهمت و] دروغگویی میگویند:
152«الله فرزند دارد» و یقیناً دروغ میگویند.
153آیا [الله] دختران را بر پسران ترجیح داده است؟
154شما را چه شده است؟ چگونه حکم میکنید؟
155آیا [نمیاندیشید و] پند نمیگیرید؟
156آیا [بر ادعای باطل خویش] دلیل روشنی دارید؟
157اگر راستگویید، کتابتان را بیاورید.
158[مشرکان] بین او [= الله] و فرشتگان، خویشاوندى قائل شدهاند؛ در حالى كه فرشتگان به یقین میدانند كه [مشرکان روز قیامت، براى حسابرسی] احضار میشوند.
159الله از آنچه [مشرکان] توصیف میکنند منزّه است.
160[مردم در توصیف پروردگار، سخن گزاف مىگویند؛] مگر بندگان مخلص الله.
161شما [مشرکان] و آنچه عبادت میکنید
162[هرگز] گمراهگر [کسی از دین حق] نیستید؛
163مگر کسی که [به تقدیرِ الهی،] اهل دوزخ باشد.
164و [فرشتگان میگویند:] «هیچیک از ما نیست، مگر آنکه مقام مشخصی [در پیشگاه الهی] دارد.
165ماییم که [برای عبادت و نیایش به درگاه پروردگار] به صف ایستادهایم
166و بیتردید، ماییم که تسبیحگوی [او] هستیم».
167و [کافران، پیش از بعثت] همواره میگفتند:
168«اگر کتابی از [کتابهای آسمانیِ] پیشینیان نزدمان بود،
169یقیناً از بندگان مخلصِ الله میشدیم».
170اما [هنگامی که پیامبر با قرآن به سویشان آمد، حقانیتِ] آن را انکار کردند؛ به زودی [نتیجۀ انکارشان را] خواهند دانست.
171و قطعاً سخن ما دربارۀ بندگان فرستادهشدهمان از پیش صادر شده است [که]:
172آنان قطعاً [از جانب ما] یاریشدهاند.
173و بیتردید، لشکر ما پیروزند.
174پس [ای پیامبر،] تا مدتی از آنان [= مشرکان] روی بگردان.
175و آنان را [در هنگام نزول عذاب] بنگر؛ به زودی خود [نیز نتیجۀ کفرشان را] خواهند دید.
176آیا عذاب ما را به شتاب خواستارند؟
177آنگاه كه [عذاب الهی] بر خانههایشان فرود آید، چه بد است بامداد هشداریافتگان!
178و تا مدتی از آنان روی بگردان،
179و آنان را [در هنگام نزول عذاب] بنگر؛ به زودی خود [نیز نتیجۀ کفرشان را] خواهند دید.
180پروردگارت ـ پروردگار عزت و قدرت ـ از آنچه [مشرکان به دروغ] توصیف میکنند پاک و منزه است.
181و سلام بر پیامبران
182و سپاس [و ستایش] از آنِ الله ـ پروردگار جهانیان ـ است.